Maandelijks betaal ik een flinke duit aan Mobistar . Dagelijks zie je grote billboards met allerlei reclame over hoe goed en snel Mobistar wel niet is en nu heb ik al de hele namiddag geen mogelijkheid om te bellen en dit om, en ik citeer de lieve computerstem van Mobistar;”onze verbindingen zijn tijdelijk instabiel.” Nu mag je toch van zo’n firma verwachten dat ze voorzien zijn op een zekere vorm van instabiliteit maar niet dus. En wat is dat dan, instabiel? Wil dat zeggen dat de grote baas juist zijn lief heeft verloren en dat hij een beetje zit te bokken op zijnen buro en daarom het stopcontact heeft uitgetrokken? Nu ja, ik begrijp niet dat dit kan in deze moderne snufjeswereld maar ik kom er stilaan achter dat hoe meer snufje hoe minder er kans is dat een mogelijk probleem snel opgelost kan worden. Alsof er iemand een patent heeft op een snufje en roept;”kijk hier, EEN SNUFJE!” en al de omstaanders luid bravo roepen maar niemand van hen durft te vragen hoe je dat moet of kan maken als er iets aan is. Eindconclusie is dus dat een snufje ontstaat uit een zekere ijdelheid van een snufjesmaker, dat iedereen er bewondering voor heeft maar dat ze er tegelijk ook niet aan durven te komen wat het hele snufje vanaf de geboorte eigenliijk al instabiel maakt.

Mijn broer Luk is veruit één van de grootste en beste theatermakers van deze wereld. Hij is een tijdje geleden naar Duitsland vertrokken en hij heeft daar binnenkort premiere van een nieuwe voorstelling. Vroeger zag ik al zijn stukken en nu zie ik ze via de trailers op zijn website en af en toe nog eens live. Hij is één van de weinige makers die in constante evolutie zit. Die durft te blijven verder denken in het maken van theater. Dat stuit soms tegen de borst, is soms te heftig, soms zelfs te bang maar blijft altijd moedig. Leve Luk, leve de Percevalinos! Leve de theatermaffia!

Ze vroeg me te gaan zitten en even te wachten.

Geduldig deed ik dat terwijl ze een rondedans maakte van en naar haar kamertje waar ze al haar stemmengeheimen bewaart.

Ze hield me met haar arendsogen in de gaten terwijl ze zorgvuldig de woorden zocht die ik voor haar mocht uitspreken. Voor haar en haar alleen. Ze is zo mooi dat je d’r stil van wordt. Toen ze de juiste woorden had gekozen leidde ze me binnen in haar koninkrijk.

Nu liet ik mijn stem bij haar en fluisterde zacht haar woorden.

Het is me overkomen.

De stemmenvrouw nam ze mee en wat er juist mee gebeurt dat weet zij en zij alleen.

Want als je opkijkt is ze weer verdwenen.

De stemmenvrouw, koningin van het gefluister op deze planeet.

Mijn buren knippen met een grote preciesheid hun haag. Het is 1 mei en ze knippen hun haag. Eerst overleggen ze hoe ver ze de haag zullen knippen want eigenlijk vinden ze het ook wel leuk om een haag te hebben die lelijkheid van hun muurtje doet verdwijnen. De buren waar ik  het hier over heb doen alles samen. Ze hebben zelfs een deel van hun muurtje afgebroken zodat ze bij elkaar in de tuin kunnen lopen. “Da’s leuk voor de kinderen”, zeiden ze me vorig jaar toen ik hier pas kwam wonen. Ze hebben een gemeenschappelijk tuinhuisje. Ik, alleenstaande vader, met rond me allemaal gelukkige en gestelde gezinnen, dacht ik. De twee buurmannen lijken zelfs op elkaar; Bruno en Dirk. Maar ik ben er vorige zomer nooit uitgeraakt wie nu Bruno en wie nu Dirk is. En toch werd het deze winter heel stil in één van de gezinnen want Bruno (of was het nu Dirk) is niet meer in de straat, niet in zijn huis, aan zijn auto. Zo ken ik ze vooral, staande aan hun auto terwijl ze ’s ochtends de kinderen inladen om een portie schoolse kennis in hun hoofden te laten proppen. Nee, hij was er niet meer. Ik weet niet wat er met hem gebeurt is maar ik denk dat hij een ander heeft of misschien is hij overleden maar dat had ik toch moeten weten. Hij, die vorige zomer nog smalend tegen me kwam doen dat het wel moeilijk moest zijn voor een man alleen om zulk soort huis te kopen is er niet meer. En nu staat zijn vrouw met Dirk(of is het nu Bruno) de haag te knippen. Ik zou wel graag meer toenadering tot hen zoeken maar ze blijven een beetje op afstand. Als ze, bijvoorbeeld, met alle gelukkige gezinnen samen op straat staan en ik kom aangereden en zet me erbij dan verdwijnen er altijd enkele. Haastig, gespannen, alsof ik hun geluk zou kunnen kapot maken. En zoals ik al verteld heb is dat in vele situaties zo of misschien, heel misschien, beeld ik het me in.

 

Gisteren ben in naar een optreden gaan kijken van The flying horseman . Dat is eigenlijk gewoon Bert Dockx samen met zijn lief en een vriendin. En die muziek, en dat is wreed schoon,  zit nu in mijn hoofd terwijl ik naar de haag knippende buren aan het kijken ben. En ik denk daarbij dat ik nu niet het enige gevaar in de straat ben want hoe je het ook draait of keert, of het Bruno of Dirk is, er is nog een alleenstaande vrouw in de straat die nu met haar buurman een haag aan het knippen is. Wat zal ik blij zijn als het weer mooi wordt en we onder een stralende zon al deze intriges kunnen en mogen volgen.

Haar stem zo zacht en hees alsof ze de hele nacht aan het zingen is geweest.

Haar ogen als de maan, ik sluit de mijne als ze vraagt of ik wil komen.

Ze handelt in stemmen en verborgen kwaliteiten.

Een kleine winkel en je bent er zo.

Daar zit ze, de stemmenvrouw, die de trilling uit onze monden plukt.

De rest van het mannendom laat ze lopen.

Alleen de stem wil ze houden,

Slimme vrouw.

Heb vandaag mijn c4 gekregen van het Toneelhuis.  Er kwamen nieuwe bazen dus moest ik plaats maken voor nieuwe wetten. En dan mocht ik nog even blijven maar heb de eer aan mezelf gehouden om het schip te verlaten. Je was er niet meer dan een nummer terwijl de reden waarom ik dit beroep heb gekozen net is  omdat je als individu kan worden aangesproken op je creativiteit. En daar kan je het eens of oneens mee zijn. Het gekke is dat de mensen die zulke beslissingen nemen meestal op hun stoel vastgenageld zijn tot het einde der tijden. Ze weten zo slecht waar ze over praten, mijnheer…

Afin, ik las vorige week een interview met de huidige zakelijke leider van het Toneelhuis en daarin kon hij het niet laten om op zijn voorgangers te spuwen en zichzelf te bewieroken. Soms vergeten mensen de geschiedenis. En ik begrijp dat je het daar eens of oneens mee kan zijn maar niet dat je ze lafhartig in de rug stampt. Ik hoop zelf nooit zo te worden en als ik mezelf daarop betrap te weten en toe te geven dat het puur uit eigenbelang is dat ik zo handel. Maar ik zou het wel toegeven.

Dames en heren,

Eén van de meest onderschatte films en toch nen absolute topper (voor mij althans): “Ironweed”. Over onvoorwaardelijke liefde- zo tussen twee mensen zijn wie je bent-  en is net dat niet iets waar we allemaal naar opzoek zijn. Ook al geven we het niet altijd toe.

 

De lijnen in het zand zijn getekend.

Duizende voeten, poten, handen en hoeven trekken lijnen en laten hun afdruk na.

De mens op het canvas ook.

Maar de vrouw  die daar onder de boom koelte zocht was weg gezonken in schaamte omdat ze haar leven had gemist.

Ooit was ze bang, écht bang, verkeerde keuzes te maken.
Ze liet haar liefde lopen voor vrienden en familie.

Maar vrienden trouwden, nodigde haar uit wanneer het hen uitkwam.

Het bleven wel vrienden.

Familie was er ook en dat zal altijd zo zijn dat is zo met familie.

Maar nu zat ze voor zich uit te staren en dacht aan hoe het had kunnen zijn als ze toen de keuze  had gemaakt.

Ze heeft de keuze nog nagejaagd maar ze was verdwenen.

De boom deed een poging om haar hoofd te koelen maar wat restte waren lijnen, getekend.

Ze was niet meer dan een korrel in dit bestaan die nog moest leven.

 

 

 

 

Tijd om met mijn schaduw te spelen. Zoekend naar een boom die deze wereld in de schaduw zet. Ondertussen blijven we insecten doodknijpen zodat we weten wat er met hen gebeurt is. Het weekend klopt in mijn keel zoals de sint op deur, met een handschoen die zijn ware gelaat niet zal laten zien.

Tijd om mijn schaduw als vriend te beschouwen. Niet naar achter kijken, denkend aan een toekomst met jou. Maar val ik je daar niet mee lastig? Gelukkig is er af en toe een wolk en verdwijnen onze gesprekken in het weer.

Tijd om te rusten en heel lang te kijken naar dat eene plekje waar je al langer van wist dat het er was maar niet dat het er zo was. En dan is het weer maandag. Gewoon omdat dat na het weekend altijd zo is.

Toen ik nog kelner van beroep was heb ik haar ooit ontbijt gebracht. Tot aan de liftdeur en niet verder. Even later zag ik haar door de keuken wegsluipen voor de pers. River deep mountain high… Dat is juist en Tina, u is een prachtige vrouw! Zegt da’ k ik het gezegd heb.