De waarheid zit soms in een koekje.
Ik zag de waarheid deze week aan de zee.
In de zee.
En dan weet je dat de waarheid iets is wat niet uit monden komt maar in datgene zit wat je ziet en voelt.
In de zee of in een koekje.
Voor de rest zijn we stof en begrijpen elkaar in de stilte.
In ieders waarheid.
Nu dat heel financiële wereld op z’n gat ligt. En de onzichtbare hand meer dan ooit geld heeft uitgegeven dat er niet is vrees ik dat er maar één iemand is die ons uit dit slop kan trekken en dat is…Jean Marie Pfaff. De man met de grootste handen van Europa. ’s Land nationale trots, de laatste sportman van wereldformaat die ons land heeft gekend! Hij die de reclame op hemden en in zijn leven laat bepalen met wie hij spreekt en hoe hij handelt. Heel simpel, hij krijgt centen, hij zegt dat het goed is en meer dan één miljoen Belgen geloven hem. Vergeef hem dat hij al tien jaar z’n belastingen was vergeten aan te geven want als het zo blijft door gaan kan niemand van ons straks nog belastingen betalen. Toe lieve land, luister naar me en zet Jean Marie aan de leiding, geef hem heel veel geld en laat hem zeggen dat het goed komt en je zal zien, het volk zal ophouden met hun spaarrekeningen te plunderen. En als het dan weer allemaal goed is weet ik dat ik nooit nog een eurocent spaar. Als het ooit nog goed komt tenminste want vergeet niet dat Jean – Luc Dehaene, de huidige redder van de bank van de Boerenkrijg, ook voorzitter was van Lernhout &Hauspie…
Een oudere man spreekt me aan.
“Het is uw plicht! Het is uw godverdomste culturele dienstplicht om verder te doen wat u doet!”. Hij zei me dit nadat ik hem vertelde dat ik elke week de ziel uit mijn lijf sta te spelen op verschillende locaties in dit land en dit om kinderen en geschiedenis en al en al dichter bij elkaar te brengen en dat de schoolvoorstellingen overvol zitten en heel gesmaakt worden maar dat de vrije voorstellingen niet verkocht raken omdat de plaatselijke verantwoordelijken geen publiciteit maken. Ik zag even het nut niet in om nog verder te gaan, ik prevelde het hoog uit, en toen riep deze man dus deze woorden. “Culturele dienstplicht!”. Ja, ik geloof het en heb weer een nieuwe tekst geschreven voor een nieuwe locatie. Deze keer in Blankenberge waar de schoolvoorstellingen overvol zitten en de zee vlakbij!
… Niemand vraagt haar anders te dansen dan ze danst.
Niemand zegt haar hoe ze zich moet kleden.
Niemand zegt iets over het schuim op haar mond.
Niemand vindt het erg dat ze langzaam de aarde op eet.
De zee is zoals ze is en dat vindt iedereen goed.
De zee is de perfecte vrouw…
De foto’s van Mijn Hart kan je op deze link bekijken!
http://www.flickr.com/photos/31043017@N03/2909209353/in/set-72157607701492779/
De politicus zat in zijn zetel. Het was nacht. Hij keek in het donker. Ruikend naar het parfum van zijn minnares en alcohol van één of ander feestje. Want dat vond hij wel fijn aan zijn job; de feestjes, recepties voor van alles en nog wat. Zijn vrouw stak het licht aan.
“Ik heb je op televisie gezien.”, fluisterde ze omdat ze de politicus niet graag stoorde als hij in het donker staarde. Ja, dat deed hij wel meer; in het donker staren. Ook overdag. En toch bleef hij volhouden dat er geen probleem was. Iedereen geloofde het, ook al had iedereen daar zo zijn gedacht over, behalve de vrouw van de politicus. Ze had hem zien groeien van student tot politicus en nu staarde hij in het donker. Hij wist niet wat hij het volk nog kon wijsmaken en het volk begon ook te beseffen dat de rol van de politicus één grote schijnvertoning is die ons land veel geld kost. Sommige mensen in het volk stelden voor om een manager aan te stellen maar toen werd de politicus heel bleek en snauwde naar het volk, “als je me eens zou laten uitpraten dan zou je begrijpen waarover het gaat!”. Het volk woelde in hun tuintjes en keek hoe de politicus keizer zonder kleren bleef spelen en niets zei tegen hen.
De vrouw van de politicus legde een oranje boekje voor hem neer, “spaarboekje ASLK” stond er in zwarte letters op gedrukt. “Hier, da’s van jou. ’t Is niks meer waard, dat weet ik ook wel. Ik heb naar je geluisterd op de televisie. Ik ben altijd de enige geweest die naar je luisterde en je begreep.”. De politicus nam het boekje, deed het open en zag dat het saldo op + nul stond.
“Dat is het!”, riep hij, “plus nul. Dat is wat we nodig hebben!”. Hij riep zijn chauffeur en scheurde in een rotvaart naar zijn minnares. De straten lagen er verlaten bij. Zijn minnares deed de deur van hun liefdesnest met uitzicht op het koninklijk paleis niet open. De politicus wilde terug in zijn auto stappen maar zijn chauffeur reed weg. “Ach, een beetje buitenlucht zal me geen kwaad doen.”, dacht de politicus en liep te voet naar zijn kantoor in een verlaten hoofdstad. De straten waren bezaaid met buitenslapers maar de politicus liep trots door en hield vast aan zijn spaarboekje. “Plus nul.”, prevelde hij. Aan zijn kantoor hield de militaire politie hem tegen. “ Politicus, in naam van het volk arresteren wij u en verbannen u levenslang naar de kerkers van onze democratie! ”, riep een flink uit de kluiten gewassen kakidrager. Deze jongens waren geoefend en sloegen de politicus in de boeien. “Maar…”, riep de politicus, “ik had nog een goed plan. Plus nul! Alles moet plus nul zijn en ik zal voor zorgen.”, schuimbekte hij terwijl ze hem in de kerker duwde. Die ochtend miste niemand de politicus want zoals steeds werd het land bestuurd door andere mensen, vrienden van de koning, met namen als Lippens en Davignon. De koning melde dat hij het land ging besturen, “zoals ik altijd al doe.”, voegde hij er smalend aan toe. Iedereen die van ver of dichtbij iets met de politicus te maken had werd verbannen uit het land. Natuurlijk kende niemand hem. En het volk? Het volk vond het best want ze hadden na al die jaren gezien wat ze moesten zien namelijk, dat de politicus een marionet is zonder hersens die gestuurd wordt door de ware poppenspelers en voor die jongens was het volk angstig. Echt bang.
Er zijn zo van die nachten dat je door de stad doolt.
Dat je het leven ziet van op een afstand.
Er zijn zo van die nachten dat iemand je nodig heeft.
Maar dat is niet zo.
Er zijn zo van die nachten dat je de kou langs je neus en je oren in lichaam voelt binnen sluipen.
Ook al heb je ze niet uitgenodigd.
Er zijn zo van die nachten.
Het is vrijdagavond. Mijn zoon is terug naar zijn mama. Het moment dat ik alleen aan mijn schrijftafel zit. Daarstraks kwam er hier een slotenmaker omdat ik een deur niet meer open kreeg. Afin, het was een deur die – zolang ik hier woon – nooit open was geweest omdat je de ruimte waar de deur toegang tot gaf ook van aan de andere kant kon betreden. En nu is ze dus openen kan ik de andere kant weer dicht metselen. Zo gaat dat in het leven…En die slotenmaker die was echt kei – hard gehandicapt. Dat had ik nog nooit gezien. Ik dacht dat hij de deur nooit zou open krijgen. Maar ja hoor, hij zette zich met zijn spastische lichaam voor het gat en mikte er heel doeltreffend een loper in die de deur helegans opende. Hij speekte me onder toen hij zei dat die klus van enkele seconden zestig euro kostte. Ik wilde nog mijn verwondering uitspreken zowel over de prijs als over zijn handicap maar ik wijselijk mijn mond gehouden. Hij gaf me nog een kaartje en ja hoor hij is een professionele slotenmaker. Zo had ik hem ook in de gouden gids gevonden. Mocht er nu bij hebben gestaan dat hij gehandicapt was dan had ik hem misschien niet gekozen of misschien wel met het gedacht dat hij dan heel goedkoop zou zijn.
Weet je, ik speel nu in Hasselt in het huis Hoste. En dat is gelegen achter zo’n nieuw poepsjiek gebouw van de Vlaamse gemeenschap. En wat me opvalt, is dat daar heel veel blinden rond lopen. Ik zie daar elke dag wel zo’n stuk of negen blinden. En dat is toch wel veel op één dag voor een gewone zienende mens. Nu denk ik dat die misschien daar in dat gebouw van de Vlaamse gemeenschap werken. Dat zou zo maar eens goed kunnen! Ik vind dat toch wel knap maar ik vraag me tegelijk af of dat dat nu opschiet zo’n blinde.Nee echt, ik vind dat iedereen gelijke kansen moet krijgen maar het moet wel vooruit gaan, hé! Grapje, hé mensen! Komaan, ni zo zuur kijken!
Het vuurwerk knalt hier in de buurt voor het één of ander buurtfeest de lucht in. Had net mijn eigen kleine triomfje toen ik in de Knack blog las dat “Mijn hart werd beschreven als “…te mooi om onverschillig bij te blijven. Het is een piepkleine ode, gedragen door een stem die zich als warme kussens tegen je oren nestelt.” Daar word ik in deze eenzame tocht een heel klein beetje blij van. Morgen nog in Hasselt!
Hieronder alvast een voorsmaakje voor de volgende Mijn Hart, in Eeklo. Meer info op www.hetpaleis.be
Wie ben ik?
Heb ik een snor?
Ben ik zoals iedereen?
Ben ik zoals jij ?
Ik voel me niet veilig bij die gedachte.
Ik wil anders zijn.
Wanneer kan ik mezelf zijn?
echt, wie da ‘k ben.
Da weet ik ni.
Ik weet zelf ni wie da’k ben.
Misschien ben ik wel de koning maar zijn ze ’t me vergeten te zeggen.
“zijne majesteit, we zijn vergeten te zeggen dat u vandaag alleen maar groene lichten zal hebben. Het leven zal in één grote rotvaart voorbij vliegen. De mensen zullen voor u knielen, majesteit. U mag zeggen wat u wil,majesteit.”
Als ik kon zou ik mijn vel willen afgooien.
Iemand nieuw zijn.
DE NIEUWE MENS.
Vanaf morgen, donderdag 25 september 2008, speel ik MIJN HART in Hasselt. Dankzij de fantastische inzet en steun van Frank, Ben, Wolf, Raf, Tom en Paula en alle medewerkers van ver en dichtbij lukt het ons om steeds een ander verhaal te vertellen. Hieronder zien jullie hoe het was in Ter speelbergen. Kom ook in Hasselt kijken, het zal helegans anders zijn!
Sinds december vorig jaar is WOOORD, de eerste culturele podcast van Vlaanderen ten grave gedragen. Geboren op 19 januari 2005, leeft de genaamde WOOORD heden verder in onze herinneringen en, voor zolang men het toelaat, op de websitek van HETPALEIS of op www.wooord.be
“Als ge dacht da ge rustig thuis kon zitten of boven op uw lief pitten. Vergeet het. Yo, check it. Wooord!”
Zoals jullie weten werk in het Paleis in Antwerpen. Dat is gelegen in de stadsschouwburg in Antwerpen. De buren zijn de mensen van Music Hall en af en toe blijf ik heel geniepig aan hun repetitielokalen luisteren. Wat je d’r ook van denken mag. Nu zijn ze met de voorbereidingen voor “Annie” bezig…heerlijk. Tegen niemand zeggen, hé!
Stefan Perceval 