Dames en heren,

Als ik hoor wat voor gevarieerde zeik er op de radio is dan zakt mijn broek af als mijn goede vriend, Tom Kets verteld dat hij geen airplay krijgt op omdat z’n liedjes niet passen binnen het concept van zender x of y. Daarom pleit is nogmaals om even naar dit pareltje te luisteren en massaal zijn plaat te kopen, downloaden, rippen….

Het leven. Ik ben veel met de dood bezig. Ook met de liefde. Maar zeker ook met de dood.  Omdat het de enige zekerheid is in dit leven. Gisteren was mijn zoon jarig, hij werd zeven. Zelf ben ik dezer dagen veel onderweg en gisterenavond werd ik plots verrast door een spekglad wegdek. Voor ik het wist gleed mijn auto stuurloos de weg af, de gracht in. In een flits zag ik mijn zoon z’n verjaardag vieren. Mijn auto kwam tot stilstand tegen een boom. Eventjes dacht ik dat mijn auto na de klap de lucht in zou vliegen maar er gebeurde niks. Ik leefde nog dat was zeker. Ik had het verschrikkelijk gevonden als ik er niet meer was geweest. Dan had ik mijn zoon niet groot kunnen zien worden. En al de plannen. Wachtend op de pechdienst op een pikdonkere weg zag ik – echt waar – een vallende ster. Ik heb gewenst.

Het gerugde lichaam strekt zich en hangt naar voor. Het kronkelt als een slang, een cobra die na de vergeving wraak neemt. Het gerugde lichaam wacht en wekt op tot de afspraak er is. Het gerugde lichaam zakt in elkaar bij het horen van de eerste woorden. Het gerugde lichaam doet z’n jas aan en vertrekt. Wat is het verhaal van het gerugde lichaam?  Rug. Ruggen. Gerugd. Het gerugde lichaam. Meer dan woorden zingt het z’n verhaal, altijd achter. Klaar om te ontvangen. Het gerugde lichaam  maakt ons klein en groot. Mijn gerugde lichaam buigt voor de kou. Ik wou dat ik het meer beschermen kon en duw mijn hoofd in haar schouders.

Dezer dagen ben ik ook aan het werk in Zeeland. Daar maak ik voor Zeelandia, “de rietdekker”. Zeeland geeft een heel nauwkeurige indruk. Alles lijkt er op het reële gericht en toch is geen enkel landschap zo surrealistisch als het Zeeuwse. De lucht lijkt er altijd sneller te bewegen en het licht is er zeker feller.  Is het de reflectie op het water? Maar soms zie je hele containerschepen door een weiland varen?! Het landschap is duidelijk stukje voor stukje bij elkaar geschraapt en toch is er geen concept te bespeuren maar een subtiel spel van bezit en macht. Hiërarchie is hier zeker.  Door hun eenzame  en afgesloten bestaan geloven de Zeeuwen in een dominerend oog. Spiegels zijn hier niet maar afhankelijk van het gezichtspunt wordt alles verkleind. Buren lijken “in vrede” naast elkaar te wonen maar de namen van de huizen verraden dat “den gouden olifant” niks met ” den bonte os” te maken wil hebben. Het mysterie van Zeeland wordt terughoudend weergegeven in verhalen waar je niet alles van mag weten…De natuur heeft hier meedogenloos huis gehouden en nu rusten er flamingo’s tijdens hun wintertrek. Er is een vorm rust of is dit een illusie?

Over de belabberde toestand van de wereld maak ik me over het algemeen veel minder zorgen dan vroeger. Ondertussen ben ik 37 en zo geprogrammeerd door al de ervaringen dat ik voor mezelf weet wat ik moet voorkomen. Natuurlijk lukt dat nog niet altijd, soms probeer je bepaalde – meestal slechte ervaringen – te vermijden. Door het zo te willen vermijden ontstaat er een alertheid  waardoor je toch dikwijls terug in dezelfde situatie terecht komt. Hierdoor ontstaat er dan weer pessimisme wat op zijn beurt dan weer noodzakelijk is voor de eigen veiligheid. Pessimisme is dus een vorm van alertheid. Gelukkig zijn de meeste mensen als chagrijn op deze wereld gekomen omdat we nu eenmaal in een wereld leven waar constant van alles kan mislopen. Maar nu ben ik dus tot over mijn oren verliefd op een Nederlandse en dat komt ook omdat  ze er in slaagt over alles wat er gebeurt in ons – nu gezamenlijke – leventje positief te beroeren. Natuurlijk niet altijd want dat zou  een flinke portie achterdocht opwekken waardoor er dan weer een somberheid ontstaat. Conclusie,  ik ben nu 37 en een positieve pessimist. Altijd voorbereid op een slechte afloop en mocht het onverhoopt toch positief uitpakken dan is dat mooi meegenomen.

Eind februari 2011 komen we terug met “de leraar” in ’t Kwartier , aan de rand van het Schipperskwartier in Antwerpen! Als je nog niet weet wat doen, kom af! Al was het maar om achteraf terug naar buiten te gaan.

Maria Vaart komt deze zomer terug naar de zwaaikom van Beerse! Reserveer tijdig uw kaarten want de plaatsen zijn beperkt! Meer info vind je bij hetgevolg.be

 

Vanaf 19/01/2011 kan je in de bioscoop gaan kijken naar Pulsar, de nieuwe film van Alex Stockman. Met ook een bescheiden bijdrage van mijn geliefde en mezelf. 

Deze week werd ik overrompeld met de vraag hoe het komt dat mijn status op Facebook is gewijzigd naar “verloofd”? Wel, ik ga namelijk trouwen. En helemaal old fashion heb ik haar ten huwelijk gevraagd met een verlovingsring. Ok, de locatie was de keuken maar de intentie is de juiste. Tegenwoordige tijd. Nog steeds. Al een hele tijd geleden had ik het haar ouders gevraagd en het mocht en dan binnenkort, je zal het wel lezen, ben ik getrouwd met de mooiste, liefste, grappigste, emotievolste, sportiefste, creatiefste, onzekerste, krachtigste, zichtbaarste, onzichtbaarste, optimistische…vrouw van deze hele wereld. En dan krijg je plots ook berichten van vrouwen die helemaal in shock zijn en willen afspreken “voor je die stommiteit gaat maken.” Of vrouwen die plots heel verliefd blijken te zijn. Maar mijn besluit staat vast, ik ga trouwen want het is nu en echt. Heerlijk.