Ziet die twee adelaars zweven!
En ik, den arme nar, moet hier leven.
Heel het dorp zit achter mij aan!
Zelfs de pastoor, die praatgrage zot,
met geweren en knuppels hoor ik ze brullen.
Ze willen mijn vel!
Dat is’t leven!
Ik zal vechten als een beer.
Tegen de stroom in.
Ik bestijg mijn paarden en rijd zo naar den overkant – en daar krijg ik de kroon van Engeland.
Ja, zie mij rijden!
De adelaars zijn vertrokken.
Ik vlieg over de zee.
En zie een bouwwerk van wolken en bergen.
Nu ben ik thuis!
De deur staat wijd open en alle ramen stralen.
In de grote zaal is het feest!
Hun vleiende woorden neem ik in ontvangst en toost op mijn afkomst.
Uit iets groots ben ik voortgekomen en iets groots zal ik zijn.
Santé! Het is niet waar, het is een droom. Ik weet het. Een droom uit vermoeidheid.Zelfs de zee vervaagt tot een rivier in uw ogen.

De temperatuur stijgt. De herfst komt er aan maar de temperatuur stijgt. Niet alleen in het hoofdje van mijn zoon die met hoge koorts in z’n bedje ligt. Overal, alles wordt warmer. Op werkgebied loopt  DE LERAAR als een trein. De meeste mensen zijn enthousiast. DeHETPALEISdebutanten nemen dit weekend afscheid van wat een vruchtbare editie was, tevens ook de laatste. BOLLEKE SNEEUW vertrekt weldra naar Sjanghai. PROOKJES, een tekst die ik voor HETPALEIS schreef is geselecteerd door OPEN DOEK als tekst die ze dit jaar aan amateurgezelschappen voor stellen om te realiseren.  En toch maak ik me zorgen.De zorgen hebben niks met geluk te maken want ik ben gelukkig. Afin, ik voel me gelukkig. Heeft het iets met het klimaat te maken? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Heeft het iets met de Lange Wapper brug te maken? Nee, ook dat is het niet. Ook al vind die hele constructie geen goed idee temeer omdat ik heel fijne herinneringen heb aan plekjes waar ze deze mastodont gaan inplanten. Nee, weet je wat het is? Het is die steeds wederkerende vraag aan mezelf of ik wel goed bezig ben? En dan denk ik soms van wel en in dezelfde seconde denk ik van niet? Zou iedereen dat hebben? Of is dat iets wat alleen Stefan Perceval heeft? Wie zal het zeggen? De temperatuur stijgt en ik weet niet waarom.

Op zondag 27 september om 17.00u. speelt KOFFERKIND in het DOMMELHOF te Neerpelt in het kader van intro@dommelhof.KOFFERKIND is het afstudeerproject van Christine Verheyden aan het Lemmensinstituut in Leuven en ik begeleidde haar. Het resultaat is een kwetsbaar relaas, open en beklijvend over wat het begrip “thuis” is voor een kind.
Een reflectie over de schijnbare eenvoud waarmee een kind groot moet worden, en het misplaatste gemak waarmee een kind altijd kind moet zijn.
KOFFERKIND is een vitale monoloog van een jonge actrice, die alle registers open trekt, ongeneerd en toch subtiel.

Kaartjes aan 3€ te verkrijgen op het nummer: 011805002 Dommelhof, Neerpelt.

Het bestaat! Vakantie- terorristen! En dat zijn niet die mensen die de vakantie van andere mensen vergallen in wat voor vorm dan ook. Nee, het zijn die mensen die je een heel jaar met verhalen, gezucht en diepe wensen naar vakantie om de oren slaan. Ze zijn meestal net op vakantie geweest en dan “zou het toch weer goed doen” moesten ze nog eens kunnen kunnen… In de meeste gevallen verlangen ze gewoon om voorgoed weg te gaan van de plek waar ze zijn. Doe het dan, denk ik dan. Gewoon doen! Ga naar dat eiland en blijf er, koop dat huisje in Frankrijk of kleef jezelf vast op die rots…Doe het! Natuurlijk heb ik zelf ook dikwijls het verlangen om op vakantie te gaan maar ik heb het er nooit over. Ik vind het dan al fijn om op de fiets door mijn stad te rijden of in m’n tuin te zitten. Saai, ik weet het. Ik weet niet hoe het komt. Misschien komt het omdat ik als kind nooit op vakantie ging. Nu ja, tot m’n elfde was ik nog nooit op vakantie geweest. Toen ging ik voor het eerst met m’n vader voor een paar dagen naar de Belgische kust. We smeerden ons in met douchezeep in plaats van zonnecrème. Gevolg daarvan was dat we flink verbranden en iedereen wist waar we gezwommen hadden. Ik ben geen vakantie-gaan- mens, dat klinkt liever dan terrorist. Ik denk dat de vakantie-gaan-mensen houden van op vakantie gaan. Maar wat is houden van? Het ontdekken van plekken en plaatsten waar je nog nooit bent geweest. Ik herken het gevoel, ik kom het dikwijls tegen in de meest absurde situaties; als ik met iemand sta te praten of als ik de trein neem. Dan begint mijn hals te slaan en dan wil ik mee op tocht met die of dat. In de loop der jaren heb ik geleerd mijn sluier om te leggen en mezelf niet meer te verleiden. Weg genot, weg denken, weg vakantie. Boem!

Tijdens dit leven reis ik veel. Niet alleen in dit leven maar ook van plek naar plek. Onderweg kom ik veel mensen tegen. Bart Maris, een uiterste gepassioneerde trompettist, reist ook stad en land af met zijn muziek. Ik met mijn woorden. En regelmatig komen we elkaar tegen. Kijken wat we aan het doen zijn, praten en lachen en spreken een volgende keer af.

Iedereen stelt het goed; is gelukkig. Als je het zo bekijkt. Hoe dan? Ja, langs daar. Maar langs daar moet je het niet bekijken. Nee, dat moet je niet doen. Je moet gewoon zo blijven kijken. Zo. En dat? Dat mag je niet zien. Maar daar zijn mensen niet gelukkig en toch zijn het dezelfde mensen. Zo gaat dat. Je moet gewoon hier blijven kijken. Kijk daar, een kerk of zoiets. Ja, die kerk of zoiets zorgt er voor dat mensen gelukkig zijn. Of denken te zijn. En toch zorgt die kerk of zoiets er ook voor dat veel mensen ongelukkig zijn. Daar moet je niet aan denken. Daar is een mens niet voor gemaakt.

Dankzij het bescheiden opzet van deze productie kunnen we nu met recht en reden juichen en u aankondigen dat er extra voorstellingen komen van DE LERAAR. Tickets en info: www.driepees.be of www.fakkeltheater.be.

Een eerste fijne reactie kan u alvast lezen op www.kunstvlo.be

Tot dan.

Klik op onderstaande link en ziet alvast een uiterst amusante reportage, na de wulpse introductie van madam Bunny zelve,

http://www.atv.be/v3/popups/programarchive.aspx?id=1569

De zon draaide dit weekend vierkant rond de aarde. Heb het met m’n eigen ogen gezien!
In het station Antwerpen Centraal werkt de man met de grootste desinteresse in zijn baan. Hij zit aan een loket voor internationale kaartjes. Hij heeft het charisma van een verkleurde tuinkabouter en de uitspraak van een cavia nadat ze dit piepende wezen z’n tandjes hebben uitgetrokken. Deze man weigert elke vorm van informatie geven en spreekt enkel en alleen z’n eigen tuindialect. Wederom arm Vlaanderen, driewerf arm dat dit specimen aan het loket voor de internationale kaartjes zoekende reizigers met een zucht en wat geknabbel tussen z’n tanden het riet in stuurt. De trein had naar goede gewoonte een flinke vertraging en ondanks het pas inrichten van het nieuwe station leek het omroepen op de good old days van onverstaanbaarheid en slechtte articulatie. En dan lees je wel eens dat de spoorwegen zo veel investeren om hun klanten tevreden te stellen. Ik weet niet waar of in wat ze investeren maar in klantvriendelijkheid is het zeker niet. En dat zelfde artikel las ik – ja, ik lees graag over treinen- dat er een overhead is aan personeel. Wel, als de personeelsdienst van de NMBS snel wil beslissen wie er uit moet zal ik ze met plezier een uurtje meenemen naar Antwerpen Centraal. De 800 halen we alleen in Antwerpen al. In een uurtje, misschien wel een half uurtje dan kunnen ze de volgende trein terug nemen.

François Vertommen staat in het onderwijs, uit vrije wil.
“Het schoonste beroep ter wereld”, had zijn vader hem gezegd. En dan zit ineens Willem in zijn klas.
Een laatstejaars die hem zegt: “Mijn zus wil lerares worden. Ik heb haar gezegd dat ze beter geen minderwaardig beroep kiest.”
Waarop Vertommen de confrontatie aangaat met het cynisme van zijn puberpubliek.
Het resultaat is een monoloog op het scherp van de snee, met een even onverwachte als schokkende afloop.

Jean-Pierre Dopagne schreef met “Prof” een regelrechte theaterhit, die met de recente controverse rond “straffende” leraars weer brandend actueel wordt.
Het stuk begint als een amusante verzameling onderwijsanecdotes, maar langzamerhand wordt duidelijk dat deze leraar een pijnlijk geheim meedraagt.
De leraar sleurt je langzaam maar zeker mee in een adembenemende thriller vol onverwachte plotwendingen.
Na “Vaders” is dit een nieuwe samenwerking van de twee Perceval-broers.
Acteur Stefan verdiende zijn sporen als regisseur én speler bij het Toneelhuis en Het Paleis.
Regisseur Peter Perceval maakt sinds 12 jaar sterke solovoorstellingen met zijn eigen productiehuis 3 Pees.
“de leraar” van 10 september tot 26 september in Fakkelteater/Kelder om 20u30, reserveren op 03/232 14 69
29 oktober in CC De Werf, Aalst om 20u, reserveren op 053/73.28.11
En schoolvoorstellingen in Herzele, Aalst, Tessenderlo & Tervuren.