Gisteren heb ik het de eer gehad om de eerste en als eerste de muziekscore te horen van mijn nieuwe productie, Eeuwige sneeuw. Ik durf u te zeggen dat Alex Otterlei een tovenaar met muziek is. Reserveer tijdig uw kaartjes want ik ben alvast betoverd en dat is niet de bedoeling!

De winter komt er aan en ik krijg nen nieuwe buurman. Hij blijkt ne koster te zijn. Als ik denk aan kosters dan denk ik aan de Paradijsvogels, waar de koster als een gierigaard de kleine gemeenschap terroriseert en vlak naast de kerk woont. Maar deze koster komt nu naast me wonen, voor de kerk zal hij toch is eerst met mij moeten praten. Z’n verbouwingen zorgen er voor dat ik mijn werkritme moet aanpassen en dus schrijf voor en na het gesloop en getimmer. Wanneer een koster werkt is me ook nog niet helemaal duidelijk maar dat kom ik in de zomer wel te weten, hopelijk bij een lekker glas wijn….Daar kan hij wel voor zorgen, hoop ik.  Terwijl ik mijn huis ontvlucht kom ik de laatste dagen ontzettend – echt ontzettend – veel mensen tegen die praten over “ouderschapsverlof” , “tijdkrediet”of nog “ik blijf nen dag in de week thuis voor mijn kind” of “dat doe ik niet want dat is niet te combineren met mijn kinderen.”. Bon,  in mijn beroep is alles niet te combineren met een kind en toch heb ik een prachtige zoon. In mijn deel van het organigram kan je geen “ouderschapsverlof” of “tijdskrediet” nemen omdat je simpelweg geen vast contract hebt. En de dagen dat ik thuis ben verdien ik ook niks want ik ben thuis dus dat is wel gezellig maar…ik verdien thuis niks. Ja, ik weet het; liefde…. Ok, ik begrijp het; ik heb helemaal zelf voor dit onstabiele bestaan gekozen maar als ik die mensen zo hoor praten dan zou ik me zo graag in alle gezelligheid willen mengen met het gesprek en willen meepraten maar dat gaat dus niet. Waar ik dan wel het het schijt van krijg is als diezelfde mensen me dan aanspreken en vragen; “kunt ge leven van uw beroep?”. Dan heb ik zo’n goesting om op hun schoenen te kakken, hé! En nadat ik dat heb gedaan gooi ik nog efkes in de groep dat ik niet de luxe ken die zij kennen maar dat ik niet erg vind maar dat ze moeten stoppen met zeiken; ze wilden kinderen!? “Awel, draagt er dan zorg voor en iedereen moet dat doen zoals hij of zij het het beste kan en als dat niet te combineren valt met uw werk en ge vindt dat niet tof zoekt dan een ander job!”.  Maar goed, ik kan heel goed leven van mijn beroep en ben op sommige momenten in mijn leven heel beschaafd. En als ik zo’n gesprek hoor ben ik beschaafd want dan ben ik een buitenstaander en een buitenstaander hoort beschaafd te zijn. Hoe zou mijn buurman daarover denken? Hoe denkt ne koster daarover? Ik kijk al uit naar de zomer, een glaasje wijn, de kinderen die in de tuin spelen en de vraag: “kunt ge daar van leven?”…..”En gij?”, zal ik vragen….En dan zullen we van gedachten wisselen…

na een wreed succesvolle tour gaan we deze week de laatste week van dit jaar in dat je “de leraar” nog kan zien. Dit jaar…want volgend jaar -2011- komen we in februari en maart nog terug naar Gent en Antwerpen! Meer info vind je op www.driepees.be

Deze week zijn de repetities gestart van “Eeuwige sneeuw”, een productie die ik maak voor HETPALEIS in Antwerpen. In de eerste weken van een repetitieperiode krijg je veel vragen van je spelers en iedereen die nieuw is bij een creatie. Iedereen probeert te begrijpen wat in mijn hoofd zit. De tocht die ik al weken afleg probeer ik zin per zin uit te leggen. De vragen die ze me stellen geven me dikwijls nieuwe inzichten op een tekst en dat is nu niet anders . Soms overvalt me ook een stilte, dan kan ik geen woord uitbrengen. Dan staar ik wat wezenloos voor me uit en luister hoe iedereen z’n weg zoekt en probeert te begrijpen. Waar zijn ze dan naar opzoek? Naar de psyche van de personages? Maar wat als ze zich in een droom bevinden? Meestal schrijf ik vanuit een emotie, een bestaande of een herinnering.  Of vanuit een beeld. Beeld en emotie zijn m’n twee houdvasten, het lijkt of dat via deze wegen de psychologie er stilletjes bij komt zonder dat ik ze benoem. Daar zijn dan weer andere mensen voor. Bij “Eeuwige sneeuw” is het beeld dat me inspireert een werk van Albert van Dyck.; “Kempens meisje.”. En de werelden die mijn companen op deze reis meenemen. Naast de spelers en vormgevers is er op  deze reis de wel heel bijzondere Alex Otterlei aan boord. Maar daar vertel ik je later wel over.

Ok , ’t is reclame maar als uwe kop soms vol zit in deze barre tijden dan geeft dit een heel klein streepje licht.

Zondag waren we op het filmfestival dat zo oud is als ik voor de premiere van Pulsar van Alex Stockman, waar Marit en ik een kleine bijdrage in leveren. Tien jaar geleden stond ik op datzelfde filmfestival met dezelfde regisseur voor zijn langspeelfilmdebuut, Le Pressentiment.Zondagavond leek dan ook één grote sprong in de tijd. Een man vroeg me achteraf – bij het gedwongen babbeltje voor het witte doek – “Scorsese heeft Dicaprio heeft Stockman Perceval?”. Wel, ik herken heel goed de plekken waar gefilmd is. Het appartement in deze film is het appartement waar ik tien jaar geleden bij een half jaar gewoond heb. De beeldtaal van Alex Stockman is heel uitgepuurd, zo uitgepuurd dat het verhalende bijna helemaal weg is en dat is voor veel mensen wennen…. En daar stonden we dan te wachten tot de film begon en op zich is dat al het hele verhaal, daar wachten, drinken en ondanks dat onze bijdrage klein is overvalt je toch een soort van “glamour gevoel”.  “Mag ik een foto van u trekken?”, vroeg een fotograaf. “Glamour”, dacht ik en Hollywood in de klei. 

En dan begint de ochtend als een kleine streep in een dag waar mensen denken dat vakbonden nog iets betekenen?? Helaas. Als je vakbonden echt nodig hebt dan zie je “de vakbond” niet. Ook een vakbond houd zichzelf in stand. Gij en ik maar wij? Ik denk het niet. Ik denk het niet. En daarvoor en daarna zie ik wreed talent, minder maar wreed. Ze wriemelen en trekken en duwen en proberen van alles, dagen uit en dan weer niet. Dat wreed talent wordt wakker in een land waar treinen en bisschoppen het voor ’t zeggen hebben. Het lijkt wel alsof we ons laten dirigeren door alles wat niet werkt in dit land. Als je d’r een film over zou maken en je vraagt wie dit land regeert dan wijst iedereen naar iedereen en het laatste beeld is dan een comateuze patiënt. “Hij, lui.”, fluistert dan een nonneke en daarmee is ’t gezegd. Vakbonden, bisschoppen, treinen…wat ze gemeen hebben is het wreed talent om dit land te manipuleren. Ik hoor mensen zeggen; “zouden ze nu echt denken dat wij stom zijn?!”. Awel, ja. Ze denken het niet alleen, ze weten het ook. Ook dat is een wreed talent.

Vorige week speelde ik nog met “de leraar ” in Schoten op enkele meters van waar ik geboren ben. En dat is nu dus 37 jaar geleden. Een drie en een zeven. Mijn broers keken uit naar een meisje, Marleen was mijn naam geweest maar het heeft dus niet mogen zijn. Een drie en een zeven. Fuck, da’s oud. Tijd dat er iets gebeurt in dit leven. Alleen weet ik nog niet goed wat en dat is natuurlijk een voorwaarde om te weten wat ge wilt. Een drie en een zeven. Moette da bakkes zien, fucking loser! Mijn zoon vroeg me of ik en zijn mama nog vrienden konden zijn? Daarbij z’n vinger in de lucht stekend en me een blik toewerpend die alleen een Perceval je kan geven. Ik zei hem dat we altijd z’n mama en papa zullen zijn maar daarvoor hoeven we geen vrienden te zijn. Daar moet je dus een drie en een zeven voor hebben om zoveel onzin uit je nek te slagen. Misschien moet ik nu mijn bakkes maar definitief dicht houden?! Alleen gaat dat beginnen stinken en daarvoor is een drie en een zeven dan weer te weinig. Een drie en een zeven. Fundamenteel verandert er niks met 37 jaar geleden, liefde (krijgen, geven, nemen) en ouder worden. Een drie en een zeven ofwa?! 

Op onderstaande link vertel ik over mijn werk in Limburg;

Creatief talent als cadeau aan de samenleving – Talent – LaboLimburg – Knack.be.

Donderdag leidde ik het slotdebat rond inclusieve kunst op de hoge school in Utrecht. Ze onderzoeken daar hoe deelnemers met beperkingen ‘inclusief’ artistiek kunnen participeren. Bij integratie ligt de verantwoordelijkheid tot aanpassing bij de sociaal achtergestelde groep. Bij inclusie gaat het erom dat de maatschappij zich aanpast en diversiteit als een meerwaarde ziet, waarbij iedereen – met alle verschillen die er zijn – gelijkwaardige kansen krijgt om zich te ontwikkelen en vanuit zijn of haar talent mee te doen in de samenleving. Dit is de kern van inclusie, zoals die is vastgelegd in de internationale mensenrechten. Vast staat zeker dat ze in Nederland veel verder staan met de ontwikkeling van dit gebied. Het was dan ook fijn om daar naar werkmethodes te kijken, ideeën en ervaringen uit te wisselen, plannen te smeden voor samenwerkingen, competentie voorwaarden voor alle betrokken partijen te bespreken enzovoort. Maar wat me toch weer opviel was dat het veelal vanuit de hoek van het welzijn en de zorg wordt benaderd en niet  uit de hoek van de kunst en het creatieve. Sterker nog – en dat is een gevoel dat hier ook leeft – de verzorgers willen niet dat iemand met een beperking werkelijk uitstroomt omdat ze dan de middelen kwijt zijn voor de zorg van die persoon…. Maar als je het daarover hebt kom je gauw weer op het eilanddenken; “ik en mijn debielen” en daar moeten we nog vanaf. Uitwisseling en samenwerking, zorgt er voor dat we uiteindelijk –ook maatschappelijk/misschien wel politiek- een rol spelen. Samen werken blijft moeilijk met of zonder beperking. Donderdagavond zag ik dan voor het eerst de groep uit Lommel die ik dit jaar onder mijn vleugels neem. Ik leidde hen rond in HETPALEIS en vertelde hen over wat theater kan zijn en hoe het soms werkt. Een jongetje waarvan ik de achtergrond nog niet ken stak z’n vinger in de lucht en zei me; “dat is illusie, meester.”. En dat is zo. Een illusie, prachtig gebald samengevat door een jongetje met een beperking. Of zoals de Hollanders het zo mooi zeggen, “een mens met een speciale wens.”.