De laatste dagen gaf ik een workshop en een lezing voor de mensen van de Canon cultuurcel. Stuk voor stuk gepassioneerde zielen die de queeste aan gaan om kunst en cultuur vanuit kinderen en  jongeren te laten vertrekken. Voor hen speelden we ook de laatste keer “lichtende engel”, een voorstelling die ik met studenten van buso Zonneweelde uit Lommel maakte. Achteraf was er een afscheid dat voor alle partijen door merg en been ging. “Ik zal u missen, meester!”, riep de grote G. me achterna. Ik draaide me om en liep verder want ik mag hen niet missen. Afscheid nemen hoort er bij.

Hij deed me pijn.

Ik huilde vanbinnen.

Als ge denkt dat ge eindelijk uw doel bereikt hebt dan schieten ze u naar beneden.

Vaders, moeders, broers, voelen hier geen genade.

Als de zon dan wegtrekt en het zicht wordt klaar dan pas weet ge hoeveel schade er is.
Huilen vanbinnen is nooit leuk.

Ik werd wakker en zag steden van mist.

Mensen die kronkelen

Omdat niemand de juiste woorden vindt.

Met onnatuurlijk kracht geven we ons zelf een houding.

Kracht – patser.

Sol – daat.

Een muzikant met een geweer zijn hand.

Niet meer denken.

Geen vaders, geen moeders, geen broers die schreeuwen om een verlies.

Ge zijt ne mens

Ook al fluistert uwe geest van niet.

Ga door.

Volg het spoor.

Gebruik woorden die niemand verstaat.

Ga en huil vanbinnen.

Donderdag zie ik mijn studenten uit Lommel weer. Het is nu bijna drie weken geleden dat ik afscheid van hen heb genomen.In de periode dat ik met hen werk ben ik én hun strengste én hun meest relativerende kijker. In een periode van enkele weken kan er veel veranderen. Als ik mijn groepen terug ontmoet – na er een zekere afstand te hebben genomen – zie ik nog beter hoe dat ze in dit leven draaien en wentelen. Het is omdat beide fases elkaar nodig hebben dat mijn werk zin heeft. De eerste fase is de fase waarbij we samen opzoek gaan naar het beste scheppingskader. Dit is een fase waarbij vele niet onmiddellijk ter beschikking staan en waar ik als een beeldhouwer moet kneden. Soms in een kluwe van onnatuurlijke bochten, breekpunten en hoeken die spanningen veroorzaken. Om dan in een later deel van deze fase samen met hen te ontdekken dat het leven geen coulissen heeft en dat ze veel meer potentieel hebben dan wat er van hen gedacht wordt.Het ingehouden – het fragiele en – voorlopige feest van een gesofisticeerde partituur die we samen gemaakt hebben is het gevolg van deze zoektocht naar eigen ontvouwing. Donderdag zie ik hen weer en ben benieuwd hoe ze draaien en wentelen; hard en geconcentreerd, vloeiend en sensibel als een aanslag of een echo van wat ooit van hen geweest is.

Op 14 juni 2011 start de losse ticketverkoop voor “Maria Vaart” deze succesproductie is vanaf 01 september 2011 weer te zien is in de zwaaikom van Beerse.  Op 18 juni 2011 trouwen we voor “de wet”. Maar vanaf 18 juni 2011 kan je ook kaarten kopen voor “gezjost”, een nieuwe locatievoorstelling die ik voor het vredescentrum maak in het kader van de Zomer van Antwerpen. Heel de maand Augustus 2011 kan je werkelijk in het centrum van Antwerpen naar deze voorstelling komen kijken! En vanaf 27 augustus wordt ook “de rietdekker” hernomen op het Zeeland Nazomerfestival, voor deze voorstelling kan je nu al tickets bestellen. Wie wil er stil zitten deze zomer?

Elk jaar zit ge naar mij te kijken, gij zotte reiger.

Ik kwam thuis na uw begrafenis en daar zat ge dan op mijnen tuinmuur.

Sindsdien verschijnde elk jaar, zotte reiger.

Elk jaar zo een uur of twee en dan zijde weer weg, zotte reiger.

Ik spreek met u omdat ge d’r dan zijt, we moeten een heel jaar in-halen.

En alsof de deur te traag dicht valt vliegde weg en weet ik, volgend jaar zien we elkaar weer, gij zotte reiger. Of komde voor de vijver van de buren?

De vrouw legde haar hand op de mijen. Ze zei zacht: “awel, waoroem schriede gaai?”(Waarom huil je?)”Ikke? Schrieuwekik?” (ik? huil ik?) zei ik alsof er niks aan de was. Ik wou niet dat iemand het zag. Maar het was te laat. “Joa. Er rolt ’n troan ouver aa koak.” Dan maar een uitvlucht proberen: ‘Tis van de smoor.” (Het is van de rook).Maar ze gaf niet op.”Wilde nog iet drinken? Gaai zaait ne roare kadee,zenne. Mê aa ros oar. En beroemd dache zaait. Al de waaive zaain zeker zot van aa? ( Wil je nog iets drinken? Jij bent een rare kwast, hoor. Met u ros haar. En beroemd ben je ook. Ik wed, dat alle wijven achter je aan zitten.). Ze had gezien dat ik huilde. En meer dan een traan. Het verdriet was onuitstaanbaar, opgekropt oneindig verdriet zocht een uitweg in een café. “Kom, ge kunt niemeer op oep aa twie bienen stoan. Ik breng aa nor hois.” (Kom, je kan niet meer op twee benen staan. Ik breng je naar huis.). Alsof ik  een versteende bezoeker was droeg ze me naar buiten. Je kon zien hoe iedereen zich schaamden over wat ze dachten toen ze in onze richting keken en merkten hoe we elkaar kusten. Ze had mijn verdriet ontdekt en bleef.

Vandaag moest ik op een persconferentie een nieuw project komen voorstellen. De organisatoren hadden het idee om een “soort van marktplaats” in te richten waar elk gezelschap hun voorstelling of performance kwam voorstellen in een eigen standje. Je hoorde mensen daadwerkelijk dingen doen, dingen uiteenzetten die meningen of dromen zijn. Niets leek iemand in de weg te liggen, een overvloedscrisis drong zich op. En toch zag ik zelden zoveel aarzeling, stilzwijgen en droge, verkeerde reacties  in een en dezelfde ruimte.Misschien ben ik “overgevoelig” en moet ik ophouden van mijn hoofd een notitieboekje te maken omdat de ideeën en gedachten die ik kwijtraak toch alleen maar een kwelling voor mezelf zijn. Maar niks in deze ruimte wees er op dat iemand er graag was. Collega’s liepen elkaar voorbij, zonder een woord te wisselen en als je dat al probeerde kreeg je een blik van WEET – JIJ – NIET- DAT -IK -HET -GESPREK- VAN -DE -DAG- BEN – EN DAT DIT MIJN ABSOLUTE TRIOMF IS?! Op zulke momenten voel ik dat ik te oud word om  op mijn lip te bijten en mediamimieke vaardigheden te ontwikkelen. Te oud.

Dag moeder

Schoon moeder.

Broeder tot broeder
Van ’t prachtige jong leven
En smachtige bon voeder
Zoete tovervoedster
Sussend als we roepend woelden
Honingin
Kussend onze woede koelend
Ons vriendin
Altijd op ’t goede doelend
Koningin
Soms hard van zin
Als w‘ ons plons
Verdronken in geveinsde smart
Ons plons verzonken
In ’t verkleinde hart
Vol zelfmedelijden
Liet ons plons broek mor wa vol schijten
En ons plons zo mor wa flauw blijten
Lijk mekkerende geiten
Tot w‘ inzagen dat ’r niks dan niks
Viel te klagen
Over ons zinder kinderdagen
Onze kinderwagen voortduwend
Langs huizen en hagen voortstuwend
Kilo’s eten dragend voortdurend
Choco pekes en lakens
Voor de wasserette
G‘ had bergen verzet
Wij hadden bakken
Vol pret
Soms kregen we ’n klets
Als w‘ ons broer weer voor de grap
Pootje lap hadden gezet
Of vet met een trompet
Op z’n bakkes hadden geket
Of riepen achterlijke jeanette
’t Is voorbij
Nog mor just nog mor net

Ik kon ze ni zien
Mor wel voelen
Ze was m’n verdriet
Aan ’t bekoelen
Een schoon griet
’t Was ons moeder
In een stoffige stad
Aan den oever
Van een rivier
Ze vroeg of ik
Ze ni vergat

Koningin van melk en honing
Beloning van elks geboring
Grote vriendin gode godin
Zin van ’t beginnend
Gemin in ’t hart van
Een kind
Blind goegezind
Bij ’t vegen van ons kin
Na nen baby longdrink
Of ’t horen van een klink
’t Getjippel van ne vink
’t Getrippel van ne bink
Me’ een broekske stink
Hink stap hink
In uw blinkede blink ogen
Vol singende sing dromen
Maar een kind en een kind
Was geboren
Na ’t minne de min
Me ne grote me bingende bing kloten
Vol mini de king goden
En een dingeling ding
Goesting tussen z’n
Poten
Volledig verdwaald
In uw bekoring
Der goddelijke betovering
Zoals menig konings
Zoldering ging
Van bling bling
As ze u hadden gezien
Maar g‘ had uw hart
Verloren aan
Dien ene zonderling
Der bewondering
Verwondering na verwondering
Nam d‘ ons mee
Op avonturing van
Zomering naar wintering
Gij die mij voor altijd in slaap zingt

Ik kon ze ni zien
Mor wel voelen
Ze was m’n verdriet
Aan ’t bekoelen
Een schoon griet
’t Was ons moeder
In een stoffige stad
Aan den oever
Van een rivier
Ze vroeg of ik
Ze ni vergat

’k Heb gedroomd vannacht
Van hare lach zacht
Vol pracht en kracht
Ze wacht
Schoon gedacht
Rode ochtend kleuren
Grote wonderdeuren
Zode ondergeuren
Die mijne ziel naar de hare sleuren
Z‘ is weggelegd
Onthecht zegt nimmer
Recht zacht iets echt
In m’n oren na een
Verdacht gevecht
Met de grote eerst geboren
Of een slecht verhard
Gespecht in mijn hart
Da verloren is aan ’t
Lopen om glimmer
Kaas en choco te kopen
M’n gedacht slecht
Is aan ’t mopen
Geen toten geen bezen
Geen noten geen beten
Genoten verleden
Geen moeke om nog
Verhaaltjes voor te lezen
Haar die we zo aanbeden
Aanbidden bij haar
Pitten of naast haar
Op de klote vakbond
Zitten zoals ze zei
Want da komt ni
Van mij
Ja, ze kon vitten en zagen
Ja, soms kitten en klagen
Over dingen die ze ni kon verdragen
Toen kon ik ze haten
Nu zal ’k ze missen
Die dagen
Soms moesten we
Moeten dingen doen
Tegen ons goesting toen
En waren wij
De kapoen van de noen
Tot den avondzoen
Moedig ging ze poen
Binnenrijven
Voor ’t vullen van
Ons klein groen
Lijven
Recht blijven tot ze
’s Avonds in de zetel
Neerzijgde terwijl
Wij zwijgend ons bed
Opvrijde met blijde
Verwachting en geile
Gedachting

Ik kon ze ni zien
Mor wel voelen
Ze was m’n verdriet
Aan ’t bekoelen
Een schoon griet
’t Was ons moeder
In een stoffige stad
Aan den oever
Van een rivier
Ze vroeg of ik
Ze ni vergat

uit  “Hard hart.” 

Ik moet je iets vertellen… Ik was iets vergeten…Ik ben niet altijd een papa geweest.  En dat was ik vergeten.

Nog niet zo lang geleden zat ik ook daar waar jij nu zit en moest ik leren.  En dat was ik vergeten. Ik ben niet altijd een papa geweest. Ook papa’s moeten leren hoe het voelt om groter te worden alleen zijn ze dat op school vergeten. Ook papa’s moeten leren hoe ze met elkaar moeten omgaan maar de juf heeft hen daarover niks verteld. Ook papa’s dromen en willen dat die dromen uitkomen maar hoe dat die dromen uitkomen fluistert niemand in hun oor. En dan worden ze wakker – al die papa’s – en dan dromen ze van en hopen te leren en voelen dat papa zijn niet zo simpel is. Als papa mag je niet mislukken. Dat zegt wel iedereen. Als papa moet je als een leeuw voor je gezin staan. Als papa moet je geld verdienen. Als papa mag je niet triest zijn. Dat hoort niet. Dat weten ze wel in deze wereld; wat een papa niet mag. Maar ik beloof je, ik zal een andere papa zijn. Ik zal een papa zijn die laat zien dat hij het soms niet weet omdat hij toe dat het verteld werd in de klas niet oplette. Ik zal een papa zijn die heel veel huilt – dat weet je nu wel. Ik zal een papa zijn die blijft dromen en hopen dat dromen uitkomen. En daarvoor werkt . Zo’n papa, vind je dat goed?

Uit “Eeuwige sneeuw” – Stefan Perceval.

De Zomeracademie is een vrijplaats voor wie een week intensief wil onderzoeken en experimenteren met beeld, geluid, zang, dans, theater, schrijven, media, kostuum, animatie, poëzie of songwriting. Je wordt gecoacht door professionele kunstenaars die je op weg helpen in je creatief zoekproces, die je bevragen en die opdrachten formuleren om je artistiek denken te verbreden. Je mag je verwachten aan een intensieve workshopweek in een stimulerend environment met cross-overs tussen verschillende disciplines, een bibliotheek met inspirerende literatuur, een digitaal platform, artist in residence, uitwisseling van ideeën en gelijkgestemde creatieve zielen.

“SCHRIJVEN OM TE bloggen, spelen EN VERTELLEN”  met Stefan Perceval

Er zijn nog enkele plaatsen vrij in het atelier dat ik deze zomer geef  waar we samen met  je hoogst persoonlijke verbeelding op zoek naar datgene wat in ieders hoofd anders is namelijk… je verbeelding!

Kunnen we met onze taal inzicht verschaffen in de werkelijke noden van dit bestaan? Zal jij, de toekomstige toekomstige, opnieuw beelden, liederen en teksten creëren die zowel de jonge arbeider, de student, de intellectueel kan begrijpen? En welke taal moeten we dan spreken? Die van het reclamebureau? Of gewoon je eigen taal, een taal die niemand nog spreekt en toch iedereen verstaat? Wie zet de pet op van wie?

Niet strikt thematisch maar wel vanuit je eigen verbeelding, toetsen we onze scherpzinnigheid, onze sterke punten, onze impulsen, ideeën, onze kennis aan de schoonheid van het beest dat theater kan zijn.

Is dit geloofwaardig? Wel, geloofwaardigheid heeft dan weer alles met verbeelding te maken. Vanaf het ogenblik dat je ervaart dat wat er gebeurt je verbeelding op gang brengt, energie en gevoelens, een soort subverhaal losmaakt, vanaf dan is het geloofwaardig.

Surf snel naar www.zomeracademie.be.