maar ook een beeld, een woord, een geur, een gebaar….

MARIA:

Gaade dan mee, moeder.

Met den trein naar Brussel.

Naar de Nord.

ROSA:

Twintig minuten wachten.

MARIA:

Brussel ruikt naar groene zeep, ’s morgens in de café’s .

ROSA:

“Un café noir pour Madame et un thé au lait pour mademoiselle.”

MARIA :

Ge hoort den helen tijd gerinkel van tassen en lepeltjes.

Gaade mee, moeder?

ROSA:

’s Middags eten we boterhammen met platte kaas en radijzen.

MARIA:

De ochtendzon schijnt fel naar binnen in het café.

Door het glas in lood.

Ze tekent blauwe, rode en groene vierkantjes op het tafelblad.

En dan kijk ik ne laatste keer naar mijne zoon voor ik hem daar bij die nonnen afzet.

En ze sluiten de deur van ’t internaat en ik hoor ne gil alsof ‘em mij nooit vergeven.

Ik kan geen moeder zijn. En dan terug de trein op naar de dokken of naar Keulen en daar zit ik daar heel de nacht te wachten tussen al die oorlogsverhalen.

Een moeder die alle drie haar zonen heeft verloren, eentje in Rusland en twee bij de lijf aan lijf gevechten in Berlijn.

ROSA:

Voor iedere soldaat zou een moeder moeten staan.

Dan zou den oorlog rap voorbij zijn.

MARIA:

(ze lacht)

Voor ieder moeder zou d’r ne soldaat moeten zijn dan kan de moeder moeder zijn.

 

Mijn lieve vriend Tom Kets en Martine De Kok hebben samen een nieuwe voorstelling gemaakt, “Gruffalo” naar het gelijknamige prentenboek van Julia Donaldson en Axel Scheffer.

Ik had de eer Tom en Martine te begeleiden bij hun repetitieproces en het resulaat is een grappige, poëtische en muzikale vertelling voor de allerkleinste. Een speellijst en meer info vind je hier.

Prachtige beschrijving van de karikatuur die sommige journalisten van zichzelf  worden.

“…You put your eyes in your pocket/And your nose to the ground/ There ought to be a law/ Against you comin’ around/You should be made/To wear earphones/Because something is happening here/But you don’t know what it is….”

Met de zorg is het misschien wel net als met veel ouders en kinderen. Ouders willen graag zorgen, doen dat met veel liefde en overgave maar beschouwen kinderen als hun bezit en eigendom. Ze hebben dromen en verlangens van wie hun kinderen moeten worden en zijn teleurgesteld over wat ze niet zijn. Ze realiseren zich niet dat dit projecties en eigen angsten zijn om de verlangens die ze zelf niet durven leven. Hierdoor kunnen ze niet zien wie deze kinderen zijn, wat ze komen brengen en wat ze van hen kunnen leren. Om te kunnen zien wat kinderen ons kunnen komen brengen moeten we durven loslaten, verdwalen, onzekerheid en angsten onder ogen zien en onze eigen verlangens gaan leven. Als we goed kijken en ons durven laten verrassen zullen we trots zijn omdat ze zoveel meer zijn dan we ooit hadden durven denken en hopen. Anais Nin zei ooit: ‘We zien de dingen niet zoals ze zijn maar zoals wij zijn!”

Als het kind de taal leert, leert het tegelijk wat te onderzoeken valt en wat niet te onderzoeken valt. Als het leert dat in de kamer een kast is, dan leert men er niet aan twijfelen of dat wat het ziet nog altijd een kast is of alleen maar een soort coulisse.

Zou ik lang leven? Een imker weet dat een bijensteek een anafylactische shok kan veroorzaken . Een dichter die nonsens schrijft kan aan het gas gaan hangen. Een loodgieter springt gemakkelijk in het kanaal met een aantal buizen om zijn nek. Een leeuwentemmer gaat verkleed als clown het tijgerkooi binnen.De lengte kan je dus zelf bepalen. Jammer…want er zijn nog te veel gekken die hun mensenleven volsteken met idiotie waaraan niemand iets heeft. Soms is het lachwekkend maar meestal verontrust het me dat dat soort mensen voorbij gaan aan de meest elementaire dingen in dit leven, een goeiendag zeggen bijvoorbeeld. Toen ik nog alleen was kon ik uren en dagen bezig zijn met het voorbij gaan van de mensheid aan die kleine vormen van gelukzaligheid.

Nu heb ik het geluk dat ik dagelijks mag voelen wat er in mijn hart zit en blijft. Mijn vrouw heeft me genezen van het kauwen op laffe en hautaine scherpzinnigheid die ons niet red noch verbind. Want uiteindelijk doet de wereld er niet toe, het enige wat er toe doet is wat er in ons hart blijft. Dat is de werkelijke inhoud van ons leven. En dat wil ik overleven.