Als jullie echt een talent willen ontdekken ga dan eens kijken op de blog van Ynina van Clee. Zij was vorig schooljaar een van mijn studenten in het project “1seconde”. Nietsvermoedend heeft ze een pen waar ze prachtige beschrijvingen en inzichten geeft aan dit leven. Haar leven. Ik hoop dat we nog veel van haar mogen lezen want ze  kan schrijven met een diepte die slechts weinige gegeven is. En natuurlijk valt er altijd van alles te zeggen maar de stilte is dikwijls veel beter.

In dit vak ben je soms maanden en jaren op voorhand bezig met het ontwikkelen van ideeën,concepten…Dat heeft veel te maken met de steeds ambitieuzere verlangens van huizen en producenten om “iets uniek” in hun uitstal raam te trekken en dat is volkomen begrijpelijk want de concurrentiestrijd –die er altijd al was- wordt met rasse stappen verhoogd. Zo, dat goeie vrienden elkaar langzaam de strot aan het over bijten zijn. Awel, en ik zit er tussen en kijk er naar. Sinds mijn afstuderen in 1997 ben ik altijd zo actief geweest dat ik – mocht er een dag komen dat ik non –actief ben – ik zelfs geen recht heb op het kunstenaarsstatuur omdat (houd u vast!); ik te veel gewerkt heb. En nu gij en dan ik weer en dan gij weer. Waarom zeg ik dat nu? Omdat ik terwijl ik er tussen zit en er naar kijk soms overvallen wordt door de onweerstaanbare drang om me een heel jaar terug te trekken uit de ratrace die nu meer dan ooit moordend z’n gangetje gaat. Zo werd ik vorige week nog geconfronteerd met het fijne nieuws dat een groot theaterhuis hier in Vlaanderen me vergeten op te nemen was  in hun begroting van 2011 omdat de productie die ik maak pas begint te repeteren op 01 januari 2012.  In de hun paniek om hun papieren te redden vergeten ze dan dat teksten ook geschreven moeten worden en dat dat – misschien wat ongewoon hedentendagen- liefst gebeurt voor dat de repetities van start gaan. De zakelijke leider meldde me dat koudweg met het zweet om z’n voorhoofd en dat verraadde hem. Telkens denk ik dat dan wel eens de  uitgelezen gelegenheid zou kunnen zijn om datgene waar mijn hart zo vol van is te realiseren; nl. een sociaal artistieke – en kunsteducatieve werking opzetten die werkelijk in de diepte van de maatschappij graaft. Maar…dat doe ik al. Of misschien is dat het moment waarop ik mijn boek kan afwerken maar daar ben ik al mee bezig. Stel nu dat er een stilte valt wat zou ik dan doen? Luisteren naar de stilte of een cursus loodgieterij volgen? Het enige is dat als ik een cursus loodgieterij volg ik voor de overheid geen artiest meer ben…Ik word stil en vraag me af wat ik voor de overheid ben? Ben ik een artiest? Als ik zie waar de subsidies naar toe gaan dan weet ik dat ze niet dienen om artiesten uit te betalen. Ben ik een nummer? Handig om de tax on web in te vullen. Een handig nummer. Zoiets waar je ook naar verlangt als je een mobiel nummer krijgt toegewezen; iets om gemakkelijk te onthouden. Euhm, ik zou graag iets profetisch zeggen maar alles wat ik voel draagt een zekere minachting met zich mee. Omdat ik niet tegen geknoei kan en merk dat veel mensen daar hun leven mee vullen. Nee, niet constructief knoeien zoals een kind maar de periode daarna…Ach ja, het zal zo zijn en ik mag het zeker veranderen, ik kan er alleen maar tegenin gaan. En weten dat er nog mensen zijn die er tegenin gaan.

Als je me soms beu bent kijk dan eens hier of daar. Soms is het oud nieuws maar ook in deze tijd is het soms leuk om teksten uit februari van dit jaar te lezen. Of scherpe analyses dan klik je best hier. Of weetjes over dat wat je al wist. Daarom zijn het weetjes. Klik, ontdek, grote en kleine flitspoppers. En natuurlijk zijn er veel meer. Blitz of vol slimme bla blog(s).Alleen als je me beu bent…

Er kruipt iets als vakantie door de tuin. De vogels hebben er geen schrik van. Het is nog klein. En het zou prettig kunnen zijn. Maar of het dat is zal op een dag bewezen worden. Niet nu , wanneer je het eigenlijk verwacht. Er kruipt iets als vakantie door de tuin.Het is niet hoger dan het gras en het heeft geen last van bewust zijn. Of het mannelijk is daar verschillen de meningen nog over? Maar ik zou willen dat het een vrouw was die waar je zacht mag tegen zijn. Er kruipt iets als vakantie door de tuin. Maar deze keer is het niet voor mij.

een lied dat we steeds stiller en stiller zingen, moeten zingen.

Het liedje dat je zingt komt uit de melodie je altijd hebt gehoord; overdreven trots, hoogmoed, overmoed, grootheidswaanzin, brutaliteit, onbeschaamdheid  of juist het tegenovergestelde van dit alles. En toch wil je altijd anders zijn. Toch wil je altijd beter hebben. Ook al is beter niet altijd beter. Elk kind heeft een ouder. Ze zeggen wel eens dat voor elke soldaat een ouder staat. Maar waarom gaan de ouders dan niet mee naar het slagveld? Omdat je fluisterend je eigen liedje zingt.

Vanaf maandag 21 juni 2010 kan je kaarten reserveren voor Maria Vaart. Meer info vind je bij Het Gevolg. De voorstelling zelf is te zien vanaf 01 september 2010 op een prachtige locatie in Beerse. Als je nu weet dat je het wil zien aarzel dan niet te lang want de plaatsen zijn beperkt.

ge kunt soms lelijk in de weg lopen in dit leven en daar word ge mee geboren. Het is een gevoel want iedereen zal steeds ontkennen dat ge in de weg loopt. Nu ik vader ben herken ik het en doe er alles aan om mijn zoon niet dat gevoel te geven. Deze week was een lastige week voor hem omdat hij ontdekte dat zijn beste vriend naar een andere school gaat volgend jaar. Hij was verdrietig, boos, voelde zichzelf een sukkel. Voor hem is vriendschap voor altijd. En altijd is altijd. Die kleine donkere kinderwolk die deze boven z’n hoofd hing is natuurlijk niks in vergelijking met wat andere kinderen over de hele wereld vroeger en nu mee maken. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat zo gaat met vriendschap.  Dat vriendschap is zoals de zee, het komt en gaat. Ik heb veel vrienden gehad die maar even vrienden waren. De reden van de vriendschap was soms even banaal als het blussen van de vriendschap. Uiteindelijk heb je alleen maar jezelf  maar voor je dat door hebt moet je al een hele tocht afgelegd hebben en daar kan ik als vader niets aan doen. Alleen, af en toe langs de kant staan en supporteren als ik het echte leven herken.

Vandaag ben ik naar een begrafenis geweest. Afscheid nemen is altijd moeilijk. En toch heeft een begrafenis vaak ook iets lachwekkend. Om te beginnen is het dikwijls een gelegenheid waar mensen elkaar weer ontmoeten, bijpraten, over koetjes en kalfjes, moppen vertellen en toch besluiten ze steeds niet vergeten triest te zijn en dat het erg is, ja…En natuurlijk is het erg en triest maar is het erg en triest voor de doden of voor de levenden? Sommige komen met een enorme kramp naar een begrafenis alsof ze de hand van de dood al hun achterste hebben zitten, een bijna-dood ervaring die voor anderen dan weer een vorm van genot is. Het mooiste aan een begrafenis vind ik het ritueel van het afscheid nemen. En dat doen we voor de levenden ook niet. Gisteren had ik, bijvoorbeeld, een zakelijke bespreking die er op neer kwam dat er geen geld was en dat de projecten die gepland stonden niet of nauwelijks kunnen door gaan. Via een achterdeurtje en tijdens een middagpauze verlaat je dan vrij verslagen zo’n bespreking. Ssst, niemand mag het weten…Waarom word dat niet gevierd en waarom word je niet bedankt – net zoals bij een begrafenis – voor al wat je al wel met veel succes hebt verwezenlijkt? Dat zou toch veel leuker zijn. Nu moet je de relativering van dat nieuws uit je zelf gaan halen. Waarom zijn er dan geen priesters die daar een kort maar krachtig preekje houden en je vergelijken met profeten en psalmen voorlezen waar je nog minder van begrijpt maar dan heb je tenminste de keuze om het niet te begrijpen?! Waarom niet? Het ritueel van het afscheid, ik stem voor! En de rest moet er maar tijd voor maken. Natuurlijk zullen er wel weer mensen profiteren van de mogelijkheid niet te hoeven werken; “mijne collega heeft zijn ontslag gekregen, krijg ik nen halve dag?”. Godverdomme, je zou  toch stenen kloten van krijgen van de manier waarop we mekaar hier allemaal voor de voeten lopen, hé! Afin, denk er is over na. Alleen. Dat is ook al de moeite.

Mocht je willen verdwalen zak dan af naar Lommel . Daar kan je naar de Wortels van Wortel van Glas kijken in de centrale toren van het glazen huis. Zaterdag avond ll. speelde ik daar een fragment van deze vertelling voor een enthousiast publiek. Daarna kan je verder verdwalen.