Op 17, 18, 19 en 20 mei 2010 zijn er extra voorstellingen van HONDSTUK in het  Fakkeltheater in Antwerpen.

De koude zou nu langzaam uit het land moeten trekken. Maar de voetjes blijven kou, ijzel zet zich vast op het gras. Vandaag weten we normaal gezien naar welke school mijn zoon mag gaan. Een tijd terug moesten we hem aanmelden in een systeem en daar mochten we dan opgeven naar welke school onze voorkeur gaat en dat systeem zal vandaag zijn keuze bekend maken. Ik durf er om wedden dat dat nog brokken gaat maken. Deze week speelde we de eerste hondstuk in Antwerpen en ook dat lokt heel veel enthousiaste reacties uit. Er zaten ontzettend veel jonge mensen in de zaal en die herkennen zich heel goed in die onvoorwaardelijke vriendschap van onze hond. Gisteren ben ik ook begonnen met mijn studenten van de Dageraad in Kortessem. Net als vorig jaar dragen ze allemaal – hoe klein ze ook zijn- hun verhalen met zich mee. Ik zou hen oneer aan doen iets – wat dan ook- prijs te geven van hun verhalen.Begin mei kan je er zelf naar komen kijken en luisteren in Kortessem. Dat dit project een ongekende waarde heeft bewees zijn voorganger al. “1 seconde” zette mensen op de kaart. Mensen waar van al op vroege leeftijd dromen en een mogelijke toekomst worden afgenomen. Want we zijn hier goed om mensen klein te houden. Bijna letterlijk duwen we mensen “kopke onder”. Dit project laat die mensen die voor verzopen worden aanzien terug goesting krijgen om zelf initiatief te nemen. Helaas is er een buitenwereld die niet alleen bestaat uit bloemen, planten en lucht die daar anders over denkt. “Houd stom stom dan hebben we d’r geen last van.”, klinkt het. Heelder instituten worden opgericht om stom stom te houden.En weet je wat het ergste is? Het lukt.

Wie het nog niet heeft gezien; grijp uw kans en kom naar Bolleke sneeuw! Meer info vind u op www.hetpaleis.be

Ik heb mijn longen ontdekt bij het lopen maar mijn hart bleef stil. Ik kon het nauwelijks geloven. Ik bleef staan en hoorde mijn longen nog steeds lopen.Mijn hart deed niets. Het werd stil van al dat lopen. En toen kwam jij voorbij, jij liep leeg terwijl je naar me keek. En ik keek terug. Je stem klonk gebroken. Weet je wat? Ik denk dat dat helemaal niet goed voor ons is, dat lopen.

luister hier naar een fijne recensie van HONDSTUK.

In de tuin van mijn buurvrouw zit een kat te kijken. Alsof ze het weet, mijn buurvrouw is overleden. Ze had al lang genoeg van dit leven. In de zomer wuifde ze als mijn zoon in de tuin aan het spelen was en zei me hoe fijn het was dat er terug leven in dit huis was. Was want het is voorbij. Deze zomer werd ze langzaam ziek, ging weg en kwam niet meer terug. Gisteren kwam ik terug en mocht het lezen, ze is er niet meer. Nu staat haar huis al een tijdje leeg en dat zal zo nog wel even blijven. En ’t is gek hoe het leven loopt. Ik had het nog met haar over het overleven in theater, haar kleinzoon is ook werkzaam in het theater en over de voorstelling die ik net heb gemaakt, HONDSTUK. Waar ze ook op de repetitievloer ter sprake kwam als we het hadden over eenzaamheid in deze wereld en hoe we elkaar gewoon elke dag voorbij lopen zonder om te kijken. De kat blijft kijken.