Tram 3 is nu een gestroomlijnde verbinding tussen Linkeroever en Schoten, tot aan de Carrefour. Vroeger was tram 3 een vlucht. Een holderdebolder rit om als kleine jongen door een stad te gaan dolen als het thuis rommelde. Ik keek iedereen aan die op tram 3 stapte. Dacht dat iedereen een rol speelde – soms een dubbelrol- in mijn leven. Dikwijls nam ik tram 3 om naar het toenmalige jeugdtheater te gaan kijken. Me te laten onderdompelen in de wereld van sprookjes. Een wereld die ik nu heel goed ken maar toen net zo spannend en mysterieus was als tram 3. De chauffeur maakte de geluiden, liet de koorden op en neer dansen tot aan de volgende halte waarvoor hij ondertussen ook het belgeluid had nagebootst en dat zonder nauwelijks zijn lippen te bewegen! Je moest wat kunnen als chauffeur van tram 3. Tram 3 hield je in de gaten. Zorgde er voor dat je niet te ver meeging want ver ging ze niet. Tram 3 was ook een afscheid van vakantie bij m’n vader in Limburg; de tram reed weg en ’t verlof was gedaan. Op tram 3mocht je je belachelijk maken. Ooit ging ik helemaal in koksuniform, compleet met messenset en klompen en tok, naar de stad. Zo trots dat ik was dat ik kok ging worden, tram 3 vond het niet erg. Nu zou er van je messen niets overblijven op tram 3. Het koksuniform verscheurd. Nu koop je geen kaartje meer en als je dat al wil doen dan kijkt de chauffeur je niet meer aan. Tram 3 gaat ondergronds, een wereld in van kilte en zwart met blauwe tegels. Tram 3 heeft geen mysterie meer. Het schrille gepiep waar de deuren mee sluiten klinken werkt iedereen op de zenuwen met de bekende slachtpartijen tot gevolg. Tram 3 is een zenuwcentrum geworden, alleen de sterkste of de doofste overleeft een ritje. Tram 3 heeft geen gevoel meer. Misschien helpt ze in al haar karakterloosheid om het mobiliteitsprobleem op te lossen want van ver wordt ze al aangekondigd. Van ver kan je haar al nemen.
Zoals we in theater zeggen; “alles kan mits goed gedaan.” Maar dat goed gedaan mis ik in die kleine stomme dingen van dit leven. Zoals tram 3.

Kende die film waar dien eene dien andere kust?
Dan komt er zo’n klein konijn door ’t beeld gelopen en dan kust dat konijn een bloem en dan wordt die bloem opgegeten door nen man die passeert want dien heeft honger en die eet dan die bloem op en dat is echt keiverschrikkelijk om te zien want niemand heeft dat dan door dat die bloem eigenlijk vergiftigd is en dat ge daar dan helemaal tureluut van wordt als ge daar van eet maar niemand ziet dat omdat die bloem d’r uitziet als een echte bloem met blaadjes en alles en dat is natuurlijk film maar dat is wel keigoe gedaan omdat die dat die bloemen maakt iemand is die feeling heeft met de natuur en die wilt gewoon veel kinderen maar zijn vrouw of die waar dat ‘em met samen is die heeft iets aan haar baarmoeder laten doen, gesteriliseerd ofzo, omdat die vroeger iets had met nen truckchauffeur en omdat dat nen truckchauffeur was met een keigrote snor die regelmatig naar huis kwam met raar spikels op zijn gezicht heeft ze dan haar cut laten bewerken met een product met infraroodstralen maar dat is dan mislukt en dat is wat ge dan ziet als ge naar die bloem ziet. Ge ziet een bloem met stengels en blaadjes en in ’t midden allemaal spikels in plaats van zaadjes en ik weet nu niet wat mij gaat overkomen gaan ze subiet mijn bloem proberen te plukken ofzo? Mijn vriendin Wendy die tot vorig jaar bij mij op school zat maar nu zich tot den islam heeft bekeerd en getrouwd is met nen vreemde die hier een verblijfsvergunning wou hebben en waar dat ze een kind en slaag van krijgt zegt dat de liefde eigenlijk iets ongelofelijk schoon is. En toen stampte die baby van die vreemde tegen haare buik in haare buik en ge kon dat zien. En dan mis ik mijn moeder om daar over te kunnen praten want mijn vader is ne rasicst en vindt de films die ik zie idioot en ik vind dat soms ook. Maar ik vind dat eigenlijk helemaal ni erg omdat dat nu zo is. Films zijn een weerspiegeling van wat er in de wereld leeft en de wereld is soms stom, zegt mijn lerares opvoedkunde, die ik wel ongelofelijk bewonder omdat ze elken dag helemaal uit Mol komt om dingen tegen ons te zeggen maar in Mol blijft wonen omdat haare vent daar een job heeft als ketelkuiser. En zij is ni gelukkiger of ongelukkiger dan gij en ik. Dus als ik straks mijn eerste orgasme ga hebben met die eene die straks ja tegen mij zegt en ookal voel ik er weinig voor en ookal weet ik ni of hij in mij zal kunnen komen want ik krijg mijn billen ni goe vaneen. Die kleven altijd zo wat tegeneen maar daar bestaan hulpmiddeltjes voor, zegt mijn vriendin Nancy die iets heeft met de Rob maar die willen nog geene echte sex voor ’t huwelijk omdat die denken dat dat ongeluk ga brengen dus de Rob heeft daar iets voor gevonden. Hij heeft van die lange vingers en vingert mijn vriendin Nancy maar eerst doet hij wat speeksel op zijne vinger en dat helpt. Ik heb dat ookal geprobeerd met mijne eigen vinger maar dat is mij ni gelukt want ik gekraakte ni goe tussen mijn billen maar ‘k vond het toch plezant ofzo. Alle ja, ’t idee alleen al. Mijn vingers riekte toen naar die één plaat van doornroosje die ik vroeger wel vier keer per dag afspeelde. Kende dat verhaal? Die prikt haare vinger aan een soort van spinnewiel en dan valt die in slaap maar dat spinnewiel is eigenlijk vergiftigd en dan komt er ne prins maar ni direct en die kust haar dan en dan wordt ze weer wakker. Allé, ik vertel het ni goe maar die plaat is door Hollanders gemaakt en ik versta ni alles even goed maar ik heb mezelf beloofd da’k mijn kind goe proper ga leren praten en mijn vader zegt dat dat goe is want dan kunnen we die plaat gewoon houden ofzo. Wat was ik aan ’t vertellen? Maar ik vind wel dat er soms ook plaats moet zijn voor emotie ofzo want ik schreeuw heel gaarne dus ik ga straks eerst die film zien met die bloem en dan mag hij is proberen en dan denk ik dat ik met de gedachte aan die film wel zal kunnen komen. Mijn moeder was ook zot van franse acteurs.

En dan kom je een vrouw tegen, ze kijkt je aan met een blik zo van “red mij”en dan wil je dat doen en dan krijg je dit:please. You don’t understand, no-one does. When a woman makes the choice to marry, to have children; in one way her life begins but in another way it stops. You build a life of details. You become a mother, a wife and you stop and stay steady so that your children can move. And when they leave they take your life of details with them. And then you’re expected move again only you don’t remember what moves you because no-one has asked in so long. Not even yourself. You never in your life think that love like this can happen to you.
Stomme buitenlanders, denk ik dan. Ik red nooit nog een vrouw buiten die van mij. Hallo?

Vaders klagen in televisiepogramma’s dat hun kinderen niet meer bewegen, lachen, lezen…dat hun jeugd toch helemaal anders was! Naast dat het vervelende televisie oplevert, levert het niets op. Want als je rond je kijkt zie niets anders dan vaders die mislukken in hun vader zijn omdat ze hun kinderen alles ontzeggen waar zij als kind zo dol op waren. En weet je, het is heel normaal dat je dat ontzegt wat je zelf graag hebt. Dat is die eeuwige schuldvraag waar we mee zijn opgevoed; ” geniet je er van? Ja? Awel, dan mag het niet.. Of toch zeker niet als er andere mensen kijken!” Schuld, schaamte, schande, in die volgorde. Gelukkig liggen er in ziekenhuizen veel mensen die naar dat soort programma’s kijken of vaders die thuis zijn en niks willen doen omdat ze eindelijk thuis zijn of voor altijd thuis en niet weten hoe ze daar mee moeten om gaan. Ook weer sch… Het is doodnormaal dat vaders geen vaders kunnen zijn omdat ze je het nooit leren wat een goede vader is en ieder daar een ander idee over heeft. De vader van mijn eerste lief bijvoordbeeld, wilde altijd dat ik eerst bij hem in de zetel kwam zitten, een glaasje goedkope Aldiwijn met hem dronk alvorens ik met zijn dochter naar boven ging. Dat luchtte hem op, denk ik. Daarmee zei hij eigenlijk, “zie je wel dat ik een goeie vader ben. Ik drink wijn met jou en seffes mag  je op mijn dochter zitten.” Ongemak, maar dat is niet iets voor vaders alleen dat is iets wereldlijks. En klagen ook, en televisie ook en kinderen ook en …

Zou er zoiets bestaan als een tehuis voor woorden? Waar we met onze woorden die tekortschoten terecht kunnen? Van melkboer tot veearts, van bakker tot dokter, van man aan de loopband tot acteur? Waar we nog wat kunnen napuffen, vrij van schuld en handtastelijkheden? Geen tehuis waar mensen moe zijn en dienst weigeren maar daar waar je even kan nadenken en raad vragen als het moet. Je zou denken dat het een thuis is maar het moet een tehuis zijn want thuis kennen ze je spraakgebrek en lachen ze er mee. Zou dat ergens aanwezig zijn, buiten je hoofd natuurlijk maar dat is en blijft zo eenzaam.

Er zijn van die krassen in je hoofd die blijven hangen. Zoals een kapotte cd. Gedachten die dringend aan vervanging toe zijn. Ze maken je klein en onzeker. En toch heb je ze nodig om groot te worden, om te leren. En dromen mag altijd! Gelukkig maar…

Roefelende vogels vliegen uit hun nest voor het maaien van het gras op zondagavond.
Zelf durfde ik er niet aan beginnen om de zondagsrust niet te verstoren en toch was er eentje – niet zo ver van mijn zondagsrust – die even z’n gras wilde maaien.
“Ben net in Kreta geweest en daar lag de gazon er zo kort bij alsof hij net gezaaid was! Ongelofelijk!”, brulde hij van boven het gezoem van z’n grasmaaier. Zelf ben ik nog niet onderlegd in het maaien en zaaien van gras. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik een tuin heb, laat staan een tuin van dit formidabele formaat. Ja, ik schep op over de grootte van mijn tuin en ik ben niet van het opschepperige type. De grasmachine die ik bezit heb ik geërfd . Ja, ik heb soms geluk in dit leven en ik ben niet van het geluk hebbende soort mens. Meestal zit ik in de hoek waar de klappen vallen… Maar deze machine heb ik geërfd van de vorige eigenaar van dit huis. Het is een ouwe dieselmachine die je moet aanzwengelen en dan met een knal vertrekt. Het eerste half uur zie je niet meer dan een gigantische donkere dieselwolk boven m’n tuin hangen. Als ik mijn gras maai dan staat de brandweer van de haven van Antwerpen klaar om uit te rukken. Met maskers en al! En ik overdrijf niet.
Maar nu de toon gezet vrees ik dat ik er niet aan kan weerstaan en zodadelijk de algemene zondagsrust verstoor. Komaan mijn ouwe knaller, millimeter die groene zode tot ongekende dieptes! Ik ben er klaar voor!
En weet je wat zo gek is? Nergens anders ter wereld zijn er gekken die op zondag hun grasmaaier of hogedrukreiniger – what’s in a name- durven inschakelen.
Ik brul naar de buurman dat hij zeker ook het gluren naar de mollige Russiche wijven mist?!
Hij buigt zijn hoofd en bestudeert z’n gras terwijl z’n vrouw met Vanisch z’n onderbroeken bespuit. “Ja, hij zweet nogal tussen z’n billen!”, gilt ze naar haar bevriende buurvrouw. Het leven is aan de geniepigaards en geloof het of niet maar ik ben niet van dat soort.

We verschuilen ons onder onze muts van dit leven.
We nemen houdingen aan die ons beschermen, af – schermen.
Nooit opkomen voor wat we echt willen.
Dit leven lijkt een compromis.
Moet ook, zeggen de mensen.
Terwijl die woorden al te veel zijn.
Wanneer zullen we ooit onze gevoelens de vrije loop laten zonder dat het gek of raar hoeft te zijn? Wanneer?
Misschien als we tachtig zijn?
Gaan we echt wachten tot we tachtig zijn?

Ik ga me insmeren met muggenmelk en besproeien met ammoniak want ik speel in “de Storm” mee op het Zeeland Nazomer Festival  en dit op een gigantisch terrein. In deze voorstelling speel ik Ariël, een luchtgeest en de beste vriend van de eenzame Prospero. Kaartjes kan je niet bij mij krijgen maar wel tijdig reserveren op http://www.nazomerfestival.nl

Vandaag zei een collega van me dat je wel gek moest zijn om zoals die acteurs van “fc de kampioenen” al achttien jaar hetzelfde te staan doen.Ik zei hem dat ik die mensen wel begreep en onmiddellijk werd ik bestempeld als een cultuurbarbaar die niet opzoek ging naar uitdagingen in mijn leven.

 En dat alleen maar omdat ik zei dat ik begreep waarom mensen er voor kiezen om 18 jaar “fc de kampioenen” te spelen. Want hoe gek dat dat ook mag klinken; acteurs zijn ook maar mensen die moeten eten, drinken…huizen afbetalen, kinderen laten studeren…. Want hoe graag we ons zelf ook op de Olympusberg plaatsen en allerlei artistieke dromen najagen er is ook zoiets als een realiteit. Daarnaast en niet onbelangrijk en bijna gek is dat je acteurs alleen maar over geld, dromen die meestal gerelateerd zijn aan bezit en werkeloosheid hoort praten. Een paradox? Daarenboven weet iedereen – en als je dat niet weet bezoek dan mijn pagina “nasporingen op werkgebied” – dat ik de afgelopen tien non stop gewerkt heb en geen enkele uitdaging uit de weg gegaan.

 De collega schudde zijn hoofd, ging verder met het leeg drinken van zijn koffie die hij gelukkig niet hoefde te betalen. Ik liet hem en dacht wat je ook artistiek presteert of wil presteren bezit ben je altijd. Een oordeel is er altijd – van pers, publiek, collega’s…- omdat we ons open en bloot geven. Dat is al een keuze om trots op te zijn. Nu nog het besef.