Hij staat aan de bushalte. Met een veel te dikke jas aan. Het meisje dat hem plaagt kijkt niet naar hem. Hij kijkt naar z’n veel te dikke jas, naar hoe z’n handen verdrinken in die veel te dikke jas. Naar hoe hij verdrinkt in die jas en naar hoe hij langzaam verdrinkt in dit leven. Hij weet het nu al; ooit op een dag zal dit leven me nemen. ’t Zal op snelheid zijn maar ze zullen me pakken. En als het niet op snelheid is dan zal het zijn omdat ik iets vergeten ben.Iets stom. De jaarafrekening van het water te betalen… Een man uit Kameroen kijkt naar het meisje dat hem plaagt. Hij wil niet dat de man uit Kameroen naar het meisje dat hem plaagt kijkt. Hij voelt hoe hij langzaam begint te zweten. Het meisje dat hem plaagt trekt aan zijn arm, draait rond z’n veel te dikke jas en weet dat de man uit Kameroen naar haar aan het kijken is. En hij kijkt in dezelfde oogopslag naar de jongen met de veel te dikke jas. De man uit Kameroen weet dat het meisje niet van de jongen houdt dat ze het veel meer als iets vriendschappelijk ziet en dat hij zodadelijk alleen met het meisje op de bus zit. De jongen met de te dikke jas wil meer. Hij wil met het meisje trouwen en vrijen -al is het maar één keer – en dan zal ze vol zitten en dan zullen ze samen wonen bij zijn moeder. Want ja, vanmiddag hebben ze de hele middag samen in de zetel gezeten bij zijn moeder en ze hebben films gekeken en ze hebben samen gelachen en de moeder was blij dat hij eindelijk iemand mee naar huis had genomen. De jongen met de veel te dikke jas kijkt naar de man uit Kameroen en doet alsof hij hem niet ziet. Hij valt over de boodschappen van de man uit Kameroen. Het is niet veel. Wat chips en wat drank en wat… En dan is de bus er. De man uit Kameroen stapt op en het meisje stapt ook op en de bus rijdt weg. En hij, de jongen met de veel te dikke jas, had gewild dat hij mee op dus had mogen stappen en haar bij haar deur thuis afgezet en dan de bus terug genomen. Maar dat gaat niet. Zomaar. Omdat het leven niet altijd even vriendelijk is. Ook niet voor zijn moeder. Ookal bedoelt ze het goed. En ik zit in het fritpaleis en kijk er naar. Naar hoe het leven me in golven soms inhaalt en me dan weer met rust laat en ik eet een frit. Zomaar omdat dat lekker is en goedkoop.

Op 18 mei spelen we de voorlopig laatste voorstelling van Vaders in Maaseik in cc. Achterolmen! Meer info vind je op http://www.driepees.be/Vaders.html

Tot dan!

Ik ben nu ook in de leeftijd gekomen dat je ouwe kennissen weer tegen komt met gevulde kinderwagens en gezapige of troosteloze blik of is dat hetzelfde? En dan sta je daar naar te kijken en dan denk je – in één seconde denk je dan; “djeezes, Zou ik ook zo in het leven staan?” Ik hoop het niet maar zeker ben ik niet. En dan was ik daarnet paaseieren voor mijn zoon aan het verstoppen in de tuin en dan was ik gerustgesteld want ik zag nergens anders vaders met zaklampen door de tuin waden om de eieren zo goed mogelijk te verstoppen.

Vandaag speelde de laatste keer “Bolleke sneeuw”. Een voorstelling voor iedereen vanaf 04 jaar waarin de roep naar een moederfiguur groot is. Volgend jaar komt ze terug, dan herhalen we onze schreeuw. Er is een uitnodiging uit Shangai voor deze voorstelling. Hopelijk lukt het hele logistieke en financiële verhaal dat aan deze uitnodiging vast hangt…En dan valt er altijd even een stilte. Soms duurt ze een paar seconden, soms een paar dagen of weken. Ik wil mijn hoofd nu even leeg maken en me dan helemaal storten op het 1seconde verhaal van de studenten van de Dageraad uit Kortessem. Kortessem…er hangt een vreemde sfeer in dat dorp. Graag hadden we in de kerk gespeeld maar de kerkfabriek heeft dat idee tegengehouden.De kerkfabriek…het waarom is me nog steeds onduidelijk. Zouden de gelovige rakkers beschaamd zijn dat studenten van het bijzonder onderwijs hun kerk enkele dagen bezetten? Misschien moeten we ze sowieso bezetten en dan eens kijken wie dat de kerkfabriek belichaamt? Het enige wat ik heb gehoord is dat de nieuwe priester zich al heeft terug getrokken uit deze gemeente en de ouwe is ook op een dubieuze manier van het toneel verdwenen…Toch vreemd dat in wereld waar onze geesten gevuld worden met google en super snel internet nog steeds een enorme bekrompenheid bestaat. Want zeg nu eerlijk, wat is er mis mee dat een aantal studenten een deel van hun droom komen realiseren in een kerk? Dat een student een beschouwing maakt over wat vrienden zijn in een kerk? Daar zou het toch net moeten over kunnen gaan? Net in dat gebouw? Ach ja, misschien is het nog een restant van de boerenkrijg maar vergeet niet wie de kerk groot maakt!?
Nee, het blijft zoals het was. We aanroepen een god maar ieder een ander.

Tijdelijke werkloosheid, economische crisis, minder productie…Mensen kussen elkaar aan de ingang van een fabriek. ’t Was op ’t nieuws, ik heb het gezien. Een jongetje trekt en duwt en roept naar andere kinderen dat zij wel een moeder hebben. Maar de andere kinderen hebben geen moeder. Het was niet op het nieuws maar ik heb het wel gezien. En hoe is het met de kinderen van de mensen die elkaar kussen aan de fabriekspoort? In deze ingewikkelde wereld, letter; in – ge – wikkeld. Is er nog tijd voor hen? En wat voor tijd? Geen tijd omdat ze werken of gefrustreerde tijd omdat er geen werk meer is. Of maken ze tijd tussen al hun angsten en dromen door? Wie zal het zeggen? Wie houdt er rekening mee? De regering niet. De regering vindt maatregelen uit op dat werkende mensen hun kinderen beter kunnen dumpen, meer opvang, voor – en naschools in alle dagen van de week. Goed van die regering want zo vangen andere mensen die kinderen… die kinderen die aandacht nodig hebben. Geen betuttelende aandacht maar positieve échte aandacht. Die kinderen die supersensitief zijn voor de plaats die ze krijgen in deze maatschappij. Een plaats die gauw niks waard is want geen tijd. En zo maken we kleine tijdbommetjes die ontploffen omdat ze niet de juiste aandacht krijgen. Want de mensen die ze moeten opvangen klagen dan ook weer dat ze met te weinigen zijn. En dat is dan weer op het nieuws. Maar de kern vergeten we. We vergeten dat we zelf een een zwakke, agressieve maatschappij op poten zetten. Waar een kus aan de fabriekspoort onze enige vorm van liefde zal zijn. En dan is de regering weer blij dat we nog aan die fabriekspoort staan…

Check it out op www.vimeo.com/3871456

En kom kijken….naar deze blozende hartjes die gisteren allemaal op vakantie zijn vertrokken. De eene al wat liever dan de ander. Thuis is niet voor ieder kind een begrip. Soms, héél soms, is het echt een godverdomste wereld waar we steeds meer over de hoofden van de mensen lopen.

Als acteur zijnde voel ik dat hij ons er aan het doorsleuren is.
Ongelofelijk.
Zo heb ik zelden iemand zien acteren.
Natuurlijk is hij geen echte vrouw en natuurlijk ziet Ria niet echt af.
God, dit is een heerlijk staaltje van onze goede ouwe vriend Stanislavski.
De visuele dramatiek komt in de plaats van woordelijk.
Mimodramatiek als het ware, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht.

Heb gisterenavond de laatste Vaders in Antwerpen gespeeld. Het was een feestje. Nu nog in Sint Niklaas en in Maaseik en dan is het gedaan met dit verhaal. En zo maak je elk seizoen een paar verhalen met hart en ziel en telkens weet je dat je afscheid moet nemen. Dat is een zekerheid. En soms komt het verhaal terug en soms is het afscheid voor altijd. Dat heeft met van alles te maken. Ook factoren die je zelf niet in de hand hebt. Ik weet wel dat mijn producties immer met de nodige arendsblikken in de gaten worden gehouden…en dat is alleen maar goed. Dat brengt met zich mee dat ik steeds verder zoek dan het Ketnet – niveau waar ik sommige collega’s mee zie uitkomen. Niks mis met Ketnet maar in theater en zeker in het gesubsidieerde circuit moeten we nieuwe paden zoeken om een verhaal te vertellen.

En toch blijf ik me verwonderen over het niveau van sommige producties en hoe ze dan goed bevonden worden door recensenten. En wat me dan op valt is het scouts niveau van deze producties. Soms in het verhaal, soms in de montage, soms in de manier van spelen. Het enige wat dan mist is de geur van frieten en zweetvoeten. Ik denk dat ik dat niet kan en hoe komt dat dan? Misschien omdat ik nooit bij scouts ben geweest. Nee, ik was bij het VNJ in een tijd dat de Volksunie het meest extreme was wat dit landje voort bracht. Ik was nog maar een kind, het jongste lid van deze beweging. Ik werd meegenomen op kampen waar ik nacht na nacht in mijn slaapzak plaste en stond met open mond te kijken naar vendelwaaiers en trommelspelers op nationale zangfeesten en ijzerbedevaarten.
Ik begreep er niks van en dat is eigenlijk – in weze – nog niks verandert.

Net telefoon gehad dat de moeder van mijn zoon weer moeder is geworden.
Ik ga iets drinken en kijk naar de lucht.

Vorige week bracht ik drie dagen door in de stilte van de Limburgse wouden.
Daar was ik met de studenten van het observatiejaar van De Dageraad uit Kortessem.
Samen spraken we, zochten we, zongen liedjes, bewogen we en liepen door de wouden.
Bij elke sessie moesten we even opladen, even de diepe indruk die die of die bij me had achtergelaten laten bezinken als een steen in het water. En dan, hup, weer voort!
’s Avonds luisterde ik naar hun begeleiders die al jaren ervaring hebben met deze jongeren. Naar hun enthousiasmerende woorden, naar hun verhalen, met en zonder deze leerlingen.

En de studenten? Zij liepen door de bossen. Uitgelaten en onzeker kwamen ze bij me terecht. Ik luisterde naar hun verhaal, pakte het aan en maakte er iets, samen met hen, mee.
Nu is de honger groot om aan de afwerking te beginnen. Eerst is er nog een paasvakantie….Maar daarna, gaan we voluit voor wat voor ieder van ons een kleine mijlpaal zal zijn.
“1 seconde” vanaf half mei te zien in de Dageraad in Kortessem.
Een kleine plek met een groot hart.