Een jongetje staat alleen in de wereld.
Ik gooi hem in de lucht en weet dat ik hem vangen zal.
Een jongetje staat alleen in de wereld.
Hoe ik hem ook koesteren zal.
We zijn allemaal eens op deze wereld gekomen.
Soms alleen al van in ’t begin.
Pratend met een hoop struiken en blaadjes van bomen.
Een klap ontwijkend of een hard gebaar.
Een jongetje staat alleen op de wereld en zal groot worden
Net als ik.
Hoe alleen op de wereld ben je dan?
Niet zo alleen maar wel op de wereld.
Hoe alleen is dat?

Mijn neven zij kerels, Mijn neven zijn gasten, Mijn neven kunnen wat en veel, Mijn neven hebben talenten en nu ook een videoclip,

check it out op: http://vimeo.com/3455415

Als alle ouders die zeggen dat hun kind een probleem is eerst aan zichzelf zouden werken zouden er veel minder problemen zijn! Na!

La lente laat licht lopen langs
jullie vingers jullie handen
jullie hoofd dat danst
als we bewegen met die onderkant
want de winter is verdwenen
en de zon geland
op je neus je buik
op de kat achter de ruit
die kijkt naar dat vogeltje
dat buiten fluit
Ja lente laat licht lopen langs
jullie vingers jullie handen
jullie hoofd dat danst

Ref.: Ik
ben
de
lente

2.

La lente laat licht lopen langs
de muren in de klas
en die rare plant
heeft nu bloemen die bloeiën op z’n stekelstam
want ik lente ben verschenen
en de wereld warm
jullie jassen kunnen kwijt
als mama niet kijkt
en dan spelen we buiten
tot de zon verdwijnt
want lente laat licht lopen langs
de muren in de klas
en die rare plant

Ref.: Ik
ben
de
lente

Voor mensen die kinderschoenen “googlen”, ik heb het hier niet over de schoen als object wat je aan je voet trekt,hoewel…

Het denken over theater maken voor kinderen staat echt nog in z’n kinderschoenen.
Daar waar je in film,muziek en beeldende kunst de meest grillige tonen, beelden, compilaties mag en kan maken moet en blijft theater voor kinderen op de één of andere manier kinderachtig. Blijven de mensen die dit moeten stuwen stoelen op een verkleutering van hun publiek. En ik? Ik begrijp dat niet. Ik ben niet van de slapstick en niet zo extravert als sommige me wel eens bestempelen, gewoon omdat ik m’n mond niet houd. En nu maak ik dus Bolleke sneeuw, een voorstelling voor iedereen vanaf 04 jaar! Wat zeg je 04 jaar? In het theater maken voor kinderen bestaat de onhebbelijke gewoonte om alles in één te verenigen onder het motto; het publiek heeft telkens nieuwe impulsen nodig! Ik heb nu al aardig wat theater gemaakt voor kinderen en hoopte daar telkens nieuwe stappen of een nieuw denken te stimuleren voor dit kijkerspubliek maar dan zijn er van die mensen- ja, die zijn er- die dan pleiten voor een grotere versleuteling – daar ben ik overigens voorstander van – maar ook een grotere verkleutering. Een versleuteling die dan zo logisch is dat elke vorm van spanning verdwijnt. En wat is dan het resultaat? Het resultaat is wat ik noem, “koekeloerehanen-toneel”, toneel dat uitschreeuwt: begrijpen-jullie- me – wel?? Toneel uit een verschrikkelijk ouwe doos.En dan schrikken diezelfde mensen dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen hen en andere gezelschappen laat staan tussen hen en die verschrikkelijk commerciële weerwolven. Want eerlijk, ik zie het verschil niet. Ik zie geen verschil tussen voorstelling A of B. Ja, natuurlijk zijn de thema’s soms anders of natuurlijk is de inzet soms anders maar meestal blijven ze het publiek “pleasen” met goedkope – soms,erg goedkope- schreeuwlelijk achter elkaar gehuppel. En ondertussen groeien we daar mee op. Is het antwoord wat zijn acteurs; “kabouter plop”. Dus, verenigen, uitdagen, blijven zoeken hoewel dat dat in deze barre financiële tijden ook niet makkelijk is. Ik zal in ieder geval mijn tocht niet staken.

Ik was nog maar net afgestudeerd als acteur en toen mocht ik met Bert Andre samen spelen in deze kortfilm. Sindsdien kwam ik Bert regelmatig tegen en spraken we over het leven, acteren en alles wat dat met zich meebracht. Het leek wel of hij geen enkele rancune had. Dat kon toch niet? Ik heb het nooit echt geweten. Vorig jaar stierf Bert. Ik had hel kort daarvoor nog even gezien, in Brussel na een voorstelling. Nog steeds even bevlogen, nog steeds geen rancune. “ Ach weet je, ik ben ziek.”, sprak hij en dronk van zijn glaasje water. Naast hem stond zijn vrouw, altijd naast hem. Ze lachte afwezig. Ze was er niet echt meer bij en hij zorgde voor haar.

 

Het is een vreemde gewaarwording te zien dat acteurs die je gekend hebt, waar je mee bent opgegroeid stilaan verdwijnen. Ik maak nu toneel en schrijf. Hier en nu en op een dag zal ook iemand die dan hier en nu naar me kijkt zien dat ik er niet meer ben.

Je kijkt in de spiegel en je ziet wat je ziet; Twee blozende wangen, Je adempje dat naar dorst ruikt weet dan dat ik heel veel van je hou. Wie ben ik? Ik ben je papa maar ik ben ook het kietelmonster en soms ben ik dan meer dan je papa. Ook de gekke broer van papa en ook het zot zwemmerke; dat ben ik allemaal. En dan zie je in de spiegel en dan weet je dat ik van je hou en dat we op elkaar lijken.

If you really love me, then let’s make a vow. Right here… together… right now. Ok ? – Ok… – All right, repeat after me… I’m gonna be free. – I’m gonna be free. – And I’m gonna be brave… – I’m gonna be brave. – Good… I’m gonna live each day as if it were my last. – Oh that’s good… – You like that ? – Yeah… – Say it. – I’m gonna live each day as it were my last… – Fantastically… – Fantastically. – Courageously… – Courageously. – With grace… – With grace. – And in the dark of the night ,and it does get dark, when I call a name… – When I call a name… – It’ ll be your name… What’s your name ?

Vandaag reed ik voor een Fortis kantoor, een bank op een lange steenweg. Er kwam een dronken man buiten met in zijn hand een fles rode wijn. Hij goot de wijn over zich uit en riep, “dit is mijn laatste dag!”. Toen zakte hij op z’n knieën begon te huilen. Hij hield een monoloog interieur over aandelen, geld, ambitie en kleine garnalen. Slechts af en toe had hij een erruptie, iets wat er uit moest. Soms was het woord en dan weer iets anders, iets wat op kleine garnalen leek. En eerlijk gezegd, ik geloof hem. Ik geloof dat het niet eenvoudig. Ik vind het als kleine trouwe spaarder al moeilijk laat staan als je als grote spaarder of zelfs als werknemer van dit bedrijf in dit toch al verschrikkelijk economische leven staat. Ik zag hem daar zo zitten en dacht aan de tijd dat ik met mijn eerste twintig frank stuk naar de bank ging en het met trots op mijn lege boekje zette. Hoe ik toen ik twaalf was mijn eerste loon kreeg. Hoe ik dat loon verdient had met in mijn vingers te snijden in een taverne. Hoe ik op een dag een beetje rijker werd en hoe snel het er weer allemaal door is omdat ik keuzes maak in dit leven die over geluk gaan maar ook over minder verdienen. Want ja, het hangt samen. De man stond recht, gooide z’n fles stuk tegen de gevel van het Fortis kantoor en niemand vond het erg. Iedereen zag het zelfde, democratie bestaat niet en als het bestaat zijn er toch weer een paar die geen rekenschap moeten afleggen; koningen, presidenten en hun luitenanten me of zonder lippen ontwaakt uit uw alleenheerschappij en ziet wat gij aanricht!

Klik op Bolleke sneeuw en volg de repetities van Bolleke sneeuw !