Ambitie in kleine stappen.

Een man met veel invloed vroeg me of ik ambitie had? Ik bekeek hem van boven naar beneden en vroeg hem wat hij daar onder verstond? “Zo, eenzaam aan de top dat ken jij toch?”, zei hij smalend en stamelde verder; “Ik weet dat jij alles uit het oog verliest als jij je doel wil bereiken.” Ik weet niet waar hij z’n idee over me gevormd had maar hij heeft het compleet verkeerd. Als ik iets doe houd ik zoveel rekening met andere relaties – privé of professioneel- dat ik soms een hele omweg rijd om geen mensen tegen het hoofd te stoten dat ik soms te laat mijn doel bereik. Ok, het maken van de juiste afweging is niet altijd evident en soms laat ik me al eens verleiden tot een spurt die niemand gezien heeft maar meestal trap ik op de rem. Evenwel zonder besluiteloos te zijn want ik weet al heel vroeg in het stadium wat ik wil, zeker op professioneel vlak. Kijk eens wat een knappe analyse, dacht ik zo bij mezelf terwijl ik de man van boven naar beneden taxeerde. “Waarom wil jij geen directeur worden?”, ging hij verder, “Is het geen tijd dat jij directeur wordt?”. Van wat dan, dacht ik  en daarbij dacht ik aan die keer dat ze me hadden voorgesteld om directeur te worden van een Antwerps theater. Toen ik voor de raad van bestuur van dat theater kwam had één van de hoofdrolspelers en de toenmalige directeur zich  in een stuk dat toen bij dat gezelschap speelde  laten vervangen om deze vergadering bij te wonen. In het dossier dat ik toen geschreven had nam ik z’n beleid op de korrel en stelde een ernstige herstructurering voor, zowel artistiek als zakelijk. Maar dat was buiten de waard gerekend die van deze gelegenheid gebruik maakte  om mijn zakelijk en artistiek plan belachelijk te maken. Terwijl hij z’n monoloog afstak keek ik rond en zag de afgebladerde verf, de uitgeleefde ruimtes en toen vroeg de voorzitter van de raad van bestuur of ik daar nog iets aan toe te voegen had. Z’n stem klonk ver en het enige wat ik kon zeggen was dat het me opportuun leek om de boel een jaar te sluiten om  het geheel wat op te frissen. De leden van de raad van bestuur keken elkaar aan en vroegen een pauze in te lassen. Eén van de leden nam me mee naar buiten en vroeg waar ik in godsnaam mee bezig was, ik had volgens hem een heel goed dossier geschreven maar verdedigde het niet. Ik zei hem dat ik me niet welkom voelde en dat ik mezelf niet in een positie kan wringen waar ik me niet welkom voelde. Hij klopte  op mijn schouder en liep terug naar binnen…………. Ik fiets rond in dit landschap en weet  dat het tijd is om nieuwe stappen te zetten. Kleine nieuwe stappen.

1 Comment

  1. grote veranderingen beginnen met iets kleins! soms onopvallend maar groots in potentie en dat is altijd voelbaar. indien niet dan is het ook niets, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s