Dames en heren,

 

Als ge kunt ga absoluut naar deze film kijken,

 

Soms denk je dat je slaapt. Het enige wat je eigenlijk doet is met je ogen gesloten liggen denken en voelen hoe de nacht je huid streelt. Je denkt dan aan alles wat je nog moet en hoe je dat zal doen als de tijd er rijp voor is. Ik schrijf, iets wat ontstaan is uit een weddenschap zo’n 13 jaar geleden en nu doe ik het ook om den brode. Bijna dagelijks schrijf ik maar niet altijd aan mijn opdracht. Nee, dat stel ik meestal uit, ’s nachts en overdag lopen de ideeën dan over mijn hoofd en onthoud ik ze om ze dan later in een klein notitieboekje neer te pennen. Met als gevolg dat je hoofd en gedachten nooit echt stil staan en dat is flink vermoeiend. Ik heb al van alles geprobeerd maar het mag niet baten,  WAKKER! DENKEN!

Alles is ook een bron van inspiratie omdat het voorbij komt, staat, kust, zit, staart, lacht….

Dat maakt iets nooit echt af is en zelf als het af is begin ik er aan te prutsen waar door het weer helemaal anders wordt. En weet je, dat is tegelijk het vervelende maar ook het goede aan theater en schrijven; alles kan (“mits goed gedaan!”, zeggen sommigen dan).

Soms zou ik willen dat ik een job had waar ik thuis niet over hoeven na te denken maar eerlijk gezegd denk ik dat die job niet bestaat. Of zijn er wel jobs waar je thuis niet over nadenkt, echt helemaal niet behalve de gedachte dat je d’r naartoe moet als de wekker gaat.

Ik schrijf.

 

Gisteren naar een optreden gaan kijken van mijne neef Jeroen Perceval. In een klein café achter de brusselse grote markt gaf hij het beste van zichzelf.  Vind het moedig hoe hij zijn weg zoekt en daar heel oprecht over denkt en spreekt. Ik zag hem zo staan en dacht, zijn teksten zijn goed, zijne muziek is goed, hij brengt het heel goed waarom staat hij hier in beperkte kring, iedereen moet dit horen! En dan kan ik het niet laten wederom te denken dat dat iets puur vlaams is; je moet iemand kennen die dan weer de beste vriend is van…vooraleer je ergens je geraakt in dit landje. Puur op talent is nog niemand er geraakt. Damned.

 

Dit is een verhaal van mijn goede vriend Jan, nu rijd hij nog met de bus…

“Ik lig aan de Mexicaanse kust. De zee fascineert me al heel mijn leven. Van de zee gaat een enorme kracht uit. Waarom maken ze daar geen gebruik van om energie op te wekken. Toevallig ligt er naast mij een vrouwelijke ingenieur . Ik stel haar die vraag. Het probleem is om de kracht van de golven om te zetten in energie en ze leest verder in haar boek. Een duister boek. Ik lees verder mijn column van Herman Brusselmans.
Een Amerikaans koppel vraagt me, om van hen een foto te maken,met de zee als achtergrond, maar alleen van hun hoofd. Ik zeg dat ik dat niet kan doen, ver mits ik juist een column had gelezen van Herman Brusselmans en het ging weer over cut en lul. Die twee lichaamsdelen moeten er zeker opstaan, anders zou ik Herman verkrachten. Die Amerikanen hadden nog nooit over Herman gehoord. Hoe is dat nu mogelijk. Die Amerikanen verstaan er niets van. Ze begrijpen ook niet zo goed mijn Puurs Engels. Ik begin me te verduidelijken met gebaren. Ze krijgen wat schrik van mij, aangezien ik mijn lul laat zien om het een beetje visueel te maken. Discussie loopt uit de hand. Die vrouwelijke ingenieur, die nog steeds naast mij lag, komt tussen beiden en trekt een foto van het Amerikaanse koppel, alleen hun hoofd.
Blijkbaar is dat veel gemakkelijker dan de kracht van de zee om te zetten in energie.”

 

Toen ik begon met acteren – na mij opleiding op de Studio Herman Teirlinck – was dat iets heiligs voor me. Mijn eerste productie, onmiddellijk na mijn opleiding, was “Wysiwyg”. Een Victoria productie in een regie van Peter Van den Eede naar een tekst van Paul Mennes . Peter kalfde alle heiligheid van mijn acteursidee af. Wat daarop volgde was pure rock & roll in het gezelschap van Sien Eggers, Lies Pauwels en Gene Bervoets. Een heerlijk tijd die voor ons allen heel veel betekende en waar nog dikwijls terug naar gerefereerd in interviews van mensen die deze voorstelling gezien hebben. Dankzij KLARA bestaat nu de fantastische mogelijkheid een fragment van deze voorstelling weer te zien als je op deze link klikt.

http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.3590&article=1.3590

Danku Klara,

 

Vandaag was ik met mijn zoon is een ijssalon nadat we eerst denkbeeldige haaien en andere zeemonsters hadden overwonnen in het zwembad. In dat ijssalon zwom 1 vis in een klein zielig plasje water. “Wat doet die vis zo alleen?”,vroeg mijn zoon. “Die vis zwemt rondjes in zijn vijver. Die vis is heel eenzaam zo alleen.”, zei ik.

“Wat is eenzaam?”, vroeg mijn zoon.

“Eenzaam is als je geen vrienden, geen familie, niks hebt, als je altijd helemaal alleen bent.”.

“Dan zwem je alleen!”, riep mijn zoon enthousiast uit, “dan is dat zeker een papavis!”, vervolgde hij.

“Waarom?”, vroeg ik op mijn beurt.

“Omdat papa ook altijd alleen is.”, zei hij gevat en smeet een stuk van zijn pannenkoek in het plasje water. De vis keek er zelfs niet naar.

Sam Bogaerts  is al eeuwen een monument in het theaterlandschap. Sam was mijn mentor bij mijn eerste regie, “Solidatus!” bij Victoria  in Gent. Het Paleis is een theaterhuis dat mij zeer genegen is en deze twee komen nu samen in de paleisdebutanten.Een project dat beginnende theatermakers de tijd, plaats en begeleiding geeft om te laten ontstaan wat er is en dat onder de arm te nemen. Sam zegt hierover:

“Intuïtie. Ik zoek een combinatie van sterke acteurs en mensen die zelf dingen kunnen maken. Dit is geen toelatingsproef voor een toneelschool. Ik oordeel zuiver subjectief. Je kijkt graag naar iemand – of niet. Er hoeven geen grote ideeën achter te zitten. Maar de tragedie en de komedie van leven en dood zitten in alles wat ik doe. Hoe prettiger je het vindt om te leven, hoe erger het is om oud te worden en dood te gaan.”

En dat begrijp ik, deze editie zal ik met gepaste spanning volgen.

 

Zondag is het straatfeest in mijn straat. Vorige week heb ik vlees besteld voor de bbq, ik was de laatste.Te Laat! Te Laat!  Gisteren stonden de tafels en stoelen klaar, iedereen spoelt zijn stoeprand nog even af en het feestje kan beginnen. Vorig jaar had ik dit huis net gekocht en werd toch al uitgenodigd op dit straatfeest. Toen kwam ik hier een beetje als vreemde eend in de bijt, zo alleenstaande vader zijnde. Maar sinds mijn komst zijn er al twee koppels uit elkaar. Ik weet niet of ik er iets mee te maken heb… Ben wel benieuwd naar de wilde verhalen over wie het met wie dan doet en het hoe en waarom van sommige gordijnen en of het nu klopt dat de nieuwe buren met oudjaar gewoon in hun bed bleven liggen in plaats van naar de straatdrink met vuurwerk te komen. Schande, vertier en dit alles in een volledig afgezette straat met springkastelen, bier en veel goeie moed. Het weer belooft goed te zijn dus dat komt wel goed. Ik zal af en toe naar de lucht kijken en denken…

 

Toen mijn broer Peter zijn plechtige communie deed gingen we met ons – toen nog voltallige gezin – eten bij de chinees. Wij gingen nooit op restaurant dus dat was een wrede gebeurtenis. Toen ik enkele jaren later mijn eerste communie deed aten we fondue. We hadden nog nooit fondue gegeten dus ook dat was een wrede gebeurtenis en ook omdat ik die dag zelf doodziek op de zetel lag dus ik zag dat hele feestje door mijn neus geboord. Mijn plechtige communie heb ik nooit gedaan was anders wel benieuwd wat we zouden eten of juist niet waarschijnlijk.

 

Als de stilte je hart draagt

Dan loopt je lijf leeg.

 

Je woorden waren als een vlucht.

 

Diezelfde woorden en stem waren ooit de magneten waarmee we elkaar aantrokken.

 

Je gebroken stem alsof je je schaamde voor wie er naast je stond.

 

Ben vandaag naar een toneelstuk gaan kijken. Ja, wat doe je als je zelf niet speelt… De acteurs zwommen in een stuk dat geen enkele dramaturgische opbouw of wending kende. Dan vraag ik me af of het nu echt zo moeilijk is om tegen mensen te zeggen wat ze moeten doen of waarom ze dingen doen die ze doen. En terwijl ik dat bedenk weet ik dat dat moeilijk is; het benoemen der dingen. Zelf ben ik opgegroeid in een sfeer van schaamte waar door ik dingen verzwijg. Nog liever kronkel ik me door een piepklein gaatje om niks van alles te zeggen dan te zeggen wat er is. Maar nu niet meer. Ik weet niet hoe het komt. Ik heb de leeftijd bereikt waarbij ik de dingen bij naam noem. Nu ja, meestal moet je een beetje aan me trekken om te weten wat er aan de hand is maar dan zeg ik het wel. Een stortvloed.

En toch heel, soms zwijg ik liever. Zoals nu.