Mijn zoon wil snel groeien en ook vader worden en hij zal wel bij z’n kindje blijven, zegt hij.”Daarom moet ik nu kersen eten, papa!” Dus wij vandaag opzoek naar kersen. Nergens te vinden behalve bij de Turk. Ik werk steeds heel hard en dat probeer ik – als alleenstaande vader – te combineren met “mijn huishouden”. Dat wil zeggen van ’s ochtends tot ’s avonds de broek van je lijf rennen om het hele tijdschema te halen en eten en drinken en wassen en plassen…. Het weekend gebruik ik meestal om eten te maken voor een hele week en dat dan in diepvries te steken zodat ik me daarover geen zorgen meer hoef te maken. Dan eten we toch min of meer vers. Soms bezondig ik me al eens aan een lunchgarden maar verder naar beneden daal ik de culinaire ladder niet af. Nu heb ik gezien dat er weer iets nieuws is in het aanbod om het de werkende mede -mensen makkelijker te maken. Fox in a box heet het en het ziet er wel iets fijns uit. Ga het de komende week eens proberen.

De zoektocht naar het hoe en waarom van theater voor kinderen en jongeren blijft mijn grootste bezorgdheid.  Ze zijn tenslotte ons toekomstige publiek en de toekomstige economische motor van onze natie, hoe klein die natie ook is.

In deze zoektocht zie ik het als mijn queeste om een tegenbeweging te maken tegen de simplificering en verkleutering die er heerst als het gaat over kunst voor kinderen en jongeren. Al te gauw grijpen we naar het televisiemodel als we denken over het maken van kunst (cultuur) voor deze doelgroep, snel, kort, vluchtig en direct.  In het Paleis heb ik als kunstenaar een partner gevonden die me stimuleert in dit tegen – denken en me aanzet stappen te zetten. 

Met een voorstelling zoals bijvoorbeeld “prookjes”  zet ik een veeg in het landschap van het kinderen en jongerentheater die er toe moet dienen om eindelijk weer eens tot adem te komen. Samen met het publiek rust vinden, de stilte toe te laten zodat er ruimte ontstaat om zelf associaties  te maken bij prikkels die worden geven vanuit beelden en woorden.

 

Bij “Prookjes” ging ik opzoek naar een algemeen thema. Iets wat we allemaal kennen, het sprookje. Na een lange studieronde van allerlei sprookjes en hun ontstaansgeschiedenis en die van hun bedenkers en hoe, bijvoorbeeld, het creatieproces van een Walt Disney zijn invloed heeft op het moderne management. Stimuleerde me om de rol van de fantasie in onze maatschappij te onderstrepen en hoe deze wordt onderdrukt, zelfs verstoten. Hoe je soms moet vechten om je fantasie, noem het creativiteit, je zijn te laten zijn.

 

Bij Prookjes zijn er zo drie figuren ontstaan. Een moeder, een oerfiguur met een caddy, die samen met haar zoon, een dikke jongen die worstelt met de spookbeelden in zijn hoofd leeft in een wereld waar er geen tijd noch ruimte is om te fantaseren, deze wereld wordt vertegenwoordigd door een klein irritant op zichzelf staand wezen die haar gevoelens onderdrukt, Bo genaamd. De tekst werd doorspekt met sprookjeselementen die gelijk zijn aan grote leventhema’s: het leven, de dood, de liefde, vriendschap en hoe deze “het geloof” nodig hebben om ze in stand te houden.

 

Mij zeer goed bewust van het risico dat een huis zoals Het Paleis nam met dit thema en opdracht zocht ik drie acteurs die dit verhaal met de nodige lichtheid konden dragen. Gesteund door een schitterend team van  licht-decor-video-kostuum-productie, zeg maar medebenkers kreeg “Prookjes” de juiste voedingsbodem om te groeien tot de productie die vele wist te verbazen, verassen en te ontroeren.

 

Het schrijven van een tekst voor kinderen en jongeren houdt niet op bij de eerste lezing. In het werkproces van Prookjes is er een permanente evaluatie van tekst en uitwerking van scènes. Hierdoor word ik als schrijver genoodzaakt om de tekst te her – bekijken, her – schrijven om zo het verhaal voor de jonge kijkers helder te houden.

Een zoektocht om de associatie voor te zijn en de kijkers te stimuleren met woorden en beelden en een hand uit te reiken naar wat theater zou kunnen zijn.

 

Edith Piaf was een vrouw die altijd voluit ging.

Maar ook een vrouw die niets kon zonder liefde in haar leven.

Dat begrijp ik.

Het was vandaag zo nen dag waarop ge vanalles denkt te gaan doen en waar het uiteindelijke resultaat dan toch weer tegen valt. En waarom? Wel, ik ben na een paar uren gewoon gesatisfeerd. Ik heb genoeg gedaan dan. Wat me nog het meeste tegen steekt is het alleen zijn. Hoe ouder ik word hoe minder goed ik er tegen kan. Mijne zoon is nu niet bij me en dan zie ik al die gelukkige families hier rond me en dan heb ik eigenlijk goesting om mijne kop in mijn matras te steken en één te worden met de pantoffeldiertjes. Mijn buren dweilen hunne gazon zodat je bijna verplicht wordt om ook iets te doen. Zo zat ik daarnet even in mijn tuin.Ik was tekst aan het studeren en toen vroeg de buurman wat ik aan het doen was. Ik vertelde hem wat ik deed en hij vroeg me of ik daar dan ook geld mee verdien? En ja,’t is waar, het blijft iets wonderlijks dat ik geld verdien met wat ik doe; acteren, regisseren, schrijven. ’t Is wonderlijk en dan zie ik al die werkelijk hardwerkende mensen rond me en dan krijg ik een schulgevoel en hup…ik heb mijn ramen gelapd en toen dacht ik nu is het wel genoeg maar de mensen – mieren rond me bleven maar actief en ik heb er genoeg van.

Maar ik kon niet naar buiten zonder een schuldgevoel te krijgen. Ik MOEST iets doen!!!

En er is hier ook niemand bij me waarmee ik een front kan vormen, zo van, kom nu gaan we gewoon in den hof liggen en geen reet meer doen. Nee, niemand. Vrienden zijn allemaal met gezinnen weg of de komende werkweek aan het voorbereiden. Ik probeer nu rust te vinden in het alleen zijn en weet dat ik het de komende week heel druk heb. Misschien moet ik maar al gaan slapen. Ja, da’s nog een idee. Daar heeft niemand last van.

 

Op de website van het VTI hebben ze mijne cv in ’t engels gezet. ‘k Voel me toch een beetje de vlaamse Oliver Stone ofzoiet. Allé ja, zo in ’t engels en al…

 

’t Is stil.

Ze hadden elkaar bijna opgevreten en nu is het stil.

Ze had hem veel beloofd maar telkens als ze iets beslissen wou kon ze niet doorgaan.

Er viel haar geen schuld te treffen alleen had ze later spijt en wilde ze het allemaal weer proberen. En dat kon hij niet. Hij had zijn liefde gegeven en op dat moment werd ze afgewezen. Om zichzelf te redden besloot hij dat de liefde voor haar iets “was geweest” en niet meer stond te branden. Hij weigerde in temen als “als” te praten en werd stil. Alleen zijn hoofd wist wat er was geweest en de kreukels rond zijn hart.

 

 

Mijne neef Jeroen en ik hebben een tijdje in opdracht van het paleis de podcast wooord voorzien van lugubure inhoud. Stefan Kolgen monteerde elke aflevering zodat het twin peaks gehalte bizar hoge hoogtes kende. Mijne neef is naast een zeer integere acteur in oa. dagen zonder lief ook een wreed goeie tekst -en muziekmaker. Check zijn my space: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=236269111

Wat ben je stil?

Is er iets?

Er werd niets gezegd.

 

We keken elkaar aan en wisten dat we samen oud konden worden maar wisten ook dat dit niet de manier was om samen oud te worden. We zouden te veel compromissen moeten maken. Te veel, te lang in dit leven.

Het was een avond zoals er zovele zijn. Oudejaarsavond.

Eén van ons wilde liever al slapen voor de televisie, de ander wou iets nuttigs doen. Zo ging het altijd bij ons. We konden niet samen iets doen. Nu ja, onder “iets doen” werd verstaan dat je zat te apegapen achter een computer. De computer. Dat was in onze relatie: “iets doen”.

En ik vroeg het nog eens: “Is er iets?, Ben je ongelukkig ofzo?”.

En stilletjes hoopte ik dat ze het zou zeggen. Dat ze zou zeggen dat ze ongelukkig was. Maar ze hief haar slaapgezicht op en keek me aan en zei dat ze moe was. Dat was alles:” Ik ben moe.” Dat kon  of wilde ik misschien zelfs helemaal niet geloven. Ik kon zo slecht geloven dat moeheid alleen een zo grote plaatselijke depressie kon veroorzaken zoals er tussen ons hing.

“Ik ben moe, da’s al”, herhaalde ze lichtjes geïrriteerd.

Waarschijnlijk, dacht ik, was het weer mijn schuld. Had ik weer iets verkeerds gezegd?

 

Ik wist het al, ik had vandaag toegegeven dat ik mijn zoon heel bewust had verwekt en dat het geen “accidentje” was zoals ik haar blijkbaar had doen geloven.

Ik had niet gelogen, o nee, en als ik gelogen had was het enkel omdat ik haar niet wilde kwetsen dat was al. Iets anders was er niet. En als ik haar al had willen kwetsen dan had ik dat toch gewoon gedaan. Dan had ik toch gewoon van in het begin moeten zeggen wat ik haar altijd had willen zeggen: “ik ben niet gelukkig bij jou. Ik ben nu gelukkig. Matig, ik geef het toe. Maar gelukkig.”

 

Het heeft niet geholpen. Ik heb het haar allemaal gezegd maar ze bleef steeds weer terug komen. En bij die momenten dat ze terug kwam en dat we dus terug bij elkaar kwamen hadden we het wel fijn. En je kent dat. Van het één komt het ander. Nog wat straffe praat en voor je het weet ben je terug bij diegene waar je in een even vluchtige tijdspanne hebt tegen gezegd dat je niet gelukkig bent terug samen. En ben je dus weer niet gelukkig. Samen. En je weet het en toch doe je er zo weinig aan. Dat is wat mij nog het meest verwondert dat je het weet maar dat je er niks aan doet. Waarom? Noem het lafheid, noem het conservatief. Hoewel mijn vrouw en ik uit elkaar gingen toen mijn zoon nog geen twee was ben ik, toegegeven redelijk conservatief. Ik wil maar zeggen dat trouw niks met conservatief te maken heeft. Kijk maar naar Amerika, conservatief dat wel maar trouw…

 

En ze zijn daar ook al vele eeuwen in het zelfde bedje ziek. Die Amerikanen zijn ook maar een stelletje huichelaars die mee roeien met de stroom van conservativisme. Fucking schijt amerikanen.

 

Godverdomme, godver-godverdomme.

Dat lucht op.

Nee, echt waar dat je van je eigen probleem een wereldprobleem kan maken lucht echt op.

Bijvoorbeeld…

Bijvoorbeeld, ik heb honger…

 net zoals de negertjes in Afrika.

Ja dan weet je dat je niet alleen bent.

Eerlijk denk ik dat dat het probleem is dat we allemaal angstig zijn om alleen te zijn.

Daarom bleef ik ook bij haar. Net zoals de Amerikanen. Ongelukkig maar ik blijf wel.

Weet je wat het probleem is?

Dat ik iedereen content wil stellen en dat gaat niet.

Je kan niet iedereen geestelijk of  fysiek ofzo content stellen.

In mijn sterrebeeld staat geschreven dat ik iedereen wil pleasen en daarnaast dat ik hoge eisen stel aan mijn naasten omdat ik perfectionistisch ben.

Misschien is dat wel conservatief dat je te perfectionistisch bent.

’t Is nog waar ook.

 

De verwondering van elke dag is er ook weer vandaag.

Je vraagt je af waar ze vandaan komt en toch is ze er weer.

Soms moet je buigen voor de verwondering.

Of voor de zus van de verwondering.

En het gebeurt wel eens dat er geen verwondering is maar dat duurt nooit lang want het zit’em ook in kleine dingen. En soms, heel soms,stapt de verwondering uit een auto of zit met zijn middenvinger in de lucht achter het stuur. Maar meestal is de verwondering zacht en maakt je aan het lachen. Elke dag opnieuw. Ver-won-de-ring.