Nu bijna twee  jaar geleden stond ik met Ignace Cornelissen, artistiek leider van Het Gevolg, aan de zwaaikom van Beerse . Van toen af zijn ideeën plannen en scenario’s geworden. En nu is het bijna zo ver; “Maria Vaart” in de zwaaikom van Beerse. De stilte van deze streek spreekt boekdelen. Reserveer tijdig uw kaartjes want het gaat hard.

21 en 22 september spelen we extra voorstellingen van Maria Vaart. Zeg niet dat ge het niet wist, hé!

In de stilte van de Kempen maken we ons klaar voor de speelreeks van Maria Vaart. Tickets en info vind je op www.hetgevolg.be

Ik weet, het is al dikwijls gezegd maar het ziet er nu naar uit dat dit echt wel de allerlaatste keer is: 18 september van dit jaar om 18.00u speel ik Wortel van Glas in Lommel. Kaarten en info vind je bij het Glazen Huis in Lommel.Nu kan je ook al in stilte naar de wortels gaan kijken in het Glazen Huis in Lommel.

“Nonkel Biet praatte wel vaker over dingen die ik maar half begreep of helemaal niet. Over hoe voorzichtig wij met glas en porselein omgaan, opdat het niet zou breken, maar hoe wij nog voorzichtiger worden eens het gebroken is en wij de scherven ruimen. ‘Voorzichtig met dat potje! Laat niet vallen of het breekt! Lap! Tingel! Klingeldeklingeldetingel… Voorzichtig met de scherven! Pas op! Geen bloed! Geen bloed!’ Dat klopt, maar ik heb het pas veel later ingezien. In het Oosten heb ik het ingezien. Toen ik tegen het porseleinen meisje zei dat ik niet kon blijven… Maar ik vertel dat later wel.”

Wortel van glas is geschreven en geregisseerd door Josse De Pauw in opdracht van HETPALEIS. De Pauw haalde zijn inspiratie bij een installatie van de Nederlandse beeldend kunstenares Maria Roosen: glazen wortels lijken uit de hemel te vallen. De Pauws tekst draait rond kwetsbaarheid en fragiliteit. Onder een gewelf van glazen wortels krijgt het hoofdpersonage Wortel van Glas, gespeeld door Stefan Perceval, levenslessen van zijn wijze nonkel Biet. Hij reist naar de vier hoeken van de wereld op zoek naar zichzelf. Eavesdropper creëerde een delicate soundscape voor deze sensitieve productie.

“Wortel van glas is een schoolvoorbeeld van wat een samenwerking vermag. De uitstekende vertolking van Perceval, de heerlijke vertelling van De Pauw, de prachtige glazen wortels, de soundscape, kostuums en het lichtontwerp, alles is perfect op elkaar afgestemd.”

Elke Van Campenhout in De Standaard (24/12/2002)

“Mijn kind gaat naar een brede school!”, riep de vrouw uit en wilde rond mijn hals springen maar aangezien mijn gezicht altijd verraad wat ik denk deed ze dat niet. “Wat is een brede school?’, vroeg een andere vrouw met een lach en een buik omdat ze net enkele dagen geleden bevallen was. Ja, dat zie ik; ik zie heel goed het verschil tussen een buik van buik of een buik die er er is omdat er net een kind heeft ingezeten. Ok, meestal hebben ze het kind vast maar toch een buik van buik is meestal stevig en een buik- van – kind is meestal blubber. Maar de meeste vrouwen verzekeren me dat blubber – van- kind ook weer weg gaat. “Mist training.”, en dan kijken ze naar hun kind alsof ze gaan wachten tot die kleine groot genoeg is om hen af te trainen. “Een brede school.” , zo ging ze verder, “Is een school waar je op je eigen merites wordt beoordeeld.”.Wacht wat moest ik me hier bij voorstellen? “Wel, als je bijvoorbeeld goed bent in cijfers geven ze je taal via cijfers maar ook omgekeerd, ze zoeken tot ze je zwaktes en sterktes gevonden hebben.” Waarom bestond dat niet in mijn tijd, een brede school.”Nu ja.”, ging ze wijfelend verder, “Als het kind een ziektebeeld heeft dan kunnen ze er niks aan doen.”.Ik wilde haar vastpakken en door elkaar schudden en roepen: “Tegenwoordig heeft elk kind een ziektebeeld! De ziektebeelden zijn de laatste tien jaar per opbod aangeboden! Ik ken kinderen die perfect normaal zijn maar die toch voor één of ander ziektebeeld in een “bijzondere” school zitten!”. Ik wilde het zeggen maar ik heb het niet gedaan omdat je niet alles kan zeggen en omdat je een school die zichzelf breed noemt op basis van de lieve dame haar uitleg uitleg heel benauwend klinkt. Ik hou mijn adem in en denk brede school. Ik laat mijn adem los en proest het uit, het is een term – misschien wel bedacht door één of ander commercieel ei- wie weet was de basisgedachte goed maar ondertussen hebben ze er zich van tussen uit gewrongen. En dat doen mensen nu eenmaal;  zich er tussen uit wringen omdat ze voelen dat hun basisgedachte een succes is en verkocht kan worden en dat is dan weer reclame.

Ben je nieuwsgierig naar het leven in een museum? Dan moet je zeker in de laatste week van september en de eerste week van oktober 2010 afzakken naar het museum voor schone kunsten in Antwerpen. Daar speel ik De houtworm, een tekst die ik zelf schrijf op basis van mijn jonge ervaringen als suppoost in dit museum. Dit alles in het kader van CLOSING WEEKS, zoals de titel doet vermoeden gaat het museum voor enkele jaren dicht om daarna grondig gerenoveerd haar deuren weer te openen en dit zijn de laatste twee weken. Mocht je interesse hebben om dit verhaal bij te wonen, alleen – in groep – met je studenten wees er dan tijdig bij! Meer info vind je op www.kmska.be .

Een man met veel invloed vroeg me of ik ambitie had? Ik bekeek hem van boven naar beneden en vroeg hem wat hij daar onder verstond? “Zo, eenzaam aan de top dat ken jij toch?”, zei hij smalend en stamelde verder; “Ik weet dat jij alles uit het oog verliest als jij je doel wil bereiken.” Ik weet niet waar hij z’n idee over me gevormd had maar hij heeft het compleet verkeerd. Als ik iets doe houd ik zoveel rekening met andere relaties – privé of professioneel- dat ik soms een hele omweg rijd om geen mensen tegen het hoofd te stoten dat ik soms te laat mijn doel bereik. Ok, het maken van de juiste afweging is niet altijd evident en soms laat ik me al eens verleiden tot een spurt die niemand gezien heeft maar meestal trap ik op de rem. Evenwel zonder besluiteloos te zijn want ik weet al heel vroeg in het stadium wat ik wil, zeker op professioneel vlak. Kijk eens wat een knappe analyse, dacht ik zo bij mezelf terwijl ik de man van boven naar beneden taxeerde. “Waarom wil jij geen directeur worden?”, ging hij verder, “Is het geen tijd dat jij directeur wordt?”. Van wat dan, dacht ik  en daarbij dacht ik aan die keer dat ze me hadden voorgesteld om directeur te worden van een Antwerps theater. Toen ik voor de raad van bestuur van dat theater kwam had één van de hoofdrolspelers en de toenmalige directeur zich  in een stuk dat toen bij dat gezelschap speelde  laten vervangen om deze vergadering bij te wonen. In het dossier dat ik toen geschreven had nam ik z’n beleid op de korrel en stelde een ernstige herstructurering voor, zowel artistiek als zakelijk. Maar dat was buiten de waard gerekend die van deze gelegenheid gebruik maakte  om mijn zakelijk en artistiek plan belachelijk te maken. Terwijl hij z’n monoloog afstak keek ik rond en zag de afgebladerde verf, de uitgeleefde ruimtes en toen vroeg de voorzitter van de raad van bestuur of ik daar nog iets aan toe te voegen had. Z’n stem klonk ver en het enige wat ik kon zeggen was dat het me opportuun leek om de boel een jaar te sluiten om  het geheel wat op te frissen. De leden van de raad van bestuur keken elkaar aan en vroegen een pauze in te lassen. Eén van de leden nam me mee naar buiten en vroeg waar ik in godsnaam mee bezig was, ik had volgens hem een heel goed dossier geschreven maar verdedigde het niet. Ik zei hem dat ik me niet welkom voelde en dat ik mezelf niet in een positie kan wringen waar ik me niet welkom voelde. Hij klopte  op mijn schouder en liep terug naar binnen…………. Ik fiets rond in dit landschap en weet  dat het tijd is om nieuwe stappen te zetten. Kleine nieuwe stappen.

Als jong acteur kwam ik er voor ’t eerst. In afwachting van de voorstelling liet ik me verdwalen in deze stad. Na afloop ging het verdwalen verder. Soms moesten we er overstappen van het één vliegtuig naar het ander in het kader van het Europees theater en toch was de lucht er anders dan in andere steden. Veel gespeeld en ontdekt heeft mijn broer er een tijdje gewoond en natuurlijk kon een bezoek niet uitblijven. Berlijn, stad met vele gezichten. Hier is’t.