Een man met veel invloed vroeg me of ik ambitie had? Ik bekeek hem van boven naar beneden en vroeg hem wat hij daar onder verstond? “Zo, eenzaam aan de top dat ken jij toch?”, zei hij smalend en stamelde verder; “Ik weet dat jij alles uit het oog verliest als jij je doel wil bereiken.” Ik weet niet waar hij z’n idee over me gevormd had maar hij heeft het compleet verkeerd. Als ik iets doe houd ik zoveel rekening met andere relaties – privé of professioneel- dat ik soms een hele omweg rijd om geen mensen tegen het hoofd te stoten dat ik soms te laat mijn doel bereik. Ok, het maken van de juiste afweging is niet altijd evident en soms laat ik me al eens verleiden tot een spurt die niemand gezien heeft maar meestal trap ik op de rem. Evenwel zonder besluiteloos te zijn want ik weet al heel vroeg in het stadium wat ik wil, zeker op professioneel vlak. Kijk eens wat een knappe analyse, dacht ik zo bij mezelf terwijl ik de man van boven naar beneden taxeerde. “Waarom wil jij geen directeur worden?”, ging hij verder, “Is het geen tijd dat jij directeur wordt?”. Van wat dan, dacht ik  en daarbij dacht ik aan die keer dat ze me hadden voorgesteld om directeur te worden van een Antwerps theater. Toen ik voor de raad van bestuur van dat theater kwam had één van de hoofdrolspelers en de toenmalige directeur zich  in een stuk dat toen bij dat gezelschap speelde  laten vervangen om deze vergadering bij te wonen. In het dossier dat ik toen geschreven had nam ik z’n beleid op de korrel en stelde een ernstige herstructurering voor, zowel artistiek als zakelijk. Maar dat was buiten de waard gerekend die van deze gelegenheid gebruik maakte  om mijn zakelijk en artistiek plan belachelijk te maken. Terwijl hij z’n monoloog afstak keek ik rond en zag de afgebladerde verf, de uitgeleefde ruimtes en toen vroeg de voorzitter van de raad van bestuur of ik daar nog iets aan toe te voegen had. Z’n stem klonk ver en het enige wat ik kon zeggen was dat het me opportuun leek om de boel een jaar te sluiten om  het geheel wat op te frissen. De leden van de raad van bestuur keken elkaar aan en vroegen een pauze in te lassen. Eén van de leden nam me mee naar buiten en vroeg waar ik in godsnaam mee bezig was, ik had volgens hem een heel goed dossier geschreven maar verdedigde het niet. Ik zei hem dat ik me niet welkom voelde en dat ik mezelf niet in een positie kan wringen waar ik me niet welkom voelde. Hij klopte  op mijn schouder en liep terug naar binnen…………. Ik fiets rond in dit landschap en weet  dat het tijd is om nieuwe stappen te zetten. Kleine nieuwe stappen.

Als jong acteur kwam ik er voor ’t eerst. In afwachting van de voorstelling liet ik me verdwalen in deze stad. Na afloop ging het verdwalen verder. Soms moesten we er overstappen van het één vliegtuig naar het ander in het kader van het Europees theater en toch was de lucht er anders dan in andere steden. Veel gespeeld en ontdekt heeft mijn broer er een tijdje gewoond en natuurlijk kon een bezoek niet uitblijven. Berlijn, stad met vele gezichten. Hier is’t.

Op uitnodiging van Reinhilde Decleir werk ik met een aantal jongeren van Tutti fratelli aan een voorstelling voor de Zomer van Antwerpen. ‘Moederhut’ is gebaseerd op de associaties die deze jongeren met de moeder hebben. En een onderzoek naar hoe je zelf verhalen kan genereren zonder en met woorden.

Het zijn geen waarheden want wat zijn waarheden?

Vanaf volgende week kan je het bekijken, beluisteren, beloeren, van dichtbij of van op een afstand tijdens “muziek in de wijk”. ‘Moederhut’ speelt zich af  in een caravan, dé caravan van Tutti fratelli.

Al 451 keer heb ik jullie laten lezen, kijken wat ik denk, schrijf, voel of waar ik mee lach, kijk, huil of stil van word. 451 keer en je moet alleen naar beneden scrollen om het te weten. 451 keer onzin of niet dat bepaal je zelf. 451. vier vijf één. Het lijkt een getal maar daar ben ik niet zo sterk in. 451 is een huisnummer in een héél lange straat. Wat begon om niet stil te vallen is nog steeds niet ten einde. 451 zou ook een winkel in eau de cologne kunnen zijn maar daar ga je best niet binnen. 451 is misschien een café of een bar waar ze ook kamers verhuren, mét jacuzzi. Misschien is 451 wel het huisnummer van de grootmoeder van roodkapje. 451 het zal ook wel iets betekenen maar dat bepaal je zelf. vier vijf één is een nummer terwijl dit eigenlijk 452 is.

mijn studenten stonden voor me en wisten niet dat wat ze deden dat was wat hen tot kunstenaars maakt en dat maakt kunstenaars. Ze stonden en staarden soms wat onwennig en daar waar je dacht;  hier hebben ze niks van begrepen kreeg je enkel ogenblikken later vol in je gezicht geslingerd. Mijn studenten stonden en waren verantwoordelijk voor en met elkaar, moesten anticiperen op dat wat er met en rond hen gebeurde, alleen dat maakte van hen scherpe projectielen. Geleid en ongeleid maar wel bewust van hun eigen kleine positie. Mijn studenten stonden en daar waar je dacht  dat ze je liever ver vandaan hielden kwam je na een tijdje heel dicht bij. Allen hebben ze hun talenten ontdekt maar slechts enkele mogen er iets mee doen. Mijn studenten stonden er en ik kan er eeuwig naar kijken en dat is kunst. Jawel. Ongrijpbaar en zonder pretentie stonden mijn studenten er. Fin.

met dank aan Lutgard voor de foto’s.

Omdat het kind het allerbelangrijkste is. Niet alleen het kind in je want dat kennen we allemaal. Maar ook en zeker in mijn geval het kind dat in mijn leven is en er voor altijd zal blijven en dat vind ik heerlijk.

Ik ben betrokken. Ik ben betrokken bij dit leven omdat ik er onderdeel vanuit maak. Ik ben betrokken omdat ik me grote zorgen maak over hoe we met elkaar omgaan op deze aardkloot of gps- gewijs gezien toch op die enkele vierkante kilometers waar ik hier op beweeg. En tegelijk zou ik me soms op een onbewoond eiland willen terug trekken om er nooit meer van af te komen omdat het verhaal dat ik vertel een verhaal is van een kleine man en dat heeft niets met macht te maken. En iets wat macht-loos is interesseert weinig mensen. En natuurlijk zijn er mensen die wel in mijn verhaal geloven en als ik dan vraag waarom ze er in geloven krijg ik dikwijls het antwoord omdat ik het vertel en doe met de knipoog. En dat die mensen die knipoog zien en begrijpen daar ben ik die mensen heel dankbaar voor want die knipoog relativeert misschien maar opent ook nieuwe perspectieven en het zorgt er voor dat de materie waar ik mee bezig ben levend blijft. En dat mogen we niet vergeten: Kunst is levende materie.

Uit het ruisen van de zee komt de mooiste kinderliefde. In deze periode worden prachtige vakantie – liefdes, – liedjes, – kastelen,- woorden, – afscheidjes, – doden, – tochten, -ontdekkingen, – vergeetsels en nog veel meer gemaakt. En alvorens we terug in de stroom der volkeren mee deinen naar onbekende horizonten is het tijd om stil op een steen te zitten en te kijken naar de geforceerde events waar we dezer dagen mee om de oren worden geslagen. En zal ik een geheim vertellen? In sommige gevallen werk ik achter de schermen mee aan die events omdat het fijn en vooral ontroerend is om al die mensen zo te zien genieten van wat voor hen gekauwd, bereidt, belicht, gesproken en uitgediept is. Ssst, tegen niemand vertellen, hé.