Op uitnodiging van mevrouw Aaltje van Zweden van de Nederlandse stichting “Papageno” mag ik deze tweedaagse in Amsterdam openen.

In de Autumn School Outside In! Kunsteducatie voor bijzondere doelgroepen staat het stimuleren van artistieke vermogens van mensen met een beperking centraal. De tweedaagse cursus biedt inzicht in de voorwaarden die nodig zijn om groepen jongeren en/of ouderen met een fysieke, visuele of communicatieve handicap, gedragsstoornissen of psychiatrische problemen te coachen bij het maken van kunst. Het gaat om het uitvoeren van artistieke producten en producties op het gebied van beeldende kunst, nieuwe media, muziek, dans en theater.

De cursus bevat een combinatie van theoretische informatie (onderzoek), workshops en presentaties van artistieke good practices. Je oefent met nieuwe, multidisciplinaire kunsteducatieve methodes. Je maakt kennis met kunstenaars en projecten van de Stichting Papageno, zoals  MuziekMakers en Ontmoeten.

De cursus Outside In! biedt je de gelegenheid zelf multidisciplinaire kunsteducatieve programma’s te ontwerpen die toepasbaar zijn in je eigen onderwijspraktijk. Ook is er ruimte in het programma om kennis en ervaringen uit te wisselen en je netwerk te versterken.

Na afloop van Outside In! beschik je over :

• actuele kennis en inzichten uit recent onderzoek;
• nieuwe ideeën en concepten die in je eigen praktijk toepasbaar zijn;
• een netwerk met contacten die relevant zijn voor je kunsteducatieve praktijk met bijzondere doelgroepen.

De laatste dagen gaf ik een workshop en een lezing voor de mensen van de Canon cultuurcel. Stuk voor stuk gepassioneerde zielen die de queeste aan gaan om kunst en cultuur vanuit kinderen en  jongeren te laten vertrekken. Voor hen speelden we ook de laatste keer “lichtende engel”, een voorstelling die ik met studenten van buso Zonneweelde uit Lommel maakte. Achteraf was er een afscheid dat voor alle partijen door merg en been ging. “Ik zal u missen, meester!”, riep de grote G. me achterna. Ik draaide me om en liep verder want ik mag hen niet missen. Afscheid nemen hoort er bij.

Hij deed me pijn.

Ik huilde vanbinnen.

Als ge denkt dat ge eindelijk uw doel bereikt hebt dan schieten ze u naar beneden.

Vaders, moeders, broers, voelen hier geen genade.

Als de zon dan wegtrekt en het zicht wordt klaar dan pas weet ge hoeveel schade er is.
Huilen vanbinnen is nooit leuk.

Ik werd wakker en zag steden van mist.

Mensen die kronkelen

Omdat niemand de juiste woorden vindt.

Met onnatuurlijk kracht geven we ons zelf een houding.

Kracht – patser.

Sol – daat.

Een muzikant met een geweer zijn hand.

Niet meer denken.

Geen vaders, geen moeders, geen broers die schreeuwen om een verlies.

Ge zijt ne mens

Ook al fluistert uwe geest van niet.

Ga door.

Volg het spoor.

Gebruik woorden die niemand verstaat.

Ga en huil vanbinnen.

Donderdag zie ik mijn studenten uit Lommel weer. Het is nu bijna drie weken geleden dat ik afscheid van hen heb genomen.In de periode dat ik met hen werk ben ik én hun strengste én hun meest relativerende kijker. In een periode van enkele weken kan er veel veranderen. Als ik mijn groepen terug ontmoet – na er een zekere afstand te hebben genomen – zie ik nog beter hoe dat ze in dit leven draaien en wentelen. Het is omdat beide fases elkaar nodig hebben dat mijn werk zin heeft. De eerste fase is de fase waarbij we samen opzoek gaan naar het beste scheppingskader. Dit is een fase waarbij vele niet onmiddellijk ter beschikking staan en waar ik als een beeldhouwer moet kneden. Soms in een kluwe van onnatuurlijke bochten, breekpunten en hoeken die spanningen veroorzaken. Om dan in een later deel van deze fase samen met hen te ontdekken dat het leven geen coulissen heeft en dat ze veel meer potentieel hebben dan wat er van hen gedacht wordt.Het ingehouden – het fragiele en – voorlopige feest van een gesofisticeerde partituur die we samen gemaakt hebben is het gevolg van deze zoektocht naar eigen ontvouwing. Donderdag zie ik hen weer en ben benieuwd hoe ze draaien en wentelen; hard en geconcentreerd, vloeiend en sensibel als een aanslag of een echo van wat ooit van hen geweest is.

Op 14 juni 2011 start de losse ticketverkoop voor “Maria Vaart” deze succesproductie is vanaf 01 september 2011 weer te zien is in de zwaaikom van Beerse.  Op 18 juni 2011 trouwen we voor “de wet”. Maar vanaf 18 juni 2011 kan je ook kaarten kopen voor “gezjost”, een nieuwe locatievoorstelling die ik voor het vredescentrum maak in het kader van de Zomer van Antwerpen. Heel de maand Augustus 2011 kan je werkelijk in het centrum van Antwerpen naar deze voorstelling komen kijken! En vanaf 27 augustus wordt ook “de rietdekker” hernomen op het Zeeland Nazomerfestival, voor deze voorstelling kan je nu al tickets bestellen. Wie wil er stil zitten deze zomer?

Elk jaar zit ge naar mij te kijken, gij zotte reiger.

Ik kwam thuis na uw begrafenis en daar zat ge dan op mijnen tuinmuur.

Sindsdien verschijnde elk jaar, zotte reiger.

Elk jaar zo een uur of twee en dan zijde weer weg, zotte reiger.

Ik spreek met u omdat ge d’r dan zijt, we moeten een heel jaar in-halen.

En alsof de deur te traag dicht valt vliegde weg en weet ik, volgend jaar zien we elkaar weer, gij zotte reiger. Of komde voor de vijver van de buren?

De vrouw legde haar hand op de mijen. Ze zei zacht: “awel, waoroem schriede gaai?”(Waarom huil je?)”Ikke? Schrieuwekik?” (ik? huil ik?) zei ik alsof er niks aan de was. Ik wou niet dat iemand het zag. Maar het was te laat. “Joa. Er rolt ’n troan ouver aa koak.” Dan maar een uitvlucht proberen: ‘Tis van de smoor.” (Het is van de rook).Maar ze gaf niet op.”Wilde nog iet drinken? Gaai zaait ne roare kadee,zenne. Mê aa ros oar. En beroemd dache zaait. Al de waaive zaain zeker zot van aa? ( Wil je nog iets drinken? Jij bent een rare kwast, hoor. Met u ros haar. En beroemd ben je ook. Ik wed, dat alle wijven achter je aan zitten.). Ze had gezien dat ik huilde. En meer dan een traan. Het verdriet was onuitstaanbaar, opgekropt oneindig verdriet zocht een uitweg in een café. “Kom, ge kunt niemeer op oep aa twie bienen stoan. Ik breng aa nor hois.” (Kom, je kan niet meer op twee benen staan. Ik breng je naar huis.). Alsof ik  een versteende bezoeker was droeg ze me naar buiten. Je kon zien hoe iedereen zich schaamden over wat ze dachten toen ze in onze richting keken en merkten hoe we elkaar kusten. Ze had mijn verdriet ontdekt en bleef.

Vandaag moest ik op een persconferentie een nieuw project komen voorstellen. De organisatoren hadden het idee om een “soort van marktplaats” in te richten waar elk gezelschap hun voorstelling of performance kwam voorstellen in een eigen standje. Je hoorde mensen daadwerkelijk dingen doen, dingen uiteenzetten die meningen of dromen zijn. Niets leek iemand in de weg te liggen, een overvloedscrisis drong zich op. En toch zag ik zelden zoveel aarzeling, stilzwijgen en droge, verkeerde reacties  in een en dezelfde ruimte.Misschien ben ik “overgevoelig” en moet ik ophouden van mijn hoofd een notitieboekje te maken omdat de ideeën en gedachten die ik kwijtraak toch alleen maar een kwelling voor mezelf zijn. Maar niks in deze ruimte wees er op dat iemand er graag was. Collega’s liepen elkaar voorbij, zonder een woord te wisselen en als je dat al probeerde kreeg je een blik van WEET – JIJ – NIET- DAT -IK -HET -GESPREK- VAN -DE -DAG- BEN – EN DAT DIT MIJN ABSOLUTE TRIOMF IS?! Op zulke momenten voel ik dat ik te oud word om  op mijn lip te bijten en mediamimieke vaardigheden te ontwikkelen. Te oud.