Breekbare versie van één van haar doorgroefde nummers.

Een aanbidder smeert zijn gezicht in met motorolie om te zorgen dat zijn belofte uit een gebed wordt verhoord tijdens de festiviteiten om de heilige Santo Domingo van Guzman te eren,Nicaragua.

Wouter Hillaert in De Standaard schrijft:

“Perceval heeft een pen die met taalspel overweg kan.Weet hoe je kinderen betovert met grote thema’s….Charmante dialogen en sterk spel!”

Sigrid,schrijft in het gastenboek van ZVA:

“de schitterende vertolking van Marit zit er knal op! Als je dagelijks met anderstalige nieuwkomers werkt, herken je zo die combinatie van kinderlijke naïviteit en volwassen volharding. Nederlands leren in een wereld waarin haast niemand van de autochtonen in het dagelijks leven het eigenlijk spreekt… het is een constante, frustrerende strijd die de meesten met bewonderenswaardige moed voeren. De passage over de kelder illustreert dit buitengewoon treffend. Kortom: Gezjost is een kleine, maar heel fijne voorstelling met pakkende acteerprestaties die het ZvA-publiek hopelijk toch wat doet nadenken.”

Hilde, schrijft in het gastenboek van ZVA:

“Het is inderdaad geen kant- en klaarverhaal of makkelijk entertainment, maar als je je kan openstellen voor de poëzie,staat je een mooie ervaring te wachten…”

 

Ontdekt tijdens één van m’n vele lange autoritten en meegenomen naar “de Rietdekker”, een beklijvend lied met een nog beklijvendere ontstaansgeschiedenis.

Door het Vredescentrum wordt in het kader van “Gezjost” aan de toeschouwers gevraagd of een vrouw -goed geïntegreerd- in België mag blijven. Sommige mensen houden het op ja of neen, anderen schrijven een heel verhaal neer. Na 9 uitverkochte voorstellingen zijn dit de tussentijdse resultaten:

– 14% heeft geen mening
- 7% vindt dat de vriendin niet in België mag/kan blijven
- 79% gunt haar alle kansen in België . Opvallend hierbij is dat de meeste mensen hierbij de taal aanhalen als motief voor een geslaagde integratie. Velen onder hen wijzen ook op het belang van werk. Een minderheid verwijst naar de liefde, die alle grenzen overwint.

Tot slot nog enkele quotes mee die toeschouwers op hun briefjes noteerden:

“Ze moet kunnen blijven, op voorwaarde dat ze integreert en mee afdraagt aan de maatschappij”- man, 47 jaar

“Natuurlijk, de wereld is er van en voor iedereen. Grenzen zijn politieke constructies. Er is op de aarde genoeg voor iedereen, maar niet voor ieders hebzucht. Delen en herverdelen dus, die welvaart.”- man, 29 jaar

“Men moet er in haar geboorteland voor zorgen dat de problemen aangepakt worden, zodat mensen niet hoeven te vluchten”- vrouw, 50 jaar

“Neen, niet iedereen kan blijven. België zit vol.” – meisje, 17 jaar

“Vreemd dat mensen kunnen/mogen beslissen of een ander mens ergens mag leven” – man, 53 jaar

Prachtig nummer van Bonnie Prince Billy…..

Meesterfotograaf Kris Dewitte lichte alvast een tipje van de prachtige beelden die hij maakte tijdens ons trouwfeest.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Het Huis van Nut in Lier is veel meer dan een gezellig winkeltje waar je mooie spulletjes kan kopen. Ze organiseerde ons trouwfeest zonder voorgaande, Pim en Peter toveren een fantastische wereld.

Op hun site kan je nog meer foto’s en sfeerbeelden bekijken van ons trouwfeest. 

Bas Heijne schrijft:

” Het is (aan de kunstenaar) om een doods en afgevlakte beleefde werkelijkheid nieuw leven in te blazen, het is zijn “taak” om te onderzoeken wat een individu tegenover het massale kan stellen, hij is als geen ander in staat te onderzoeken hoe de eindeloze stroom kunstmatige sensaties zich verhoudt tegenover de eigen ervaring. Dat is voor mij engagement….

….Laat de zeehonden gered worden door soapacteurs, voedselpakketten voor Sarajevo inpakken is geen taak voor de kunstenaar maar voor iedereen. Het menselijke bewustzijn en de menselijk ervaring vormen het domein van de kunstenaar. Nu dat domein dreigt te worden weggevaagd door een wereldwijde beweging die nietszeggende gelijkmatigheid en veralgemeniserende ervaringen nastreeft, kan de kunstenaar weer een rol in de wereld spelen. Die rolt vervult hij zoals altijd: via de kracht van zijn verbeelding.”

Al heel vroeg zit in ik mijn tuin waar mijn vrouw bloemen plant en tomaten kweekt. Ochtendvlinders fladderen van suikerwater naar ochtenddauw. Een verloren wesp vliegt in mijn oor terwijl de zon dit deel van de wereld probeert te vangen. De hemel is een puzzel van damppatronen.Maar toch willen we het altijd proberen te vatten, organiseren,benoemen terwijl de natuur dat niet doet, ze laat schoonheid verdwijnen, overwoekerd door varens of mos. Een meeuw vliegt verloren tussen land en water als een verloren ziel, als een dode die afscheid komt nemen en schreeuwt omdat de levende hem niet herkennen. Zelf weet ik het niet of ik het verhaal van de zielen die terugkeren mag geloven maar het wakkert wel mijn verbeelding aan.