Uit het ruisen van de zee komen de mooiste melodieën. In voorbereiding naar het nieuwe seizoen en om het oude van me af te schudden was ik enkele dagen naar zee getrokken. In het appartement van een heel goede vriend zocht ik herinneringen op. En nu staat dat appartement te koop. Het gekke – bijna toevallige – is dat mijn zoon en ik er tot nu toe elk jaar van z’n prille leven een paar dagen hebben doorgebracht; samen in de zee door het zand.  En als iedereen al lang slaapt is het tijd voor “le Chat”, een pracht – film die zo puur en ontwapenend is dat hij me telkens weer uitdaagt om de dramaturgie waar ik mee bezig ben uit te zuiveren of anders te bekijken. Maar nu staat het appartement te koop . En zo gaat dat, soms stopt de tijd en dan gaat het ruisen van de zee voort. En hoe hard je er ook aan vast wil houden; de tijd gaat voort en dus de dag en dus wat ze noemen het leven.

Vandaag afscheid genomen van kleine doorschijnende mensen, hun speeches waren ontroerend; ze waren blij dat ik hen “studenten” noemde, ze hoopte dat ik een goeie plek in de hemel kreeg, dat ik voor eeuwig een plek in hun hart heb veroverd…. Ik wist niet dat ik hen zo heb mogen beroeren dat ze ook in het hiernamaals zorg voor me willen dragen, deze helden. Want dat zijn het. Ze hebben zichzelf en hun omgeving overwonnen en daar mogen ze verdomme trots over zijn. Zij staan eerlijk in dit leven, deze helden. Als waren ze matrozen staan ze van in hun prille begin tot aan hun hals in het water. En dan zijn er mensen daar munt uit slaan. Gelukkig zijn er veel meer die met hen aan de slag gaan. En alsof dit afscheid nog niet genoeg was pikte ik mijn zoon op van zijn laatste dag in de kleuterschool; een kleuter is nu een jongen met mij als vader. Ook hij zal een held zijn; mijn kleine held.

Terwijl de zomer gelukkig en langzaam in onze kleren aan het kruipen is bereiden we ons voor op een nieuw seizoen. Na Maria Vaart dat je vanaf 01 september 2010 kan bewonderen op een unieke locatie in Beerse komt wegens grote vraag de leraar terug. En dat is nog maar het begin van het nieuwe theaterseizoen!

Als jullie echt een talent willen ontdekken ga dan eens kijken op de blog van Ynina van Clee. Zij was vorig schooljaar een van mijn studenten in het project “1seconde”. Nietsvermoedend heeft ze een pen waar ze prachtige beschrijvingen en inzichten geeft aan dit leven. Haar leven. Ik hoop dat we nog veel van haar mogen lezen want ze  kan schrijven met een diepte die slechts weinige gegeven is. En natuurlijk valt er altijd van alles te zeggen maar de stilte is dikwijls veel beter.

In dit vak ben je soms maanden en jaren op voorhand bezig met het ontwikkelen van ideeën,concepten…Dat heeft veel te maken met de steeds ambitieuzere verlangens van huizen en producenten om “iets uniek” in hun uitstal raam te trekken en dat is volkomen begrijpelijk want de concurrentiestrijd –die er altijd al was- wordt met rasse stappen verhoogd. Zo, dat goeie vrienden elkaar langzaam de strot aan het over bijten zijn. Awel, en ik zit er tussen en kijk er naar. Sinds mijn afstuderen in 1997 ben ik altijd zo actief geweest dat ik – mocht er een dag komen dat ik non –actief ben – ik zelfs geen recht heb op het kunstenaarsstatuur omdat (houd u vast!); ik te veel gewerkt heb. En nu gij en dan ik weer en dan gij weer. Waarom zeg ik dat nu? Omdat ik terwijl ik er tussen zit en er naar kijk soms overvallen wordt door de onweerstaanbare drang om me een heel jaar terug te trekken uit de ratrace die nu meer dan ooit moordend z’n gangetje gaat. Zo werd ik vorige week nog geconfronteerd met het fijne nieuws dat een groot theaterhuis hier in Vlaanderen me vergeten op te nemen was  in hun begroting van 2011 omdat de productie die ik maak pas begint te repeteren op 01 januari 2012.  In de hun paniek om hun papieren te redden vergeten ze dan dat teksten ook geschreven moeten worden en dat dat – misschien wat ongewoon hedentendagen- liefst gebeurt voor dat de repetities van start gaan. De zakelijke leider meldde me dat koudweg met het zweet om z’n voorhoofd en dat verraadde hem. Telkens denk ik dat dan wel eens de  uitgelezen gelegenheid zou kunnen zijn om datgene waar mijn hart zo vol van is te realiseren; nl. een sociaal artistieke – en kunsteducatieve werking opzetten die werkelijk in de diepte van de maatschappij graaft. Maar…dat doe ik al. Of misschien is dat het moment waarop ik mijn boek kan afwerken maar daar ben ik al mee bezig. Stel nu dat er een stilte valt wat zou ik dan doen? Luisteren naar de stilte of een cursus loodgieterij volgen? Het enige is dat als ik een cursus loodgieterij volg ik voor de overheid geen artiest meer ben…Ik word stil en vraag me af wat ik voor de overheid ben? Ben ik een artiest? Als ik zie waar de subsidies naar toe gaan dan weet ik dat ze niet dienen om artiesten uit te betalen. Ben ik een nummer? Handig om de tax on web in te vullen. Een handig nummer. Zoiets waar je ook naar verlangt als je een mobiel nummer krijgt toegewezen; iets om gemakkelijk te onthouden. Euhm, ik zou graag iets profetisch zeggen maar alles wat ik voel draagt een zekere minachting met zich mee. Omdat ik niet tegen geknoei kan en merk dat veel mensen daar hun leven mee vullen. Nee, niet constructief knoeien zoals een kind maar de periode daarna…Ach ja, het zal zo zijn en ik mag het zeker veranderen, ik kan er alleen maar tegenin gaan. En weten dat er nog mensen zijn die er tegenin gaan.

Als je me soms beu bent kijk dan eens hier of daar. Soms is het oud nieuws maar ook in deze tijd is het soms leuk om teksten uit februari van dit jaar te lezen. Of scherpe analyses dan klik je best hier. Of weetjes over dat wat je al wist. Daarom zijn het weetjes. Klik, ontdek, grote en kleine flitspoppers. En natuurlijk zijn er veel meer. Blitz of vol slimme bla blog(s).Alleen als je me beu bent…

Er kruipt iets als vakantie door de tuin. De vogels hebben er geen schrik van. Het is nog klein. En het zou prettig kunnen zijn. Maar of het dat is zal op een dag bewezen worden. Niet nu , wanneer je het eigenlijk verwacht. Er kruipt iets als vakantie door de tuin.Het is niet hoger dan het gras en het heeft geen last van bewust zijn. Of het mannelijk is daar verschillen de meningen nog over? Maar ik zou willen dat het een vrouw was die waar je zacht mag tegen zijn. Er kruipt iets als vakantie door de tuin. Maar deze keer is het niet voor mij.

een lied dat we steeds stiller en stiller zingen, moeten zingen.

Het liedje dat je zingt komt uit de melodie je altijd hebt gehoord; overdreven trots, hoogmoed, overmoed, grootheidswaanzin, brutaliteit, onbeschaamdheid  of juist het tegenovergestelde van dit alles. En toch wil je altijd anders zijn. Toch wil je altijd beter hebben. Ook al is beter niet altijd beter. Elk kind heeft een ouder. Ze zeggen wel eens dat voor elke soldaat een ouder staat. Maar waarom gaan de ouders dan niet mee naar het slagveld? Omdat je fluisterend je eigen liedje zingt.

Vanaf maandag 21 juni 2010 kan je kaarten reserveren voor Maria Vaart. Meer info vind je bij Het Gevolg. De voorstelling zelf is te zien vanaf 01 september 2010 op een prachtige locatie in Beerse. Als je nu weet dat je het wil zien aarzel dan niet te lang want de plaatsen zijn beperkt.