En den tijd gaat zo snel. We hossen elkaar in duizendvoud voorbij en toch moeten we af en toe is om kijken zeker als je eindelijk diegene hebt gevonden waar je van dacht dat ze niet bestond. Dan moet je tijd nemen.Want anders lopen we elkaar in duizendvoud voorbij.

Er zijn helden waar je je graag aan spiegelt . Maar die helden zal je nooit zijn. Ieder is anders en dat weten we allemaal. In de zoektocht naar echte talentontwikkeling zoeken we naar toekomstige helden of mensen die zich spiegelen aan iemand anders of -misschien nog belangrijker – aan zichzelf. Van in het begin is mijn lieve vriendin An mee aan boord gegaan om mensen te zoeken en talent te ontwikkelen. De gesprekken met haar over de rol van de kunsten in deze steeds veranderende maatschappij zijn als een warm bad.  Ze zet zich met hart en ziel in.Een mens die in de politiek staat is zo uitzonderlijk en dat is ze; een mens die zich spiegelt aan de mensen.

Zoals alles is niets nieuw…maar of dat we d’r iets van leren is nog de vraag. Zelfs de kapsels komen terug.

Liefste Angela,

Hoe ben je hier ooit terecht gekomen? Op dit geitenpad dat eindeloos slingert.

Waar jij met je zachtglooiende heuvels en het blauw boven je ogen.Als een spiegelende zee de mensen ontving.

Hoe?

Ik vraag het me af. Wie heeft jou ooit verleid? Misschien was het dat wat je naar hier bracht?Het verlangen naar een honingzoete verleiding.En misschien was die er af en toe.Ik heb het geprobeert maar het heeft niet mogen zijn.En in het theater is de hoogmoed vaak het lied dat ze zingen omdat ze niet in het water durven springen. Maar jij wel, jij bent de zee en het lied.

Met een stem die golvend al zijn hoogtes liet ruisen over dit gebied.Angela, je vertelde me over vroegere jaren.In de Muze en toen je nog op de Groenplaats woonde.“Elke nacht nen andere…mijn vader had me wel tegen de muur kunnen slagen…” En toch…Voor vlugge vingers moesten we niet bij jou zijn.De tijd die ik hier voor de schuifdeurr heb staan wachten tot je me  ontdekte is eindeloos.Maar ik troostte mezelf altijd met de gedachte dat de jacht en het wachten veel fijner zijn dan de vangst.

Wat bracht jou hier, ik zal het nooit weten.

Misschien was je hier  en wel  steeds meer en meer om de gekapseisde dromen op te vangen.  Want dat deed je.

Zoals Wannes van de Velde me ooit zei toen ik niet wist  hoe ik verder schrijven kon; “ne mens is ne muur, wat is er achter die muur daar moettet over hebben.”  En dat deed jij. Je was niet geintersseerd in de spelende mens maar des te meer interesse had je voor de werkende mens en zijn verhalen.

Hoe is het? “Stefanneke, na moet is luisteren.” En dan zette Angela een prachtig nummer op waar we samen in verdwaalde.Angela, Hoe is het met de liefde? “Ik gaan niks zeggen, hé!”

En toch waren we weer voor lange tijd vertrokken in elkaars liefdesgebied.

Jouw plek was een verdomd mooie plek waar je zonder gezeur aan je kop kon vissen op zuiverheid, oude inzichten of misschien wel helemaal niks. Waar je kon luisteren naar  de tijd van te laat te laat.  En humor en reden langzaam verdwenen en waar het zwijgen als een zwevend firmament van kunststof  boven onze hoofden hing. Dit gebied is nu haar kraaiennest kwijt.“at sea my friend, the weather is always fine.”

En wat gaat den Dries doen? Die kwam hier elke morgen vroeger en vroeger omdat hij jou nog kende uit een verleden. “Nee maar echt, da was een knappe vroeger, zenne.” Dries, hoe is’t met  uw koppijn? O, vergeten.Angela, Jij vaart nu naar  eilanden waar ze je met gezwollen opwinding in hun armen zullen sluiten. Waar je liefdes – schipbreuk mag lijden. Ik stuur een brief in een fles.

O Angela, zo stil als de dood, met water Van Glas om me heen. Zo stil als de krekel en de nacht die zwanger van hem is. Zo stil als deze letters in je schoot schrijf ik je dat ik je mis.

Als je in de politiek zit kan je dan lief hebben? Is er plaats voor liefde in de politiek. Ja, ze zeggen wel dat er naast de politiek ook een leven is maar tegelijkertijd zeggen ze altijd dat er ze daar nu geen tijd voor hebben. En dan al die vrouwen in die boekskes maar klagen…”we gunnen het hem”, zeggen ze dan met een zekere kramp op hun aangezicht. In diezelfde kramp ontmoeten ze elkaar misschien ’s nachts; een politieke liefdeskramp die ze proberen glad te strijken. Ja, ik weet het, dat is met veel beroepen zo; er is geen leven naast het werk. Maar is politiek een passie of werk? En dat zie ik nu te veel, politici die al ambtenaren zijn. Die uitgeblust achter hun deskje staan te denken hoe ze hun eigen kont kunnen veilig stellen in deze wereld waar konten niet onbelangrijk zijn. Waar is de passie? Zelfs Groen komt niet uit z’n woorden terwijl ze alleen maar eerlijke thema’s zouden moeten verdedigen. Ik wens ze allemaal een flinke portie echte passie en een visie die uit hun hart komt. Misschien af en toe is terug kijken?

Deze week met m’n actrices begonnen aan MARIA VAART. Daar word ik soms stil. Een stilte waar ik van houd. Nee, het is geen beangstigende stilte. Je weet wel, zo’n stilte waar je gaat vragen of er iets is? Als ik hen de woorden hoor uitspreken dan lijkt of ik opnieuw energie krijg. Kan je je dat voorstellen dat je iets geeft en daaruit opnieuw energie krijgt? Voorheen had ik enkel die ervaring bij de projecten die ik maakte  met de studenten die onbevangen met me mee-stapten. Niet dat je daar niets moet geven maar daar moet je je kunstenaar opzij schuiven en vanuit hen vertrekken; hun verhalen; hun leefwereld; hun mens – zijn. En weet je, de kunstenaar – of toch de mijne – is soms vermoeid of heeft zware gedachten en ook de mensen rond je hebben die zelfde gedachten en gevoelens. Maar als je met niet kunstenaars werkt en je schuift zelf je kunstenaar opzij dan kan je onbevangen kijken en zo ontstaat het mooiste. Uiteraard blijf je altijd alert voor inhoud en beelden maar die ontstaan dan als van zelf. En dan word je stil. M’n eigen zen moment in een gestructureerde wereld van mono cultuur.

In de zomer is er niks zo heerlijk als de koelte van de zee opzoeken. En nog heerlijker is het om in de koele straten achter de zeedijk te verdwalen. Daar waar Ensor z’n ziel had verloren. Veel in kleuren maar ook -misschien wel meer – in zwart wit. En dan in hotel du Parc een heerlijke scotch  drinken uit een tinnen beker. Als de zon wegzakt en iedereen zit in bad om het zeezout van de huid te wassen besluip ik als een tijger het strand. En dat de hele nacht. Altijd tegen de stroom. En dat is heerlijk.

Het leven is soms zo stillekes.
Ik zie ze al zo lang komen.
Laat ze stoppen op de hoek.
In alle soorten en maten.
En in die stilte is het leven soms zo simpel
Dan verspreek ik m’n woorden
als den tijd verdwijnt
wanneer zij verschijnen
en mij verblijden
met de parels
van ne glimmende lach
die da zij verspreiden
over m’n wafels
en m’n zingend gebak
als een brood in den oven
verzengen ze m’n hart
met 1 woord van hun ogen
ontgrendelden ze zacht
de geestespoort naar oorden
waar den hemel wordt geboren
waar den hemel wordt geboren.
Ik zie ze al zo lang komen en laat ze stoppen op den hoek.

de wortels van Wortel gaan naar “het glazen huis” in Lommel. Wie het gezien heeft weet waarover het gaat. Maar wie het nog niet gezien heeft  kan op 12 juni naar een fragment uit dit wonderlijke verhaal dat Josse Depauw en ikzelf in 2003 creeërde voor HETPALEIS komen luisteren en de wortels van Wortel bewonderen. Wie het al wel gezien heeft vergeet niet dat niets is wat het lijkt dus altijd weer de moeite om te komen.

Het ondertussen welbekende rapport Verdieping/Verbreding tekent een aantal perspectieven uit voor een inhoudelijke vernieuwing van het deeltijds kunstonderwijs (DKO). Twee belangrijke speerpunten zijn:

• het DKO wordt toegankelijker voor diverse doelgroepen, waaronder jongeren en volwassenen met specifieke onderwijsbehoeften (handicap, leerstoornissen,..),
• het DKO ondersteunt het kleuter- en leerplichtonderwijs op het gebied van kunst- en cultuureducatie.

Werkgroepen van leraren, directies uit deeltijds kunstonderwijs, basisonderwijs, kunsteducatieve organisaties en andere deskundigen hebben alvast nagedacht over hoe deze uitdagingen in de praktijk gerealiseerd kunnen worden.

Op 3 juni 2010 stellen de werkgroepen de resultaten van twee jaar denkwerk voor met de presentatie van de rapporten:

• hand in hand voor verbreding,
• hand in hand voor kunsteducatie.

Deskundigen op het gebied van inclusieve kunsteducatie in Nederland en Stefan Perceval koppelen hieraan vervolgens hun bespiegelingen over de twee thema’s.

Inschrijven kan op deze link .