Soms schrijf je; “in de hoop op een positief antwoord.” Elk antwoord is dan goed als je niks verwacht. Zo is dat nu ook met mijn lief. U weet wel, ik ga met haar trouwen. Nooit heb ik me afgevraagd waarom ze verliefd is op me. Als ik er over nadenk veronderstel ik vanalles maar dat doe ik niet. Stel dat ik het zou doen zou ik me kunnen afvragen of ze een voorliefde heeft voor oudere mannen? Dat zou zo maar kunnen. Stel dat.Er is een flink leeftijdverschil tussen ons dat mag je niet ontkennen. Wat zoekt zo’n allerschattigste vrouw bij me? Als ik mezelf analyseer zie ik alleen maar een supersnel ouder wordende bijna abjecte manspersoon die stilaan alle verschijnselen van een vogelschrik krijgt. Maar zij ziet het niet. Althans dat beweert ze. Maar als het klopt wat ik van mezelf denk klopt het niet dat zij bij me is. “Je ziet er nog heel jong uit.”, zegt ze dan. Maar dan vergelijk ik graag. Want wat is jong? Abstract gezien zou je kunnen zeggen dat jong nog heel veel details inhoudt die fotografisch gezien heel nauwkeurig zijn. Dat soort jong, zeg maar het fotografische jong heeft zelfs in mijn geval nooit geholpen omdat ik ook op jongere leeftijd al een smoel had om stront op te sorteren (zie hieronder.). Luister, het ontroert me dat zij niet op deze karikatuur verliefd is geworden maar op iets zoals het zelf pleegt te zeggen dat haar als een volwaardige vrouw behandelt. Fatsoenhalve zal ik u verdere details besparen en ook ophouden met deze ziekelijke analyse in de wetenschap dat we enkel voelen wat we voelen en denken wat we denken.

 

Op kerstavond ging ik naar een “another year” in de UGC bioscoop in Antwerpen, een schitterende film van Mike Leigh over solidariteit. In afwachting van de film liep ik een foute sushi bar binnen waar je blijkbaar à volonté sushi kan eten. Met veel plezier kruiste ik verschillende shusi bereidingen aan maar kwam tot de vaststelling dat je maar de helft krijgt en dat ze niet te vreten zijn. Gelukkig bracht de film troost. Na afloop nam ik één van de weinige bussen die nog rond reed in deze stad. Achter me zat Linda, een vrouw die te lang en te hevig onder de zonnebank had gelegen. Linda probeerde tijdens de busrit een etentje te organiseren “ergens in de tweede week van de kerstvakantie?”. Maar niemand van de mensen waar ze contact mee had wilde met haar afspreken. Een duidelijk vorm van teleurstelling maakte zich meester van mijn busgenote telkens ze haar mobiel neerlegde.Niemand die haar konijn wilde eten op 02 of misschien wel 03 januari? “Maar dan moet ik wel met onze Yannick naar den tandarts…”, en daarmee sloot ze nog meer mogelijkheden uit. Nadat ze non-stop aan de telefoon had gehangen in een poging mensen rond haar tafel te verzamelen kreeg ze telefoon. Het was haar kerstdate die haar melde dat ze net voorbij de halte was gereden waar hij op haar stond te wachten. “Sorry Jean Pierre, ik wist niet dat ge zo dichtbij waart.”. In zichzelf prevelend verliet ze de bus naar het onbekende terwijl ze zo verlangde naar wat vriendschap.

In het schrijven zit de kracht in je pols of je nu schrijft met een pen of een zwaard. In het spelen zit je kracht tussen je twee oren, een geluk en vertrouwen dat je zelf maakt. Alleen jij zelf kan dat verwezenlijken. Je mag daarvoor ook op niemand anders vertrouwen noch steunen. En toch zijn er soms van die kleine dingen die je verwarmen zoals de cake van de vrouw van Ben. Toen ik Ben nu bijna twee jaar geleden leerde kennen maakte we op de meest onmogelijke plekken theater. Ook toen bracht hij een heerlijke appelcake mee. En vandaag- na een helse week- waren er terug heerlijke cupcakes van Ben’s vrouw. Als kleine schatten koesterden we ze achter de scène en lieten ons meevoeren met de verschillende smaken en geuren. Net voor je op gaat nog even een cupcake proeven en dan hup.Het maakt geluk zo zoet en dat doen ze zeker. Een cake als een klein bouwsteentje naar vertrouwen en geluk. Dank u.

Hebt u ook zo’n hekel aan deze dagen? Het is alsof ze plots uit de lucht vallen. En toch ken ik heel veel mensen die gek zijn op deze dagen van kerst – muziek – kado’s – gekte. Ze zijn er al maanden op voorhand mee bezig. Als excuus gebruiken ze dan dat ze de drukte voor willen zijn maar zodra het december is kunnen ze zich niet meer houden en planten op de meest onbeduidende plekken in hun bestaan kerstversiering neer. In mijn vroegere bestaan – als kok en kelner – werkte ik veel in functie van dezer dagen, vlogen ze voorbij en verdiende ik er ook nog veel geld mee. Nu is het theater gesloten op de feestdagen en veel geld verdienen in deze sector is al helemaal een utopisch kerstverhaal.; de acteur met de zwavelstokjes. Misschien zit daar iets in? Misschien kan ik dezer dagen kerstverhalen bij mensen thuis gaan vertellen? Kwestie van uw feestje wat op te vrolijken zonder dat ik het feestje moet meemaken?! Dit is een win – win situatie, ik voel het! En over de prijs valt te onderhandelen, toch? Het is kerstmis voor iedereen. Toch? Laat maar weten waar en wanneer! Waar ik wel een hekel aan heb is als het te gezellig word. Niet te gezellig want dan raak ik niet meer weg. Gezelligheid heeft op mij de zelfde uitwerking als lijm, ik kan me er niet van onttrekken. Lijm, gezelligheid, kerst; in die volgorde.

“In Het Paleis, bij “Eeuwige Sneeuw” is er, muziek, dans en ontwapenend acteerspel. Voor de prijs van één ticket Oliver kan je met de hele familie genieten van Eeuwige sneeuw…En ondertussen biedt het decor voor de volwassen theaterkijkers in de zaal mooie knipogen naar die andere transformatie-sprookjeswerelden… Een risicovolle krachttoer die gelukkig niet afstraalt op de eerlijke tekst , de spontane regie en het kindvriendlijke acteren.”

Cobra.be

“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”

De Standaard.

De sneeuw maakt de wereld buiten stil. Stappen worden gedempt en lijven lijken zichzelf voorbij te lopen omdat de gedachten nog ergens anders zijn. De sneeuw maakt de wereld stil. Vandaag had ik mijn eerste vrije dag sinds 01 augustus van dit bijna voorbije jaar. Een jaar waar veel was. Alleen de laatste week was al veel; première van Eeuwige sneeuw, slecht nieuws uit de familie van mijn geliefde, afwezige vader zijn….Het knaagt aan een mens en nu kan ik alleen maar zitten en kijken en luisteren naar hoe stil de wereld is. Hoe de sneeuw je verplicht om af te remmen, stil te staan, achteruit te kijken zonder dat je je doel vergeet. In 2011 verplicht ik mezelf af te remmen, stil te staan om dan als ik het bereikt heb met mijn doel naar buiten te komen. De sneeuw maakt de wereld stil. De natuur weet allang hoe ze het moet doen, zij kent de weg, alleen dwazen proberen over haar te oordelen. Zoals ze het doet mag ze het blijven voortdoen.

Fijne reportage op Cobra tv over “eeuwige sneeuw”.

Deze vraag ontstond tijdens het project “1 seconde”, een voorstelling die ik maakte met studenten van het oriëntatiejaar van Buso “De dageraad” uit Kortessem. Ze kwam in me op toen ik de verhalen van de kinderen hoorde. Sindsdien kijk ik met een hypergevoelige bril naar hoe kinderen in deze wereld groot worden. En ja, daar word ik niet altijd even vrolijk van. Soms heb ik de indruk dat mensen liever een perfect kind zouden hebben. Maar hoe ziet zo’n perfect kind er uit? Is een perfect kind een kind dat goed studeert? Nee, want de studeren zaait twijfel en twijfel is niet goed als je opzoek bent naar de perfectie. Is een perfect kind een kind zich van alles bewust is? Nee, wat dan ben je je te bewust van dit leven en dat maakt je gevoelig en gevoeligheid kan perfectie in de weg staan. Hoe zou het perfect kind er uit zien? De meeste ouders hebben een compromis gesloten en hun drang naar perfectie. Sommige blijven het na streven in laten hun kinderen deelnemen in de een ratrace naar perfectie. Mijn kind schoon kind. Plastic kind? Het perfecte kind bestaat niet, het perfecte kind is van plastic. Een plastic kind dat je kan opblazen waar het je uit komt en opbergen als het in de weg ligt. Het plastic kind is een gat in de markt! Doe er wat mee en laat het me weten of werkt! Maar laat ondertussen je kind kind zijn.

op de site van het paleis kan je de dagboeken die ik deze week bijhield voor het programma “Babel” op Klara herbeluisteren.