Elke ochtend sta ik ten laatste rond zeven uur op en kijk hoe de lucht zwanger is van onuitgesproken verlangens. Dezer dagen begeef ik me in de marginaliteit van “een rustige periode”. Niet elke ochtend start met een groeiend heimelijk plezier. Sommige ochtende zijn heel onzeker als je een paar maanden verder durft te kijken. Hier en nu, sus ik mezelf en dan ontstaat er toch weer een heimelijke glimlach op mijn gelaat, als een geheime zekerheid. Met die illusie kom ik de dag dan door maar hoe meer ik er durf aan te denken hoe complexer het wordt. Niet denken, sus ik mezelf en trippel over het emotionele zwaartepunt van de dag; het moment dat de postbode komt met brieven die telkens weer rekeningen zijn want wie schrijft er nu nog brieven? Na het bewerken van een boek tot een toneelvoorstelling start de dag voor een tweede keer als ik om mezelf te beschermen fluitend naar de bakker ga. Van tussen haar taartjes en de chocoladefiguren heeft de vrouw van de bakker de wereld fantasmatisch gethematiseerd in “lekkers”. Na enkele uren les geven aan een kinderen die elke blik ontwijken omdat sommige uit een gezin komen waar in koeie van letters “karft durch sex” boven de voordeur is getatoeërd vertrek ik naar het theater om te kijken naar wat geweest is of te spelen – vanavond de voorlaatste “de leraar” . Een klein theaterdirecteurtje loopt theatraal opgehitst rond, alles wat hij zegt is bedacht, het is spel, maar de opwinding is heel fake. Na een gevecht met tijd en ruimte waarin voor de toeschouwer alles perfect verloopt start ik de motor terug naar huis. Om dan in bed te kruipen en te hopen dat mijn lichaam en geest dit nu vergeten maar ooit wel eens herinneren.

 

Hij was Hongaar en toch sprak hij geen Hongaars. Dit is een geestige – en grappig door de vorm- terugblik op het leven van Frans Liszt. Als ge tijd hebt moet ge het maar is bekijken.

Ze trippelt zacht het weggetje af haar armen volgeladen met liefde.

De felle wind fluit om haar hoofd zodat haar haren als bloeiend graan om haar wangen en schouders waaien.O schone zonnige achtermiddag, wachtend thuis en tevree alsof ze langzaam heen gaat,zonder einde, zonder dat ze een herinnering laat.

De buurt is doods en afgezonderd, zij dacht dat niemand ooit voor haar zou komen. En toch stonden er bloemen, blauw –rozig en groen die de liefde voor haar probeerde te luwen. De liefde is voor haar een mezenfamilie; alleen als ze het koud hebben komen ze dichter bij elkaar. Haar bleke huid verraad de beten die ze van de liefde heeft gekregen als de vrouw van Neptunus, gevangen in zijn schelp.

En toch heeft ze verbazende krachten die niemand van haar zal verwachten. Maar dat moet je maar zelf gaan onderzoeken.

“scherven uit Zeeland” – februari 2011.- Stefan Perceval.

Woensdag 16 maart en donderdag 17 maart 2011 speel ik de aller- aller- allerlaatste voorstellingen van “de leraar” in Gent.    Meer info vind u op www.driepees.be

Enkele fijne reacties:

Zeeuws knoopje schrijft ( www.zeeuwsknoopje.blogspot.com )

“…Vrijdag 11 maart. Gisteravond in het Arsenaaltheater in Vlissingen de première van De Rietdekker meegemaakt. Onvergetelijk, wat een prachtige voorstelling! In de zaal kon je een speld horen vallen, het publiek hield de adem in, een brok in de keel. Wat een liefdevolle, respectvolle, warme voorstelling. Alle eer voor de regisseur en vooral voor Bram Kwekkeboom, zo ingehouden, zo puur en aards gespeeld, zo Zeeuws ook nog! Huiver & lovertjes, again!

‘Gosternokke, ’t was toch vreêd mooi, och erme, zwieg stille, zwieg stille!’ Ja, ik ben er nog stil van. Lezers, ga zelf kijken waarom dat zo is! Bram Kwekkeboom vertelt het verhaal vanuit stilte…”

Marjon Sarneel schrijft ( www.marjonsarneel.nl )

“…Bram Kwekkeboom geeft die woorden precies de juiste lading mee, je hóórt achter die woorden. Die lading is voorbeeldig gedoseerd waardoor De Rietdekker een heel integere en aangrijpende voorstelling is….”

Op zaterdag 19 maart van dit jaar speelt “de rietdekker” vlakbij de Belgische grens in het Nederlandse Axel, meer info vind je op www.theaterzeelandia.nl .

De dag na de première….
Meer info vind je op theaterzeelandia.nl

*De aarde trilt.

*Mijn zoon is naar zijn mama.

*”De rietdekker” is warm ontvangen.

*Ik zie mijn lief nog altijd heel graag.

*Morgen ga ik naar “U bent mijn moeder”

*Op televisie zegt iemand dat dit haar op de goeie weg zal brengen terwijl ze met haar armen in de lucht zwaait. In het volgende shot zie je haar haar gezicht retoucheren terwijl ze over haar karakter spreekt.

* Ik kijk naar voor, besef dat ik me weer vergist heb en dat er nog geen rustige periode aan komt.

*De beelden uit Japan zijn verschrikkelijk.

*Ken ik iemand in Japan? Nee, niet direct.

*Wil zelf al een tijdje naar Japan nadat ik vorig jaar in China een voorstelling heb gemaakt. Japan is naar het schijnt helemaal anders.

*Blijf vastberaden dat ik ga trouwen.

*Lees een mail van Electrabel waarin ze schrijven dat ze mijn tarieven gaan aanpassen maar ze schrijven er niet bij in welke richting.

*Kijk naar de stapel rekeningen…

*Besef dat ik vandaag nog niet ben gaan kakken.

*De bazin van cremerie “Pinguïn” zegt dat ze genomineerd is voor “de gouden glimlach”. Ik kijk haar aan en voel dat ik moet gaan kakken.

*de pannekoeken zijn lekker.

*mijn buren blijven verbouwen.

*mijn lief kijkt naar een idioot programma over modellen zonder zogezegde ervaring en ik heb zin om me helemaal lam te zuipen.

Daarbuiten, is de grote wereld en soms weerspiegelt theater – soms maar enkele seconden- een stukje van die buitenwereld of doet er alles aan om die wereld te vergeten. A.s. donderdag gaat “de rietdekker” in première in Vlissingen, Nederland. Een universeel verhaal over vaders en hun zonen. Hopelijk zie ik je ergens onderweg om te vergeten of te weerspiegelen.

Michel Mertens en zijn vrouw Linda zijn al jaren trouwe fans. Elke voorstelling staan ze enthousiast op de eerste rij. Hun zoon Marco heeft dringend een niertransplantatie nodig. Hun wedervaren; de zoektocht en de hindernissen die ze moeten ondergaan kan je volgen op Michel’s blog. Ondanks de tegenslagen blijven ze bijzonder positief. Ik bewonder hun kracht en inzet.