Verboden te zuchten nu ook op dvd!

Hoe moet ik groot worden, dacht het kleine meisje,

als ik stil moet zijn

wanneer volwassenen praten

als ze over mijn hoofd praten?

Hoe moet ik groot worden, dacht het andere kleine meisje,

als ik één van mijn ouders

om de week zie en me dan

in diezelfde stilte moet aanpassen

aan hun leven?

Hoe moet ik groot worden als ik broers noch zussen heb

die me de die woordjes,

ja, die woordjes,

toefluisteren die ik nog niet ken?

Hoe moet ik groot worden

als niemand me zegt waar en hoe?

Voor iedereen is het anders,

Ook voor mij.

Toch zal ik groot worden, dachten ze allebei, en dat werden ze ook.

Ze stalen met hun ogen en mondjes en namen regels tot zich,

De één al wat liever dan de ander,

En soms brak hun hart en vroegen ze zich af;

Waarom ben ik groot geworden?

Die vraag bleef in de beide meisjes hun hoofden rondtollen;

WAAROM BEN IK GROOT GEWORDEN?

Steeds luider en luider.

Niemand die het antwoord wist.

De ouders van de meisjes praatte soms met elkaar over het de vraag van de meisjes.

WAAROM BEN IK GROOT GEWORDEN?

Groot worden op zich was niet zo moeilijk maar wat er aan vooraf ging, het stukje leven waarbij je je nog helemaal klein voelt was er nu niet meer.

De twee meisjes liepen hun hele leven met deze vraag rond.

Tot ze elkaar op een dag ontmoette.

Het eene meisje zat op de bus en het andere meisje zat op de tram.

En nu zal je denken, hoe kunnen mensen elkaar nu ontmoeten als ze eigenlijk helemaal niet samen zijn? En toch, er was zoiets als een blik. Een oogopslag. En in die blik van een oogopslag zagen ze dat ze allebei met dezelfde vraag rondliepen.

Het eene meisje sprong uit de bus en het andere uit de tram en ze liepen op elkaar af.

Ze zeiden niks. De mensen die bij hen op de bus en de tram zaten fluisterde van alles over hen, over hun hoofden heen en dat het een schande was. Maar de meisje keken naar elkaar en wisten dat ze geen woorden nodig hadden om elkaar te begrijpen.

Ze zeiden niks tegen elkaar. Ze deden alsof ze honderden andere mensen waren en terwijl ze die honderden andere mensen waren spraken ze tegen elkaar.

Zo van,

“Ik ben heel belangerijk!”

“Ja,”, zei dan het andere meisje, “dat zie ik want jij bent groot en hebt een snor!”.

Ze zongen liedjes, sprongen in plassen, aten frit en deden alsof ze andere mensen waren.

’s Avonds zaten ze bij elkaar, uitgeput, en keken naar de treinen volgepakt met mensen die zich nooit de vraag, WAAROM BEN IK GROOT GEWORDEN?, hadden gesteld.

De meisjes namen afscheid, zonder woorden en gingen terug naar huis.

Op televisie was alles te zien wat je deed als je je nooit afvroeg waarom je groot geworden was.  

Een jongetje staat alleen in de wereld.
Ik gooi hem in de lucht en weet dat ik hem vangen zal.
Een jongetje staat alleen in de wereld.
Hoe ik hem ook koesteren zal.
We zijn allemaal eens op deze wereld gekomen.
Soms alleen al van in ’t begin.
Pratend met een hoop struiken en blaadjes van bomen.
Een klap ontwijkend of een hard gebaar.
Een jongetje staat alleen op de wereld en zal groot worden
Net als ik.
Hoe alleen op de wereld ben je dan?
Niet zo alleen maar wel op de wereld.
Hoe alleen is dat?

Mijn neven zij kerels, Mijn neven zijn gasten, Mijn neven kunnen wat en veel, Mijn neven hebben talenten en nu ook een videoclip,

check it out op: http://vimeo.com/3455415

Als alle ouders die zeggen dat hun kind een probleem is eerst aan zichzelf zouden werken zouden er veel minder problemen zijn! Na!

La lente laat licht lopen langs
jullie vingers jullie handen
jullie hoofd dat danst
als we bewegen met die onderkant
want de winter is verdwenen
en de zon geland
op je neus je buik
op de kat achter de ruit
die kijkt naar dat vogeltje
dat buiten fluit
Ja lente laat licht lopen langs
jullie vingers jullie handen
jullie hoofd dat danst

Ref.: Ik
ben
de
lente

2.

La lente laat licht lopen langs
de muren in de klas
en die rare plant
heeft nu bloemen die bloeiën op z’n stekelstam
want ik lente ben verschenen
en de wereld warm
jullie jassen kunnen kwijt
als mama niet kijkt
en dan spelen we buiten
tot de zon verdwijnt
want lente laat licht lopen langs
de muren in de klas
en die rare plant

Ref.: Ik
ben
de
lente

Voor mensen die kinderschoenen “googlen”, ik heb het hier niet over de schoen als object wat je aan je voet trekt,hoewel…

Het denken over theater maken voor kinderen staat echt nog in z’n kinderschoenen.
Daar waar je in film,muziek en beeldende kunst de meest grillige tonen, beelden, compilaties mag en kan maken moet en blijft theater voor kinderen op de één of andere manier kinderachtig. Blijven de mensen die dit moeten stuwen stoelen op een verkleutering van hun publiek. En ik? Ik begrijp dat niet. Ik ben niet van de slapstick en niet zo extravert als sommige me wel eens bestempelen, gewoon omdat ik m’n mond niet houd. En nu maak ik dus Bolleke sneeuw, een voorstelling voor iedereen vanaf 04 jaar! Wat zeg je 04 jaar? In het theater maken voor kinderen bestaat de onhebbelijke gewoonte om alles in één te verenigen onder het motto; het publiek heeft telkens nieuwe impulsen nodig! Ik heb nu al aardig wat theater gemaakt voor kinderen en hoopte daar telkens nieuwe stappen of een nieuw denken te stimuleren voor dit kijkerspubliek maar dan zijn er van die mensen- ja, die zijn er- die dan pleiten voor een grotere versleuteling – daar ben ik overigens voorstander van – maar ook een grotere verkleutering. Een versleuteling die dan zo logisch is dat elke vorm van spanning verdwijnt. En wat is dan het resultaat? Het resultaat is wat ik noem, “koekeloerehanen-toneel”, toneel dat uitschreeuwt: begrijpen-jullie- me – wel?? Toneel uit een verschrikkelijk ouwe doos.En dan schrikken diezelfde mensen dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen hen en andere gezelschappen laat staan tussen hen en die verschrikkelijk commerciële weerwolven. Want eerlijk, ik zie het verschil niet. Ik zie geen verschil tussen voorstelling A of B. Ja, natuurlijk zijn de thema’s soms anders of natuurlijk is de inzet soms anders maar meestal blijven ze het publiek “pleasen” met goedkope – soms,erg goedkope- schreeuwlelijk achter elkaar gehuppel. En ondertussen groeien we daar mee op. Is het antwoord wat zijn acteurs; “kabouter plop”. Dus, verenigen, uitdagen, blijven zoeken hoewel dat dat in deze barre financiële tijden ook niet makkelijk is. Ik zal in ieder geval mijn tocht niet staken.

Ik was nog maar net afgestudeerd als acteur en toen mocht ik met Bert Andre samen spelen in deze kortfilm. Sindsdien kwam ik Bert regelmatig tegen en spraken we over het leven, acteren en alles wat dat met zich meebracht. Het leek wel of hij geen enkele rancune had. Dat kon toch niet? Ik heb het nooit echt geweten. Vorig jaar stierf Bert. Ik had hel kort daarvoor nog even gezien, in Brussel na een voorstelling. Nog steeds even bevlogen, nog steeds geen rancune. “ Ach weet je, ik ben ziek.”, sprak hij en dronk van zijn glaasje water. Naast hem stond zijn vrouw, altijd naast hem. Ze lachte afwezig. Ze was er niet echt meer bij en hij zorgde voor haar.

Het is een vreemde gewaarwording te zien dat acteurs die je gekend hebt, waar je mee bent opgegroeid stilaan verdwijnen. Ik maak nu toneel en schrijf. Hier en nu en op een dag zal ook iemand die dan hier en nu naar me kijkt zien dat ik er niet meer ben.

Je kijkt in de spiegel en je ziet wat je ziet; Twee blozende wangen, Je adempje dat naar dorst ruikt weet dan dat ik heel veel van je hou. Wie ben ik? Ik ben je papa maar ik ben ook het kietelmonster en soms ben ik dan meer dan je papa. Ook de gekke broer van papa en ook het zot zwemmerke; dat ben ik allemaal. En dan zie je in de spiegel en dan weet je dat ik van je hou en dat we op elkaar lijken.

If you really love me, then let’s make a vow. Right here… together… right now. Ok ? – Ok… – All right, repeat after me… I’m gonna be free. – I’m gonna be free. – And I’m gonna be brave… – I’m gonna be brave. – Good… I’m gonna live each day as if it were my last. – Oh that’s good… – You like that ? – Yeah… – Say it. – I’m gonna live each day as it were my last… – Fantastically… – Fantastically. – Courageously… – Courageously. – With grace… – With grace. – And in the dark of the night ,and it does get dark, when I call a name… – When I call a name… – It’ ll be your name… What’s your name ?