In deze editie van het driemaandelijkse Sabam magazine , zegt Ignace Cornelissen op de vraag wie zijn favoriete theaterauteur is: “Stefan Perceval, dat is poëtische en beeldrijke taal met de nodige rauwheid, gekoppeld aan een heel concrete stijl. Een soort mix die mij erg bevalt. Het gaat voorbij aan een “banaal realisme” en dat brengt een soort stilering te weeg. Heel bijzonder.” … Mooie woorden en een schoon begin van 2011.
2010 zal een jaar zijn vol sterke blijvende herinneringen. Maar wat 2011 brengt ziet er nog lieftalliger en tegelijk scherper uit. Was 2010 een jaar met een heelal vol kleine lichtjes alsof iemand ze speels had opgetild en wij alleen maar naar de grilligheid van dit spel konden kijken als kinderen die de grappen waarderen die men met hen uithaalt. Dan zal 2011 het jaar zijn waar we – hoewel nog onvolmaakt- opzoek gaan naar de dingen die ons drijven; gevoelens, denkbeelden, weloverwogen keuzes misschien wel iets wetenschappelijk. Een gelukkig 2011 aan u allen en veel oprechte dagdromerij!
Deze maand schreef Thomas Blommaert over “Eeuwige sneeuw” in Visie, het maandblad van de CM:
“Een sprookje van deze tijd…”
“Hoe is het om als kind van zes op te groeien in deze wereld? Stefan Perceval schreef er met Eeuwige sneeuw een toneelstuk over en het resultaat is een pareltje. Vandaar dit bericht aan iedereen die deze kerstvakantie de verbeelding van zijn kinderen wil prikkelen: gaat dat zien, gaat dat zien….”
“…Sneeuw: Jan De Wilde schreef er al een lied over en Orhan Pamuk een boek. Eeuwige Sneeuw van Stefan Perceval mag wat ons betreft gerust in dat rijtje staan. Meer dan anderhalf uur lang laten vijf acteurs jong en oud op het puntje van hun stoel zitten voor een prachtig sprookje vol dubbele bodems en prachtige metaforen, met als soundtrack de unieke muziek van componist Alex Otterlei….”
Als dat niet David Bowie is, heerlijk in extras. Ricky Gervais.
“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”
De Standaard.
Soms schrijf je; “in de hoop op een positief antwoord.” Elk antwoord is dan goed als je niks verwacht. Zo is dat nu ook met mijn lief. U weet wel, ik ga met haar trouwen. Nooit heb ik me afgevraagd waarom ze verliefd is op me. Als ik er over nadenk veronderstel ik vanalles maar dat doe ik niet. Stel dat ik het zou doen zou ik me kunnen afvragen of ze een voorliefde heeft voor oudere mannen? Dat zou zo maar kunnen. Stel dat.Er is een flink leeftijdverschil tussen ons dat mag je niet ontkennen. Wat zoekt zo’n allerschattigste vrouw bij me? Als ik mezelf analyseer zie ik alleen maar een supersnel ouder wordende bijna abjecte manspersoon die stilaan alle verschijnselen van een vogelschrik krijgt. Maar zij ziet het niet. Althans dat beweert ze. Maar als het klopt wat ik van mezelf denk klopt het niet dat zij bij me is. “Je ziet er nog heel jong uit.”, zegt ze dan. Maar dan vergelijk ik graag. Want wat is jong? Abstract gezien zou je kunnen zeggen dat jong nog heel veel details inhoudt die fotografisch gezien heel nauwkeurig zijn. Dat soort jong, zeg maar het fotografische jong heeft zelfs in mijn geval nooit geholpen omdat ik ook op jongere leeftijd al een smoel had om stront op te sorteren (zie hieronder.). Luister, het ontroert me dat zij niet op deze karikatuur verliefd is geworden maar op iets zoals het zelf pleegt te zeggen dat haar als een volwaardige vrouw behandelt. Fatsoenhalve zal ik u verdere details besparen en ook ophouden met deze ziekelijke analyse in de wetenschap dat we enkel voelen wat we voelen en denken wat we denken.
Op kerstavond ging ik naar een “another year” in de UGC bioscoop in Antwerpen, een schitterende film van Mike Leigh over solidariteit. In afwachting van de film liep ik een foute sushi bar binnen waar je blijkbaar à volonté sushi kan eten. Met veel plezier kruiste ik verschillende shusi bereidingen aan maar kwam tot de vaststelling dat je maar de helft krijgt en dat ze niet te vreten zijn. Gelukkig bracht de film troost. Na afloop nam ik één van de weinige bussen die nog rond reed in deze stad. Achter me zat Linda, een vrouw die te lang en te hevig onder de zonnebank had gelegen. Linda probeerde tijdens de busrit een etentje te organiseren “ergens in de tweede week van de kerstvakantie?”. Maar niemand van de mensen waar ze contact mee had wilde met haar afspreken. Een duidelijk vorm van teleurstelling maakte zich meester van mijn busgenote telkens ze haar mobiel neerlegde.Niemand die haar konijn wilde eten op 02 of misschien wel 03 januari? “Maar dan moet ik wel met onze Yannick naar den tandarts…”, en daarmee sloot ze nog meer mogelijkheden uit. Nadat ze non-stop aan de telefoon had gehangen in een poging mensen rond haar tafel te verzamelen kreeg ze telefoon. Het was haar kerstdate die haar melde dat ze net voorbij de halte was gereden waar hij op haar stond te wachten. “Sorry Jean Pierre, ik wist niet dat ge zo dichtbij waart.”. In zichzelf prevelend verliet ze de bus naar het onbekende terwijl ze zo verlangde naar wat vriendschap.
In het schrijven zit de kracht in je pols of je nu schrijft met een pen of een zwaard. In het spelen zit je kracht tussen je twee oren, een geluk en vertrouwen dat je zelf maakt. Alleen jij zelf kan dat verwezenlijken. Je mag daarvoor ook op niemand anders vertrouwen noch steunen. En toch zijn er soms van die kleine dingen die je verwarmen zoals de cake van de vrouw van Ben. Toen ik Ben nu bijna twee jaar geleden leerde kennen maakte we op de meest onmogelijke plekken theater. Ook toen bracht hij een heerlijke appelcake mee. En vandaag- na een helse week- waren er terug heerlijke cupcakes van Ben’s vrouw. Als kleine schatten koesterden we ze achter de scène en lieten ons meevoeren met de verschillende smaken en geuren. Net voor je op gaat nog even een cupcake proeven en dan hup.Het maakt geluk zo zoet en dat doen ze zeker. Een cake als een klein bouwsteentje naar vertrouwen en geluk. Dank u.
Stefan Perceval 