Deze zomer worden zowel “Maria vaart”  als “de rietdekker” hernomen. Bestel tijdig uw kaarten want vol is vol.

Over “Maria vaart” schreef  de pers:

“…Het is knap hoe de schrijver Perceval hier een psychologisch portret schetst: een portret van binnenschippers, luidruchtig vanbuiten maar binnenvetters wat hun gevoelens betreft. Een portret van moeders hoewel afwezig want dood zo levensbeheersend immer aanwezig voor hun kind. En een portret van drie vrouwen in hun rivaliteit voor een afwezige man/vader hun eigen kans op geluk vernietigend. Of hoe elke vorm van afwezigheid soms de sterkste vorm van aanwezigheid wordt, puur uit compensatie….” LIV LAVEYNE in Knack.

“Al zijn we vandaag van God los, Percevals trage, beeldende aanpak gaat terug tot op de traditie van middeleeuwse vrouwelijke lyriek.Hier is de dode moeder de Heer geworden. ….Zo’n stil portret, hemels én aards, is nieuw voor het locatieparcours dat Het Gevolg al een paar jaar aanbiedt onder de noemer ‘Littekens in het landschap’.Maria vaart spreekt direct aan. Varen wordt hier een reiniging, zeepsop voor de ziel. ” WOUTER HILLAERT in de Standaard.

Over “DE RIETDEKKER”:

“…Vrijdag 11 maart. Gisteravond in het Arsenaaltheater in Vlissingen de première van De Rietdekker meegemaakt. Onvergetelijk, wat een prachtige voorstelling! In de zaal kon je een speld horen vallen, het publiek hield de adem in, een brok in de keel. Wat een liefdevolle, respectvolle, warme voorstelling. Alle eer voor de regisseur en vooral voor Bram Kwekkeboom, zo ingehouden, zo puur en aards gespeeld, zo Zeeuws ook nog! Huiver & lovertjes, again! ‘Gosternokke, ’t was toch vreêd mooi, och erme, zwieg stille, zwieg stille!’ Ja, ik ben er nog stil van. Lezers, ga zelf kijken waarom dat zo is! Bram Kwekkeboom vertelt het verhaal vanuit stilte…” ZEEUWS KNOOPJE.

“…Bram Kwekkeboom geeft die woorden precies de juiste lading mee, je hóórt achter die woorden. Die lading is voorbeeldig gedoseerd waardoor De Rietdekker een heel integere en aangrijpende voorstelling is….” MARJON SARNEEL.

De muziek van Eeuwige sneeuw is nu verkrijgbaar op cd en alvast online te bestellen op www.alexotterlei.com, geniet ook van de gratis download op dezelfde site. De pers schreef over “Eeuwige sneeuw”; 

“Hoe is het om als kind van zes op te groeien in deze wereld? Stefan Perceval schreef er met Eeuwige sneeuw een toneelstuk over en het resultaat is een pareltje. Vandaar dit bericht aan iedereen die deze kerstvakantie de verbeelding van zijn kinderen wil prikkelen: gaat dat zien, gaat dat zien…Sneeuw: Jan De Wilde schreef er al een lied over en Orhan Pamuk een boek. Eeuwige Sneeuw van Stefan Perceval mag wat ons betreft gerust in dat rijtje staan. Meer dan anderhalf uur lang laten vijf acteurs jong en oud op het puntje van hun stoel zitten voor een prachtig sprookje vol dubbele bodems en prachtige metaforen, met als soundtrack de unieke muziek van componist Alex Otterlei….”

CM magazine.

“In Het Paleis, bij “Eeuwige Sneeuw” is er, muziek, dans en ontwapenend acteerspel. Voor de prijs van één ticket Oliver kan je met de hele familie genieten van Eeuwige sneeuw…En ondertussen biedt het decor voor de volwassen theaterkijkers in de zaal mooie knipogen naar die andere transformatie-sprookjeswerelden… Een risicovolle krachttoer die gelukkig niet afstraalt op de eerlijke tekst , de spontane regie en het kindvriendlijke acteren.”

Cobra.be

“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”

De Standaard

Dat een centimeter op een  kaart overeenkomt met twintig kilometer in de werkelijkheid, is geen probleem, dat snappen we, maar waar we doorgaans niet bij stilstaan, is dat onze eigen afmetingen bij die bewerking eveneens worden teruggeschroefd, vandaar dat wij, toch al zo onbeduidend klein in het echt, op een landkaart nog oneindig veel kleiner zijn.

Zo klein en breekbaar staan mijn studenten van de Zonneweelde uit Lommel nu dagelijks voor me. Mensen vergissen zich zo  over hen. Ze denken dat ze het leuk vinden als ze gedwon­gen worden om hun evenwicht te bewaren in deze maatschappij, een piepklein  oppervlak waar ze amper steun vinden.  Ik draai de maatschappij samen met hen om. We blijven vriendelijk en hebben heel veel geduld. De com­municatiemiddelen blijven ondanks alles, lastig en niet bijster efficiënt,  we  nemen aan dat de postduiven een actievere rol hebben gespeeld in de complexe logistieke opera­tie van dit leven. En  om zulke redenen haal je je in het leven haast ongemerkt heel veel vooroordelen op de hals en daar leren we mee leven. Om hen aan het werk te zien moet je volgende week naar Lommel komen. 

“Surprise”, een echte verrassingsvoorstelling. U komt toch ook naar GC “de route” in Sint Gillis Waas op zaterdag 14 mei 2011 om 20.00u?

Fijne film met fantastische muziek van de componist voor “Eeuwige sneeuw”  Alex Otterlei.

Fantastisch document over de veranderingen die een huwelijk met zich meebrengen….

Daar waar de stilte stillekes afbrokkelt. Na weken van zoeken interesse ontstaat. Dikwijls voor het eerst. Komen verhalen van kleine mensen met kleine gedachten maar grote emoties naar boven. Over hoe een lelijke eend een mooie zwaan wordt, over het dansen van alle dagen, over hoe je van sneeuw moet pissen en de kermis, over hoe een leugen ook spelen is, over brommers en moeders, over te vroeg en te laat geboren worden en over de boezem van de lucht, eikels en engelen  en  nog veel meer. Daarover gaat dit verhaal dat ik samen met een groep studenten van “Zonneweelde” uit Lommel mag maken.  Ik hoop dat ge komt kijken.

Die hoofden overal. Hoofden in profiel. Frenetieke en radeloze hoofden. Rustige hoofden. Hoofden van schrijvers, dansend door hun tekst. Mijn hoofd dat ik te koop zou aanbieden mocht er iemand geld voor geven. De hoofden van het publiek dat dan weer verder gaat in lichamen en ledematen. Mijn hoofd voelt als een werf, waar veel samen werkt in allerlei complexe verbanden. Gisteren stond ik met mijn zoon en mijn lief aan een ijsjeskraam – op een ogenblik dat ik de economische betekenis van dit bestaan even los liet – ik vroeg hen wat voor smaak ze wilde en bestelde iets helemaal anders. Mijn zoon trok aan mijn mouw en zei; “papa,  je bent je hoofd vergeten.”. En dat was zo, een vergeten hoofd ligt ergens te wachten.