De Zomeracademie is een vrijplaats voor wie een week intensief wil onderzoeken en experimenteren met beeld, geluid, zang, dans, theater, schrijven, media, kostuum, animatie, poëzie of songwriting. Je wordt gecoacht door professionele kunstenaars die je op weg helpen in je creatief zoekproces, die je bevragen en die opdrachten formuleren om je artistiek denken te verbreden. Je mag je verwachten aan een intensieve workshopweek in een stimulerend environment met cross-overs tussen verschillende disciplines, een bibliotheek met inspirerende literatuur, een digitaal platform, artist in residence, uitwisseling van ideeën en gelijkgestemde creatieve zielen.

“SCHRIJVEN OM TE bloggen, spelen EN VERTELLEN”  met Stefan Perceval

Er zijn nog enkele plaatsen vrij in het atelier dat ik deze zomer geef  waar we samen met  je hoogst persoonlijke verbeelding op zoek naar datgene wat in ieders hoofd anders is namelijk… je verbeelding!

Kunnen we met onze taal inzicht verschaffen in de werkelijke noden van dit bestaan? Zal jij, de toekomstige toekomstige, opnieuw beelden, liederen en teksten creëren die zowel de jonge arbeider, de student, de intellectueel kan begrijpen? En welke taal moeten we dan spreken? Die van het reclamebureau? Of gewoon je eigen taal, een taal die niemand nog spreekt en toch iedereen verstaat? Wie zet de pet op van wie?

Niet strikt thematisch maar wel vanuit je eigen verbeelding, toetsen we onze scherpzinnigheid, onze sterke punten, onze impulsen, ideeën, onze kennis aan de schoonheid van het beest dat theater kan zijn.

Is dit geloofwaardig? Wel, geloofwaardigheid heeft dan weer alles met verbeelding te maken. Vanaf het ogenblik dat je ervaart dat wat er gebeurt je verbeelding op gang brengt, energie en gevoelens, een soort subverhaal losmaakt, vanaf dan is het geloofwaardig.

Surf snel naar www.zomeracademie.be.

Binnen enkele dagen is het officieel en zal de muziek uit de voorstelling EEUWIGE SNEEUW uitkomen op cd. Je kan hem nu al bestellen en genieten van een fikse korting op www.alexotterlei.com en doorklikken naar NIEUWS. 

Waarom is mijn gedicht van noviteit,

Van taalspel en van nieuw vertoon gespeend?

Waarom volg ik niet de trant van de tijd

In stijlbegrip en woorden vreemd vereend?

Waarom schrijf ik steeds op dezelfde wijze

En steek wat ik bedenk in oud gewaad,

Zodat het steeds zijn herkomst zal bewijzen

En welhaast ieder woord zijn naam verraadt?

Lieste, ik schrijf steeds over jou, ach, weet,

Dat liefde slechts, en jij, mij schrijven deden;

Mijn vers is op zijn hoogst nieuw aangekleed,

Ik moet besteden wat ik al besteedde.

Zoals de zon zich elke dag herstelt,

Zo wordt mijn liefde steeds opnieuw verteld.

William Shakespeare, Sonnet 76.

Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn studenten van Buso “Zonneweelde” uit Lommel. Drie dagen na elkaar kregen ze minutenlang oorverdovend applaus voor het traject dat we samen hebben afgelegd. Afscheid nemen doen ze niet. Ze zijn plots weg, draaien zich om als ik op hen roep alsof ze geen afscheid willen nemen. Ze verdwijnen als een oefening in het – er – niet – zijn. Dit weekend waren ze er en hoe. Volgend schooljaar ga ik over de (taal-)grenzen van dit land om oa. projecten in Luik en Nederland te realiseren. Stilletjes maar zeker timmeren we aan de weg.  Zo zijn mijn studenten nu ook vertrokken; stil maar zeker(-der) … 

“GEEN KIND MEER”, uit “EEUWIGE SNEEUW” tijdens “SURPRISE”.

Sommige van mijn studenten ontdekken vanuit een beweging, een droom, een schaduw dat ze meer kunnen dan ze denken. Andere willen niet meer ontdekken en hebben zich neergelegd bij een niet interesse in de dingen rond hen of in zichzelf. Maar hoe kun je nu in niks geïnteresseerd zijn? Bij hen probeer ik vanuit herinneringen te werken maar af en toe willen ze zelfs daar niks van weten. Ik kan hen niet meer meegeven dan dat ze in het nu moeten leven; geen verwachtingen, geen toekomstplannen. Zo voldoen ze ook aan het verwachtingspatroon dat de school en de maatschappij dikwijls van hen heeft. Die laatste prik geeft hen net die adrenaline-stoot om toch te participeren in deze projecten. Maar dan heb je nog  “de genieters van het grote niks”; zij willen niks en hun omgeving verwacht ook niks van hen. Zij hebben een overlevingsmechanisme ontwikkeld waarmee ze zich met dit grote niks letterlijk door het leven slepen. Het ergst is dat hun houding best aantrekkelijk is voor de andere in de groep omdat ze zien dat “de genieters van het grote niks” er ook geraken en er echt niks voor hoeven te doen. Meestal lukt het me om ze enthousiasmeren en toch een vorm van interesse te wekken of ze moesten hersendood zijn maar dat kom je heel zelden tegen.

Een vrouw van in de tachtig spreekt me aan. Ze ziet er uit als wat ze in haar tijd een “fatsoenlijk iemand” noemde. Ze stond me al een tijdje aan te kijken en ik haar omdat ik graag naar mensen kijk. Ik vraag me dan af wat er achter de façade zit? Soms schieten er dan verhaallijnen door mijn hoofd die ik snel noteer want net zoals mijn gedachten zijn ook mijn ideeën vluchtig. Soms zijn de gedachten zo laag- bij – de – gronds dat ze zelfs niet de moeite zijn om op te schrijven. Meestal onthoud ik die gedachten. Vreemd. “Bent u de kleinzoon van Buster Keaton?”, vraagt ze me terwijl ze haar gevlekte hand op de mijne legt. “Helaas”, zeg ik haar,”Buster Keaton was een meester en ik ben maar een veinzer met af en toe een beetje geluk.”. “Ik heb geslapen tot tien uur dus ik zie heel goed en het was een diepe slaap met veel dromen en jij kwam er in voor.”. Ze knijpt nog een keer in mijn hand en draait zich om en ik vraag me van alles af van laag – bij – de -gronds tot ontzettend lachwekkend.

Nu zaterdag 21 mei 2011 kan je in Buso “Zonneweelde” naar “lichtende engel” komen kijken. Een voorstelling die ik samen met de studenten van deze bijzondere school heb gemaakt en waarover ik eerder al berichtte. Ik hoop u zaterdag te mogen begroeten met grote of kleine passen.

Deze zomer worden zowel “Maria vaart”  als “de rietdekker” hernomen. Bestel tijdig uw kaarten want vol is vol.

Over “Maria vaart” schreef  de pers:

“…Het is knap hoe de schrijver Perceval hier een psychologisch portret schetst: een portret van binnenschippers, luidruchtig vanbuiten maar binnenvetters wat hun gevoelens betreft. Een portret van moeders hoewel afwezig want dood zo levensbeheersend immer aanwezig voor hun kind. En een portret van drie vrouwen in hun rivaliteit voor een afwezige man/vader hun eigen kans op geluk vernietigend. Of hoe elke vorm van afwezigheid soms de sterkste vorm van aanwezigheid wordt, puur uit compensatie….” LIV LAVEYNE in Knack.

“Al zijn we vandaag van God los, Percevals trage, beeldende aanpak gaat terug tot op de traditie van middeleeuwse vrouwelijke lyriek.Hier is de dode moeder de Heer geworden. ….Zo’n stil portret, hemels én aards, is nieuw voor het locatieparcours dat Het Gevolg al een paar jaar aanbiedt onder de noemer ‘Littekens in het landschap’.Maria vaart spreekt direct aan. Varen wordt hier een reiniging, zeepsop voor de ziel. ” WOUTER HILLAERT in de Standaard.

Over “DE RIETDEKKER”:

“…Vrijdag 11 maart. Gisteravond in het Arsenaaltheater in Vlissingen de première van De Rietdekker meegemaakt. Onvergetelijk, wat een prachtige voorstelling! In de zaal kon je een speld horen vallen, het publiek hield de adem in, een brok in de keel. Wat een liefdevolle, respectvolle, warme voorstelling. Alle eer voor de regisseur en vooral voor Bram Kwekkeboom, zo ingehouden, zo puur en aards gespeeld, zo Zeeuws ook nog! Huiver & lovertjes, again! ‘Gosternokke, ’t was toch vreêd mooi, och erme, zwieg stille, zwieg stille!’ Ja, ik ben er nog stil van. Lezers, ga zelf kijken waarom dat zo is! Bram Kwekkeboom vertelt het verhaal vanuit stilte…” ZEEUWS KNOOPJE.

“…Bram Kwekkeboom geeft die woorden precies de juiste lading mee, je hóórt achter die woorden. Die lading is voorbeeldig gedoseerd waardoor De Rietdekker een heel integere en aangrijpende voorstelling is….” MARJON SARNEEL.

De muziek van Eeuwige sneeuw is nu verkrijgbaar op cd en alvast online te bestellen op www.alexotterlei.com, geniet ook van de gratis download op dezelfde site. De pers schreef over “Eeuwige sneeuw”; 

“Hoe is het om als kind van zes op te groeien in deze wereld? Stefan Perceval schreef er met Eeuwige sneeuw een toneelstuk over en het resultaat is een pareltje. Vandaar dit bericht aan iedereen die deze kerstvakantie de verbeelding van zijn kinderen wil prikkelen: gaat dat zien, gaat dat zien…Sneeuw: Jan De Wilde schreef er al een lied over en Orhan Pamuk een boek. Eeuwige Sneeuw van Stefan Perceval mag wat ons betreft gerust in dat rijtje staan. Meer dan anderhalf uur lang laten vijf acteurs jong en oud op het puntje van hun stoel zitten voor een prachtig sprookje vol dubbele bodems en prachtige metaforen, met als soundtrack de unieke muziek van componist Alex Otterlei….”

CM magazine.

“In Het Paleis, bij “Eeuwige Sneeuw” is er, muziek, dans en ontwapenend acteerspel. Voor de prijs van één ticket Oliver kan je met de hele familie genieten van Eeuwige sneeuw…En ondertussen biedt het decor voor de volwassen theaterkijkers in de zaal mooie knipogen naar die andere transformatie-sprookjeswerelden… Een risicovolle krachttoer die gelukkig niet afstraalt op de eerlijke tekst , de spontane regie en het kindvriendlijke acteren.”

Cobra.be

“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”

De Standaard