stil maar zeker

Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn studenten van Buso “Zonneweelde” uit Lommel. Drie dagen na elkaar kregen ze minutenlang oorverdovend applaus voor het traject dat we samen hebben afgelegd. Afscheid nemen doen ze niet. Ze zijn plots weg, draaien zich om als ik op hen roep alsof ze geen afscheid willen nemen. Ze verdwijnen als een oefening in het – er – niet – zijn. Dit weekend waren ze er en hoe. Volgend schooljaar ga ik over de (taal-)grenzen van dit land om oa. projecten in Luik en Nederland te realiseren. Stilletjes maar zeker timmeren we aan de weg.  Zo zijn mijn studenten nu ook vertrokken; stil maar zeker(-der) … 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s