De werken aan mijn huis zijn inmiddels begonnen. Het stof kruipt tussen de het vele werk en de letters door. Mijn zoontje van vier droomt – al sinds we hier wonen – van een boomhut. Dankzij het supersnelle internet kan je opzoek gaan naar “boomhutbouwers” maar dat levert buiten exclusieve verblijven in een boomhut niet al te veel op. Dus na het zoeken van aannemers ben ik nu opzoek naar een boomhutbouwer. Zoals mijn zoon het zegt, ” een droomhut”. Van waarop hij de wereld kan aanschouwen en misschien soms ook wel in kan slapen…”Ga je me dan niet missen?”, vraag ik dan. “Papa, ik ben in de tuin. Da’s vlakbij. En daarbij ik zorg er dan voor dat jij goed kan dromen.”. En weet je wat? Ik geloof hem. “Een droomhut zullen we bouwen en als de verbouwingen klaar zijn komt er ook een poes en die zal “minneke jef” heten!”, vervolgt mijn zoon die Jef heet. Met dit mini-miauwend creatuur met een staart zal hij dan de wereld veroveren vanop zijn droomhut. En vader werkt en ligt ’s nachts wakker. En zie mezelf als mijn zoon bij z’n moeder is al met “minneke Jef” een gesprek aan gaan.
Mijn hart – fragment
Onder de wolken
Zit ik op mijn berg
En ik denk
Aan hoe het was
(En) ik plan
Een meesterwerk
Want vroeger was het beter
ik zag de bomen
Nog door het bos
Door het bos
Ik ben de bouwer
Op zoek naar hoe het was
Onder de wolken
Sta ik op mijn berg
Tussen stenen
Van mijn levenswerk
Kijk en zie
Wat ik zie
Want vroeger was het beter
Ik zag de bomen
Nog door het bos
Door het bos
Ik ben de bouwer
Op zoek naar hoe het was
Tekst van Tom Kets voor “Mijn Hart.”. Merci Tom.
Na-te-denken.
Niet denken, het is slechts weinigen gegeven.
En hoe zou het leven er dan uit zien als je niet meer denkt?
Zou dan alles gelijk zijn.
“Is goed.” En je doet maar. Waarschijnlijk heb je wel heel veel vrienden als je niet meer denkt. Of misschien kan je in dat niet denken ook wel heel kritisch zijn en toch niet denken.Of zijn er mensen die je heel afstotelijk vinden en je misschien wel haten…
Ik behoor in ieder geval tot de categorie van de overdreven nadenkers, ik denk over alles. Zo hard dat ik soms helemaal niet meer onbevangen naar de dingen van dit leven kan kijken. Bijvoorbeeld, als ik met iemand praat kijk ik naar zijn of haar gezicht en ondertussen denk ik van alles over wat hij of zij zegt, hoe ze het zeggen, hoe ze kijken, wat hij of zij straks gaat zeggen, wat hij of zij wel niet van mij denkt en ga zo maar door… Het leven is een dan een soortement overgevoelige automatische piloot en dat is niet…(hier moet dan een woord komen dat iets beschrijft dat fijn is maar daar kom ik nu niet op, mijn hoofd zit vol.) Morgen komt mijn zoon weer en dat is heerlijk dan stopt het denken soms omdat we dan gewoon zijn en echt content zijn. In een volgend leven zal ik proberen niet meer zo veel te denken, na – te – denken en gewoon soms content te zijn. In een volgend leven…ik mag er niet aan denken.
Mijn hart.
- mijn hart
Van 14 september tot 19 oktober van dit jaar maak ik Mijn Hart in de vijf vlaamse provincies. Telkens op een andere lokatie, telkens een ander verhaal. Tickets en info: www.hetpaleis.be
een huwelijksrede
Een goeie vriend van me is getrouwd en ik moest een speech geven…een huwelijksrede…
Mijn dierbare vriend,
Jij en ik zijn al veertien jaar bevriend.
God, een vriend hebben is iets heel bijzonders,
zeker een echte vriend zoals jij.
En nu ben je getrouwd met Saskia,
een vrouw als een rots en ik moet toegeven,
zij doet ook mijn ziel pinken.
Ik ben onder de indruk van het verbond dat jullie
vandaag hebben gesloten
Het huwelijk is voor mij een zeer emotioneel ding.
De dag zelf wordt er veel gelachen en gehuild en die dag zet zich verder in een leven – samen dat uitgroeit tot een ritueel waar nog veel meer gelachen en gehuild wordt, een zuiveringsproces/ een feest zoals de oude Grieken wekelijks gaven om zich te verlossen van al hun lasten.
Feesten, en iedereen weet dat wel, is één van de hobby’s van onzen Dirk.
Nee, op onze vele rooftochten in dit veel te kleine landje en ver daar buiten kunnen we niet zeggen dat we ons als ware monniken hebben gedragen die van ’s morgens tot ’s avonds thee dronken.
Van zodra het grijze van dit landje begon te dooien en het naar de lente rook pasten we onze kledij aan en vlogen als ridders door de straten, klaar om te verslinden of verslonden te worden.
Heerlijk. Als beginnende “natuurwetenschappers” ontdekten we de liefde die dat buitenleven met zich meebracht. En hadden zo onze plekken waar we ons schuil hielden.
Zo kregen we stilaan een beeld van het leven dat soms ruw en kleurloos is en waren opzoek naar de grote levensvragen en telkens was love the answer en smeten we ons in datzelfde leven.
Ja, jullie mogen allemaal van geluk spreken dat wij vandaag niet zijn getrouwd want ik houd van die jongen.
Bon, ik zal iedereen de details van al onze avonturen maar besparen want dan wordt het echt te gortig met schapen enzo…
Nee serieus, ik was al blij dat die kus daarstraks een beetje binnen de perken bleef.
…
1 september.
Vandaag begint het nieuwe schooljaar. Mijn zoon gaat naar de tweede kleuterklas, bij juf Gonda. “Ik heb haar nog niet gezien.”, zei hij deze ochtend aan de telefoon tegen me. En dan school, het is voor de één toch anders dan voor de ander. Ieder maakt zijn school, het is zoals die kunstschilder.
Hij zat op zijn stoel in de tuin en keek naar zijn schilderij.
Toen kwam de buurman langs.
‘zo schilder’, zei hij.
‘ben je lekker aan het uitrusten?’
‘Nee’, zei de kunstschilder, ‘ik ben aan het werk’.
Een paar uur later kwam de buurman weer langs.
De schilder stond voor zijn doek.
Hij schilderde het in een kleur.
‘zo schilder’, zei de buurman, ‘eindelijk aan het werk?’
‘nee’ zei de kunstschilder, ‘nu rust ik uit’.
cultuur = raar!
Hilarische scene uit Jiskefet, “Raar”. Even herkenbaar als typisch en ook waar.
de luis en de dood.
Ik ben een luis en verder niets.Ja, ik ben inderdaad een luis, en een luis ben ik alleen al daarom, omdat ik er nu over mediteer dat ik een luis ben, en ten tweede omdat ik een maand lang de algoede voorzienigheid aan het hoofd heb gezeurd en er haar voor als getuige heb aangeroepen, dat niet mijn eigen zin en lust me tot die daad drongen, maar dat het mij daarbij om een hoog en heerlijk doel ging, haha! En dan ten derde, omdat ik mij had voorgenomen bij de uitvoering van mijn daad met de grootst mogelijke rechtvaardigheid te werk te gaan. Gewicht, maat, rekenkunde – alles moest kloppen! En zo koos ik dan van alle luizen de meest nutteloze uit en ik nam me voor, haar, als ik haar had doodgeslagen, slechts zoveel af te nemen als ik nodig had, noch min noch meer. En tenslotte, tenslotte ben ik nog een luis omdat ikzelf misschien nog veel akeliger en walgelijker ben dan de luis die ik heb doodgeslagen. O, wat is dat gemeen! O wat is dat laag!
Weekend!
Het weekend staat voor de deur, wat moet ik doen:
*uitbreken van muren in mijn huis.
*mijn hart – limburg afwerken.
*de moeder van mijn zoon veel geluk wensen met haar huwelijk.
*aan mijn zoon denken op het feest…
*het is cultuurmarkt, cultuurminnend vlaanderen ruikt aan elkaars kont, aangezien ik daar deel van uitmaak moet ik misschien ook eens langs gaan maar dat van die kont steekt me zo tegen.
*af en toe iets aan mijn lippen zetten of door mijn strot duwen.
Goe weekend van onder een dikke steen!
Man kijkt alleen naar Liverpool – Standaard.
Ik hou niet van eenzaamheid.
Nee. Soms kan ik gewoon uren naar het voetbal op tv kijken.
Gewoon.
Om de tribunes vol te zin staan met mensen.
En te denken.
Te denken dat ik er bij zou horen.
Maar dat is niet zo
Het gedacht is veel sterker dan wat dan ook.
Ik hou helemaal niet van voetbal.
Ik weet nog altijd niet wat een off side is.
En dan moet ge weten dat mijn vader dat elke avond riep.
“Godverdomme, arbiter, dat is ne pure off side! ZIEDE GIJ DAT DAN NI!”
Ik heb het hem nooit durven vragen. Maar ik denk dat die mensen daar op die tribunes ook niet weten wat nen off – side is.
Bijlange ni. Die kunnen gewoon ook ni tegen de eenzaamheid en daarom zitten ze dan in groepen en verenigingen. Dat heb ik nooit gedurft.
Ik heb schrik van mensen die ik niet ken.
Soms gaat het beter.
Als ik weer is ne film zien over mensen die nog meer schrik hebben van mensen die ze niet kennen. Dan voel ik me weer wat beter.
Dan denk ik,
Ja,
Denk ik dan.
Het heeft geen zin zoveel schrik te hebben. Schrik is iets van voorbijgaande aard.
Maar mij aansluiten bij ne groep dan doe ik ni. O, nee. Dan val ik nog liever dood.
Echt waar.
Boef. En ’t is gedaan.
Geenen asem meer uit mijnen mond. ’t kan me ni schelen da’k ni sociaal genoeg ben. Just geen kloten kan me dat schelen.
Just niks. Geeft mij maar een stadion vol met mensen die ik ni ken.
In ne positie waarvan ik zelf kan bepalen wanneer ik ze wegjaag.
Zap.
En ’t is gedaan.
Leve de eenzaamheid.
Leve de 1 – zaam – heid.
De hei.
Dat is nog zoiet.
Mensen gaan wandelen op de hei.
Mensen moeten in beweging zijn.
En daarna ne pannekoek eten in “’t hoeveke”.
Nee bedankt. Ik wandel van mijn keuken naar mijn living.
En soms.
Soms.
Trappeke op.
Naar de wc.
En dat voel goed.
Daarbij.
Masturberen. Dat zijn evenveel calorieën dan ne keer den trap op en af lopen.
Just zoveel. Dus ik heb geen sport nodig.
Als ge verstaat wat ik bedoel.
Maar verstaat ge mij.
Hey gij!
Verstaat gij mij!
(smijt een pantoffel naar zijn televisietoestel. Zwart niks)
Ik denk dat ‘em kapot is.
Och ja, dan moet er morgen iemand langs komen.
Laat maar komen.
Ze moeten hun teevees maar wat steviger maken.
Allé.
En dat van ne stoemme sloef.
’t is allemaal niet meer zo stevig.
Speelgoed.
Ja, maar geen stevig speelgoed.
Plastic speelgoed.
Vodden.
Niet zoals het in den tijd maakte.
Stevig.
Uit hout.
Houten figurekes.
Uit schoon hout.
Geen waaibomenhout.
Maar schoon hout.
Hout.
Hard hout.
Geenen MDF.
Minstens grenen.
Niks geperst.
Maar hard.
Stevig.
Hout.
H O U T.
Of iets anders.
Maar stevig.
Stefan Perceval 