Onze schildpad – Georgette – heeft  zich voor de winter verstopt. Ze zit ergens onder de grond in onze tuin. Toen de zon nog scheen was ze al lang verdwenen. Ze heeft geen angst voor de dood want ze wordt heel oud en als je in haar schildpadogen kijkt zie je dat.  Of misschien heeft ze wel angst voor de dood en verstopt ze zich daarom voor het leven. Misschien luistert ze vanuit haar schuilplaats naar de trillingen van het gekwetter van de vogels, het gestamp van de wereld als mijn zoon over het gazon banjert met zijn voetbal. Zo onder de grond wordt ze nergens door gehinderd.En als ze bovengronds is dan kijkt ze wereld aan vanuit haar eigen huis. De minste variatie en ze trekt haar kop “in kas”. Het leven van onze schildpad  is gestaag en traag, een voorbeeldleven waar we helaas niet in kunnen delen. Of we moesten ons afzonderen, een schild op onze ruggen dragen en lang voor de winterkoude in een ander gebied graven? We zouden er idioot uit zien. Al oud voor onze tijd. Dat is natuurlijk het geheim van Georgette; ze veinst vanaf haar geboorte een soortement krakkemikkig en oud gedrag en wij hebben ons daarbij neergelegd. Sterker nog ze overleeft al sinds het ontstaan van de aarde dankzij haar gedrag. En wij zien dat niet, wij rijden het gaspedaal zo hard mogelijk ingedrukt en remmen alleen om ons te heroriënteren. Leve de schildpad ! Leve timor mortis!

Crunchy numbers

The average container ship can carry about 4,500 containers. This blog was viewed about 21,000 times in 2010. If each view were a shipping container, your blog would have filled about 5 fully loaded ships. In 2010, there were 203 new posts, growing the total archive of this blog to 552 posts. Met dank aan WordPress.com

 

 

Het is nog maar net vertrokken en de reacties van het publiek en de pers zijn enthousiast maar als u “eeuwige sneeuw” nog wil zien haast u dan  naar Het Paleis in Antwerpen want snel zijn daar de laatste voorstellingen! Vanaf woensdag 05 januari 2011 nog tot en met zaterdag 15 januari 2011!

In deze editie van het driemaandelijkse Sabam magazine , zegt Ignace Cornelissen op de vraag wie zijn favoriete theaterauteur is: “Stefan Perceval, dat is poëtische en beeldrijke taal met de nodige rauwheid, gekoppeld aan een heel concrete stijl. Een soort mix die mij erg bevalt. Het gaat voorbij aan een “banaal realisme” en dat brengt een soort stilering te weeg. Heel bijzonder.” … Mooie woorden en een  schoon begin van 2011.

 

 

2010 zal een jaar zijn vol sterke blijvende herinneringen. Maar wat 2011 brengt ziet er nog lieftalliger en tegelijk scherper uit. Was 2010 een jaar met een heelal vol kleine lichtjes alsof iemand ze speels had opgetild en wij alleen maar naar de grilligheid van dit spel konden kijken als kinderen die de grappen waarderen die men met hen uithaalt. Dan zal 2011 het jaar zijn waar we – hoewel nog onvolmaakt- opzoek gaan naar de dingen die ons drijven; gevoelens, denkbeelden, weloverwogen keuzes misschien wel iets wetenschappelijk. Een gelukkig 2011 aan u allen en veel oprechte dagdromerij!

 

 

 

dit was mijn 2010 in theater:

“U bent mijn moeder”, “Hondstuk”,”Bolleke sneeuw”, “Icarus”,“De Leraar”, “Moederhut”,“Maria Vaart”,“Eeuwige sneeuw”.

2011 . . .

Deze maand schreef Thomas Blommaert over “Eeuwige sneeuw” in Visie, het maandblad van de CM:

“Een sprookje van deze tijd…”

“Hoe is het om als kind van zes op te groeien in deze wereld? Stefan Perceval schreef er met Eeuwige sneeuw een toneelstuk over en het resultaat is een pareltje. Vandaar dit bericht aan iedereen die deze kerstvakantie de verbeelding van zijn kinderen wil prikkelen: gaat dat zien, gaat dat zien….”

“…Sneeuw: Jan De Wilde schreef er al een lied over en Orhan Pamuk een boek. Eeuwige Sneeuw van Stefan Perceval mag wat ons betreft gerust in dat rijtje staan. Meer dan anderhalf uur lang laten vijf acteurs jong en oud op het puntje van hun stoel zitten voor een prachtig sprookje vol dubbele bodems en prachtige metaforen, met als soundtrack de unieke muziek van componist Alex Otterlei….”

 

Als dat niet David Bowie is, heerlijk in extras. Ricky Gervais.

“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”

De Standaard.