Prachtig nummer en o zo waar.

Er is zoiets als een zomer. Er is ook zoiets als een winter. De winter duurde dit jaar wel héél lang. Net op dat keerpunt van de seizoenen kwam ik in Sint Gillis Waas, een klein dorp tussen Antwerpen en Sint Niklaas. Echt een dorp waar iedereen iedereen kent. De grote en de kleine verhalen weten. Ik kwam daar niet toevallig in dat kleine dorp. Ik ging het opzoeken omdat ik daar -bijna vijf  jaar geleden- een voorstelling maakte met mijn goede vriend Dimitri Dupont.Beetje later werd Dimitri ernstig ziek en nam hij afscheid van dit leven. Naast dat Dimitri voor mij een mentor was in het schrijven van theater leerde hij me ook genieten van dit leven. Terwijl we over theater en het leven spraken aten we en dronken. Ook die zomer in Sint Gillis Waas. Daar ontmoette ik toen een jong koppel die er samen een restaurant annex feestzaal open hielde. En daar was ik nu weer om een heerlijk asperge maaltijd  te verorberen en ouwe plekjes op te zoeken. Daar in “beurre noire” zoals het nu heet. En weet je wat gek is? Het leek alsof er niks verandert was ook al is het kader helemaal anders, toch was de tijd er blijven stil staan. Even zat ik daar terug in de tijd en het was heerlijk om te zien en te horen hoe mensen keuzes hadden gemaakt die hun levens helemaal overhoop hadden gegooid maar er nu wel blij mee waren dat ze die keuzes hadden gemaakt. Vijf jaar geleden. Net op het keerpunt van de winter naar de zomer.

Ik word stil van de stilte in dit vak. In een klein – nauwelijks gedrukt artikel – kan je lezen dat er een blokkering is van een deel van het cultuurbudget. Namelijk dat deel waar nieuwe projecten mee gefinancierd kunnen worden. Maar hoor je daar nu iemand over? Schrijft er ook maar één van die theaterminnende journalisten over de impact van die beslissing in de culturele sector? Een beetje protest kwam uit de muzieksector maar dat werd gelijk van de tafel geveegd met het excuus dat de steun die toegezegd is ook zal worden gegeven…Wat het bovenal spannend maakt is dat het niet bekent is wanneer het geblokkeerde budget weer vrij gemaakt wordt.  Maar wat me nog het meest verontrust is de stilte. Niemand reageert en dat zegt veel over de solidariteit in dit veld en bovenal over de rol van de kunsten in dit land. Het stelt namelijk geen drol voor. Kunst blijft iets voor de happy few en de rest – ook de kunstenaars – moeten hun bakkes houden. En daar, net daar, probeer ik iets aan te doen maar dat weten mensen die deze blog regelmatig lezen wel. Je zou kunnen zeggen dat ik  vanuit de omgekeerde solidariteit werk en mensen enthousiasmeer. Maar zelfs die omgekeerde solidariteit hoor ik nu niet.

In een periode waar ik van een vruchtbaar seizoen afscheid moet nemen komen de eerste tekenen van het nieuwe seizoen de kop op steken. Vanaf september kan je in de zwaaikom van Beerse naar “Maria Vaart” komen kijken, een productie die ik maak bij Het Gevolg uit Turnhout, met Marit Stocker, Sien Eggers en An Nelissen. De tekst en de ideeën zijn klaar en binnen veertien dagen starten de repetities. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte. Ondertussen mag ik in oktober van dit jaar “de leraar” terug spelen. En dan is er ook “eeuwige sneeuw”, een nieuwe productie die ik maak voor hetpaleis uit Antwerpen. Een echte kerstproductie waar één van Vlaanderens grootste  componisten, Alex Otterlei, een fantastische muziekscore voor zal creëren. Hoewel ik er heel veel angst voor heb is er misschien daarna even rust.

Wie het nog niet gezien zou hebben moet zich reppen want volgende week spelen we de laatste keer Hondstuk in het Fakkeltheater te Antwerpen. Voor sommige voorstellingen zijn er nog kaarten beschikbaar.

Ons eeuwig durend verlangen om “het beter” te hebben. Om het anders te hebben. Pas later, veel later weet je dat het hier en nu ook fijn kan zijn. Dat je het eigenlijk dan beter hebt. Het is een lange les en zelfs als je ze heel goed kent is er nog steeds dat verlangen. En soms, heel soms neemt de ambitie het over. Uiteindelijk loop je dan een keer of honderd met je hoofd tegen de muur om telkens weer recht te krabbelen en te zien dat je gedrag, je verlangen, je ambitie ook gevolgen heeft. En dat doet veel pijn.

Gisteren nam ik afscheid van een groep jongeren waarmee ik de laatste maanden een heel parcours heb afgelegd. Ze vertrokken uit niets en kregen gisteren een staande ovatie voor hun interpretatie van “Icarus”. Vanuit hun eigen verhaal is hun verbeelding geprikkeld en dit gaf als resultaat dat hun  persoonlijke getuigenis en de dromen en verlangens die ze hebben in dit leven als een puzzel in elkaar is gevallen. Wat een individuele actie leek werd een samenspel waarbij ze elkaar aanmoedigen en onderuit halen. Nooit werd er zo naar hen geluisterd en nu weten ze hoe het voelt om naar hen geluisterd te worden. Wederom wordt er bewezen dat dit soort projecten een belangrijke bouwstenen zijn in de ontwikkeling van de jeugd, net als sport. Trouwens, dit is topsport en zij zijn de atleten. Voor hen werd de ernst van dit alles duidelijk eens we op driedaagse waren in het Dommelhof in Neerpelt waar we dankzij mijn lieve vriendin An Moons ook dit jaar weer terecht konden. Helaas durft de directie van de school waar ik dit project al voor een tweede keer begeleid niet de keuze maken om  te investeren in een lange termijn werking. Dat kan ik betreuren maar voel tegelijk dat er vanuit verschillende hoeken enorme vraag en geloof is om hier wél mee verder te gaan. En dat sterkt me in deze tocht.

                                                     

 

“Icarus” is een poëtisch verhaal vol dromen en toekomstbeelden.

 

De voorstellingen vinden plaats op vrijdag 7 mei om 20u00 en  zaterdag 8 mei om 20u00  in Cultureel Centrum De Mozaïek te Kortessem.

Met dank aan de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht en de afdelingen Hout en Duurzaam Wonen van de Martinusschool Bilzen, Het Dommelhof en de provincie Limburg.

Tickets €5  via  011/379216 of  sbso.kortessem@g-o.be

Wie het nog niet heeft gezien – wat me sterk lijkt na meer dan een jaar  in de mogelijkheid te verkeren om het te zien – Bolleke sneeuw speelt nog  enkele keren en dan is het gedaan. meer info vind je op www.hetpaleis.be

Mensen vragen me dikwijls, waar gaat het over? Een vraag die ik héél dikwijls hoor als het gaat over kunst. En soms zegt die vraag ook iets over de kunst. En het is niet altijd een moeilijke vraag. Toch niet altijd. Soms is het ook een heel goeie vraag. ’t hangt er vanaf wanneer ze komt, die vraag. En meestal , eigenlijk altijd gaat het over de liefde. Het gaat altijd over de liefde. Als het niet in het stuk zit, zit het er zeker rond. En soms ook daarna. ’t Is altijd liefde.