*“Vandaag gezien in De Singel. Een mooie, ontroerende en hoopvolle boodschap. Veel waardevoller dan gelijk welke theoretische uiteenzetting.” Diana

*“De zwarte Engel was top! bam d’erop, zonder omwegen, eerlijk, authentiek, breekbaar, zelden zoveel filosofen op één scène gezien, ‘ik vind de wereld waterachtig’, een vat emoties op scène én in de tribune, kwetsbaar, magisch hier en nu theater
knap gecoacht / geluisterd door Stefan en co, meer van dat.
wordt de voorstelling nog getoond? waar? wanneer?
op tournee!” Kris.

*“Mooie, breekbare, eerlijke voorstelling gezien van Buso-leerlingen uit Lommel…”Peter

*“…Chapeau voor hun concentratie, respect voor elkaar. (ook tijdens de repetities) Ze stonden er samen! Ze zijn duidelijk begeesterd begeleid geweest. ….En wat een energie! Toppie! Nog van dat.”Nelle.

*“…Gisteren vroeg iemand me of je een goed regisseur bent. Dat weet ik niet, daar heb ik geen kaas van gegeten. Maar je maakt  en doet prachtige dingen. En voor je talent om het beste uit mensen te halen, heb ik grote bewondering.” Sylvie.

*“…Er is geen schoner bewijs van cultuuronderwijs en de mogelijkheden voor de eigen groei (talenten zijn daar een aspect van) dan met een groep jongeren waar voor velen de hoop al per definitie verloren is. Een groep die we vaak met veel zorg en middelen uit ons blikveld houden. En die jij nu-zonder enige betutteling- met een bus aanvoert en voor onze ogen zet, op een podium dan nog wel.….” Dirk.

*“’t was schoon…echt indrukwekkend….”Vera.

Op 01 April van dit jaar stelt de Filharmonie Blood on the floor van Turnage voor in De Roma in Antwerpen.

In dit kader werk ik samen De Veerman, Stichting Papageno, Sibso Burchtse Weel, Steinerschool  aan een  ‘supporting act’.

“Waarbij een aantal jongeren hun interpretatie voor van Blood on the floor, het resultaat van een projectweek met De Veerman en Stichting Papageno, gespecialiseerd in kunsteducatie voor autistische jongeren. In een regie van Stefan Perceval.

Blood on the floor van Marc-Anthony Turnage is zonder twijfel een van de meest spectaculaire orkestwerken van deze tijd. Het werk, waarin het heftige en het tere in extreme vorm tegenover elkaar worden geplaatst, is een grootschalig stadsepos voor jazzkwartet en symfonisch orkest. Het fenomenale stuk ontleent zijn titel aan een schilderij van Francis Bacon, maar is in feite een emotionele respons op de dood van Turnages broer door een overdosis heroïne. Het resultaat is een opvallende fusie van elementen uit de klassieke jazz- en rockwereld.

Martyn Brabbins dirigent / Martin Robertson saxofoon
John Parricelli elektrische gitaar / Laurence Cottle basgitaar
Ian Thomas drums.”

Meer info: www.defilharmonie.be

Vandaag meet ik met mijn studenten de wolken in deSingel in Antwerpen. De reis naar deze plek is een belevenis waar we al enkele weken naar uitkijken, naar – toe – leven. De periode dat we samenwerkten naar dit moment was intens, de aanzet naar nog en meer. Ook dit verhaal moeten we verder zetten want, verdomme, hier is goesting, wil, doorzettingsvermogen en talent naar boven gekomen.Toen ik hen bij het afscheid aan Lommel vroeg wat ze zullen onthouden zei de eene dat hij meer met de dingen zal lachen in de toekomst, de andere zei dat hij me zal missen en nog een ander zei dat hij meer zelfvertrouwen had gekregen en het ging maar door. Het was een lawine aan liefde en ervaringen. Ik voelde me stilletjes koortsig worden en dan weet ik dat ik stilaan mijn trossen moet lossen maar weet zeker dat ik dit  werk niet zal loslaten.

Elk jaar is er een moment dat ik Oostende als een halssnoer rond mijn nek leg en me laat onderdompelen in deze stad. Een stad die afhankelijk van het licht beeldspraak zonder betekenis, een lege zaal of een vrouw met weinig oogschaduw is die me vraagt of  ik met met haar mee wil omdat ze me een gedicht wil laten zien. Heel eenvoudig verschijnt het licht, soms de zon aan mijn raam  en dan schrijf ik in Oostende om me bij het zweven van de sterren in hotel Du Parc te laten wegzinken in scotch. Oostende, niet in de zomer maar in de herfst, winter of lente als het er bij ligt als muziekloze muziek en elke minuut het er goed is te zijn of niet te zijn.

Je mag me niet zomaar los laten, zei je. Ik wist niet beter. Het voelde als een elektroshock, zei je. Ik wilde het beeld en de woorden direct in een kader gieten en er een schouwspel van maken. Maar dan zou het ironisch worden. Dat moment krijgt iets heel kunstmatig terwijl ik je gewoon los liet en jij dat niet leuk vond. Het was iets tussen ons zoals samen genieten van een zonsondergang en dat is voor ieder die er naar kijkt iets heel anders. Voor sommige is het iets van de natuur voor anderen “een landschap” en wie weet wel cultuur. Ik moet stoppen met alles te willen inkaderen, dacht ik. Maar dat kan ik niet. Het voelt als een overweldigende reeks gevoelens, gedachten en emoties in een weekpot steken, het zou vooral voor mezelf onverdraaglijk zijn. Daarom schrijf ik kort ; ik laat je niet zomaar los.