“Ik heb het gehad.”,riep de man en toen begon hij al alles op te sommen waar hij het mee gehad had. En terwijl hij dat deed dacht hij aan de tijd en energie die hij in al die dingen waar hij het mee gehad had gestoken. En daar ging hij mee ophouden, dacht hij. Want die dingen hielden hem nog steeds bezig. Meestal ’s nachts of ’s ochtends, lang voor de wekker af ging.
Hoe hard hij ook probeerde het leven had een structuur gekregen waar ook de dingen waar hij het mee gehad had in zaten. “ik heb het gehad”, werd een slogan, een slagzin om het leven af en toe aan te vallen wetende dat hij er niks aan kon doen.

Moest een religie van geluk bestaan ’t zou ne fijne wereld zijn.

Ik blijf niet begrijpen dat er mensen zijn die iemand anders zijn geloof ni gunnen. Het ook niet gunnen als ge niet gelooft. Oorlogen,hongersnood, onderdrukking,…alles wat vies vuil en lelijk is heeft dikwijls als oorsprong een geloof dat door een paar dwazen met een honger naar macht wordt aangespoord. Meer, grootser, nog…

Laat iedereen toch rustig geloven in wat hij of zij gelooft. ’t Fluiten van de vogels is op zich ook heel helend…

’t Is zoals gezelschapspelletjes spelen, er zijn mensen die het leuk vinden en zijn mensen die het niet leuk vinden om samen een spelletje te spelen. Laat toch ieder zijn spelletje spelen.

Het spelletje van geluk. De ultieme kick maar ook dat is ook weer voor iedereen anders en toch zijn er zotten die samen-dingen-willen-doen.

D’r zat een duif in mijnen hof.
Ze wilde sterven, daar in een hoekske van mijnen hof.
Ik dacht, kan ik daar nu iets zinnigs over zeggen?
Of moet ik die duif toespreken, aanmoedigen?
Ze keek me aan, wantrouwig zoals alleen een duif kan kijken en ze ging in da hoekske zitten.
Ik gaf haar water maar daar moest ze niks van weten en ze stierf.
Sindsdien is mijnen hof een soort van afscheidsplek voor vogels.
Want sindsdien komen er hier regelmatig duiven zitten met zo nen blik van “ik gaan subiet is goe sterven in uwen hof, sé!”. Ik probeer het tegen te gaan door de duiven bij tijds weg te jagen zodat ze in nen andere hof gaan sterven. Maar hoe komt da nu? Zou het zijn van da mortuarium hier achter mij komen? Mijnen hof komt uit op den hof van een mortuarium. En dan denk ik zo van, “awel, voor elken dooie die daar binnen komt vliegt er hier een duif rond. Kwestie van te geloven in reïncarnatie. Een duif = nen dooie.” Maar wat is dan een dooi duif? Reïncarneert dat ook? Tot stof tot stront tot ik weet het ni. Ik dacht wette wa, ik gaan ne vogelschrik ophangen in die boom waar al die duiven in zitten maar daar gaan ze in het mortuarium ni mee kunnen lachen. Stelt u voor dat er just eene z’n eigen heeft opgehangen en dan komen die familie en vrienden en dan zien die daar zo ne vogelschrik in nen boom bengelen! Da’s ni goe, jong. Ik blijf geloven dat nen dooie mens een fladderende ziel is. Da geloof ik. En een duif komt dicht in de buurt van een fladderende ziel!

In afwachting van dat mijn eigen broers met van alles en nog wa op de proppen komen dat ontzettend straf is toch effe melden dat de Coen broers ook alvast een geweldige trailer op ons los laten.  Wanneer hij hier uitkomt is nog een vraag voor mij maar misschien ne weet voor u?

Vandaag zei een collega me dat hij even vakantie had genomen, “anders blijf ik werken.”
Ik moest slikken, dit vak vraagt een constant alert zijn voor alles wat er rond je gebeurt? Toch? Of zie ik dat verkeerd als ik denk dat wij observatoren zijn van dit leven? Zelfs al lijkt het niet zo. Natuurlijk zijn er soms heel lange periodes dat er niets is of dat iets niet is wat het lijkt. “Omdat we geen inspiratie hebben.” .Dan lig je stil. In onze landsgrenzen bestaan geen
acteurs meer die alleen maar acteurs zijn. Dat kunnen we ons niet permitteren omdat we met te veel zijn op een veel te klein gebied.
We moeten- net zoals iedereen- multi-tasken. Bij ons valt het op omdat onze namen op affiches staan of in programmaboekjes. Maar een huidige generatie acteurs kan niet leven – over-leven- op alleen maar acteerwerk. Of ja, je moest kiezen voor die eene kostbare rol in een langlopende televisieserie maar hoe lang hou je dat vol? Is het dan spelen om te spelen? Zomaar, omdat je dacht dat er iemand op je zit te wachten? Eén van de weinige dingen die ik geleerd heb in mijn korte bestaan in dit vak is dat er niemand op iemand zit te wachten en dat iedereen vervangbaar is. En ook dat is overal zo. En dan stelt acteren tegenover de duizende mensen die dagelijks hun baan verliezen niks voor. Dat is zo. En daarom vraagt dit vak een constante alertheid waarin de wereld je schouwtoneel is en jij diegene bent die het mag ontleden, ermee mag lachen en huilen, en daarvoor betaald wordt door de maatschappij. Als dat niet (h)eerlijk is.

Ik slaap weinig. Te weinig om goe te zijn. Te veel om dat te doen wat goe moet zijn. Als er mensen in je zouden kunnen kijken en schrijven en zeggen en maken wat jij allemaal wil schrijven en zeggen en maken terwijl jij even slaapt zou je je dan beter voelen? Als je met je tijd zou kunnen smokkelen dan zouden veel mensen stoppen met roken en inzetten op datgene wat hen nu echt bezig houdt. Of is dat wat we nu blinde ambitie of vraatzucht noemen? Veel van die vraatzucht of ambitie bereik je ook ’s nachts en dan is het maar goed dat je niet kan smokkelen met tijd.

In deze periode repeteer ik in Rotterdam aan “de Storm”. Onze repetitieplek is in Feyenoord vlak naast de Kuip. Deze hele plek ademt voetbal, alles staat hier in het teken van die kleine hobbelende bal. Een groot metalen gedrocht met een voetbalplein controleert de hele sfeer. Alles is hier gericht op dat stadion. En nu ken ik niet veel van voetbal maar ik geloof te weten dat het al een tijdje niet goed gaat met Feyenoord. Gezellig is het er niet, het is er kaal en efficiënt, zonder al te veel poespas. Enkele weken geleden werden de nieuwe trainer en nieuwe spelers er voor gesteld . Meer dan 30000 mensen lopen aan en af en je merkt er niets van.  Voetbal als onzichtbare, goedgeoliede en manipulerende machine. Een ordehandhaving die je hele reilen en zeilen nauwgezet volgt.

Gelukkig is er Doe Maar en dat past hier voor mij helemaal bij deze kale sfeer. Niet live in de Kuip maar wel live in Ahoy.

Wat zou ik doen als jij er niet meer was?
Je lippen huiverde, je huid had de kleur van je haar.
Ik riep je naam en haatte deze liefde – slavernij.
Je moest terug aanwezig – zijn en daarom sloeg ik in je gezicht.
Ik wilde de pijn van de vrijheid weg duwen en voor eeuwig bij jou zijn.
Niet meer dromen want in dromen is het leven de dood.
Ben jij dan een droom?
Ja, dat ben je een droom uit land waar de treinen niet hard mogen rijden.
Ik liet je te hard rijden.
Sorry daarvoor.
Stilletjes kwam je terug bij, je wist m’n naam niet meer.
De taal had je verlaten en je spieren waren in een kramp blijven steken.
God, neem deze duizeling uit haar hoofd weg en het was verdwenen.
Je sprak m’n naam als sprak je voor het eerst of een voorlaatste woord.
Ik legde je terug op de ochtendnevels die je net als ik wil negeren maar dat kan je niet.
De liefde is een moeras van gevoelens en ik weet dat ik van u hou, lieve stille vrouw.
Ik eis voor mijn liefde een eigen god en een wereld zonder telaat tussen jou en mij.

Als student keek ik twee maanden naar al zijn werken. Hij vertrok vanuit techniek, een weg die bij een huidige generatie soms vergeten wordt. Oefening baart kunst en over smaak kan je het hebben… of valt het één niet van het ander te scheiden?

In grote en kleine vegen schrijft Marit hoe ze naar dit leven kijkt. Ze schrijft zo glad als een parel en toch zitten er weerhaken aan. http://www.maritstocker.wordpress.com