Ziede die reiger? Ik zou willen da ge weg waart. Dan kon ik tegen die reiger spreken. Ziede die reiger?  Elk jaar komt ‘em langs en zit die naar mij te kijken, die zotte reiger. En als gij hier ni zijt dat doe ik altijd of gij het zijt. En dan spreek ik een uur of twee tegen hem. Ik spreek met u alsof ge d’r dan zijt, we moeten dan een heel jaar in-halen.En alsof de deur te traag dicht valt vliegde weg en weet ik, volgend jaar zien we elkaar weer, gij zotte reiger.

Elk jaar zo een uur of twee en dan is ‘em weer weg.

’t Is den eerste keer dattem hier is als gij hier zijt.

En dan verlang ik naar warmte en naar den tijd da ge me vast pakte.

fragment uit Hartekop voor HETGEVOLG.

Artikel uit het Desteheidemagazine, augustus 2012.

In een boekje dat je krijgt in de supermarkt kan je lezen hoe je vis of kip allemaal heel eenvoudig  klaar maakt. Een beetje zo, een beetje in de oven, een beetje hup en dan kan je ondertussen ook nog een boek lezen of de schutting behandelen met de laatste nieuwe koffiedrab. Ik heb een diploma als kok en ben al blij als mijn huisgenoten en ik eten hebben na een lange dag. Hoe ik al die andere dingen nog zou moeten combineren is mij geheel onduidelijk maar het schijnt te kunnen in de moderne hup – hoi wereld. Dit weekend was er een ware rush op de supermarkten. Even dacht ik dat ik het nieuws gemist had en dat de overheid naar aanleiding van de scheur in Doel 3 had aangeraden aan het hamsteren te slaan. Kruidenrecepten werden massaal overgeslagen en karren werden opmerkelijk gevuld met blikjes die de eeuwenoude ervaring van het conserveren in zich droegen. Zelf bleef ik bij de verse spullen om iets te maken met zalm en asperges en met wat wijn en room, om te koken dus….In de twee supermarkten die ik dit weekend bezocht werd twee maal het koppel voor me(gezellig samen naar de winkel terwijl de kip met rozemarijn in de oven staat, denk ik dan) meegenomen door een dame van de kredietservice van de supermarkt  omdat elke betaalkaart geweigerd werd.  Het eerste koppel begon nog even te rekenen. “Twee maal tien….”, zeiden ze peinzend terwijl de man de vlekjes op zijn armen telde. Misschien hadden ze nog ergens iets maar meer dan vlekjes was er niet in de supermarkt. De dame van de kredietservice waande zich in het betere all-in hotel ergens aan de Spaanse kust en riep van ver: “Betaalproblemen, komt u maar even mee?! U mag uw kar hier aan de kant zetten!”.

Het koppel droop samen met de krediet animatrice af. De kar bleef verweesd achter met daarin heel veel babyvoeding, pampers en conserven. De kassierster draaide met haar ogen en het was me niet helemaal duidelijk waarom ze dat deed maar ik betrapte mezelf er op dat ik mijn lippen stijf hield net zoals je doet nadat je een hostie in je mond hebt ontvangen. Een verontschuldigende kleinburgelijk lipje maakte zich meester van me alsof ik het koppel voor me beoordeelde. In de auto bleef ik zeker tien minuten zitten gedegouteerd van mezelf. Niks in deze wereld rechtvaardigt mij of iemand anders om hierover een oordeel uit te spreken en nochtans wist ik dat heel vele ogen met mij dit spektakel hadden waar genomen. In een andere supermarkt stond een koppel (eventjes de linzen laten weken) met een maxi cosi bovenop de kar. Een baby keek onschuldig en grappig de wereld rond. Vader probeerde eerst al zijn kredietkaarten, vroeg daarop die van zijn vrouw, knipoogde naar me en zei; “ ze gaat altijd met mijn kaarten naar de winkel. Shoppen en shoppen!”. De frisse gezonde vrouw die achter hem stond werd langzaam bleek toen ook haar kaarten niet meer aanvaard werden. Hetzelfde scenario speelde zich hier af, de man lachte me nog even toe maar z’n lip bleef halverwege zijn voortanden hangen. Rond mij hoorde ik mensen fluisteren. “Hoe is dat toch mogelijk….”, enzovoort. Ik had zin om me om te draaien en te roepen: “HET LEVEN IS GEEN FILM EN TOCH ZOU HET SOMS GOED ZIJN ALS JE KAN TERUG SPOELEN OM TE WETEN HOE DE DINGEN GEBEUREN ZOALS ZE GEBEUREN!”. Ik weet niet of dat deze woorden effectief zouden zijn, waarschijnlijk te abstract. Maar één ding weet ik zeker, het gaat niet goed met deze wereld. En ik weet dat je alleen maar voor je eigen geluk kan zorgen maar soms….

Is er een ritme in geven en nemen? En moet een geschenk altijd worden ontvangen? Als ik met mensen werk zijn er heel veel mensen die geven zonder dat er iets wordt gevonden –laat staan oplossingen gezocht – of iets met geweld genomen. Ik houd alleen een uitnodiging voor en samen plaatsen we het dan in een ruimte en krijgt het karakter. Wat ik fijn vind is dat sommige gevers het niet alleen voor zich houden maar datgene wat ze samen gegeven hebben weer delen met andere. Helaas zijn er ook mensen die aanspraak maken en regels opstellen om zo goed mogelijk te geven en zichzelf in een staat van eisende dankbaarheid zetten. Dat zijn slechte gevers. Daarom blijven we aarzelen en zet ik in dit seizoen in het teken van de ritardando een aarzeling;  geduld, een langzaamheid, de dingen laten rijpen tot de volheid van hun betekenis. Dit seizoen beginnen we vanaf 30 augustus 2012 met HARTEKOP voor HETGEVOLG uit Turnhout. Blijven we werken met onze groep  van OPENING DOORS uit Leopoldsburg waar we 13 november 2012 in Amsterdam spelen met de voorstelling “HOE ZIET DE WERELD MIJ?”. Begeleid ik individueel Dirk en Jasmien in hun zoektocht. Zijn er drie grote schoolprojecten in Wilrijk, Kortrijk en Lommel.  Hier en daar spelen we de laatste voorstellingen van ALLEMAN. Staan er heel veel wat boeiende ontmoetingen op het programma in workshops en lezingen.  En zijn er twee projecten bij productiehuis Zeelandia uit Middelburg, twee projecten met een dichter van de ziel, Bram Kwekkeboom.  COUPURE gaat op 21 november 2012 in première in Middelburg (NL). Ik houd u op de hoogte!

Voor het tweede jaar op rij gaf ik op de zomeracademie in Dworp een workshop, een organisatie van DE VEERMAN en Destelheide. In deze zomeracademie kan je je niet vestigen, geen wortel schieten in de aarde, geen vaste plaats zoeken voor zichzelf en het zijne, zelfs je eigen identiteit kan je er niet bevestigen want niets is er identiek. Je kan er verwonderd zijn maar meer dan dit  gevoel is er een scala van mogelijkheden zijn en ervaringen. Er zijn graden van hevigheid van lichte verwondering via verrassing, verbazing en verbijstering tot aan ontzetting en ontsteltenis toe. Afhankelijk van wie je bent. Ook dit jaar was het een intensieve week waar het hele scala en daar voorbij passeerde omdat niks er vanzelfsprekend is alleen datgene waar niet over gedacht wordt. 

Vandaag loop ik met een knoop in mijn buik. Een knoop met een streng naar mijn hart. Mijn zoon vertrok – voor mij al in het zoete zuchten van zijn slaap – naar zijn mama. Hij wilde blijven. Mocht er lijm bestaan, hij had zich vastgekleefd. Ik worstel met dat op en neer van het week om week vader zijn, om en om, op en op, af en af, hier en nu. Mijn zoon worstelt nog harder. Ik vraag twee jaar advies aan kenners en her-kenners van de situatie. Het wisselt zoals het weer. Om en om, af en af, op en op, hier en nu. Vragen stellen in de juiste volgorde is een optie maar de tijd en het hier en nu haalt me telkens weer in. De knoop zal verdwijnen samen de gedachten van het om en om en op en op maar ook het af en af. Het zwaaien naar een deur die dicht gaat. 

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag blijven

Houden we steeds meer van elkaar,

ook van die kraaiepootjes.

Haast heeft plaats gemaakt voor nu

en nu is er ook toen.

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag blijven

zitten we bij elkaar in een hoek, altijd bij mekaar,

elkaar missen zou onzin zijn

nu toch al bijna zestig jaar.

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag  blijven

liegt het leven af en toe een beetje,

en komt de werkelijkheid het

onwerkelijkste vragen.

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag blijven

leef je in het midden van jezelf

en kijkt naar het jong gewoel

van de kleine – vogel – warmte

van kloppend levensbloed

door het kloppen van jouw hart gevoed.

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag blijven

legt het leven een halssnoer rond je hals

om dan de dood te oefenen, om het te kunnen,

op een dag.

Zoals een steen in het water in zijn kringen mag blijven.

Stefan Perceval, geschreven voor de grootouders van mijn vrouw ter gelegenheid van hun jubileum.

Vanaf 30 augustus 2012 speelt “Hartekop” op locatie in Olen. “Hartekop” is een tekst die ik heb geschreven en regisseer voor het HETGEVOLG  uit Turnhout.Na het succesvolle ‘Maria Vaart’, opnieuw een aangrijpende voorstelling over het leven van de beroepsmilitair op lange missie en de eenzame zelfredzaamheid van de achterblijvers. Klassieke thema’s als menselijke overmoed en loutering, maar ook zin en onzin van oorlog verweeft hij met het mededogen en de tederheid waarmee hij de personages in dit verhaal neerzet. “Hartekop”wordt een overweldigende theatervoorstelling met een bijzondere cast, die ons zo hard doet lachen en schreien met de groteske gevolgen van opgeklopt nationalisme, dat we heel even een vreemde in ons eigen land zouden willen zijn.  Als u dit wil zien is tijdig reserveren de boodschap! “Hartekop” met Sander Deckx, Marit Stocker, An Nelissen en Stefaan Degand. Kaarten zijn verkrijgbaar bij de Arenbergschouwburg en De Warande.