Het bestaat! Vakantie- terorristen! En dat zijn niet die mensen die de vakantie van andere mensen vergallen in wat voor vorm dan ook. Nee, het zijn die mensen die je een heel jaar met verhalen, gezucht en diepe wensen naar vakantie om de oren slaan. Ze zijn meestal net op vakantie geweest en dan “zou het toch weer goed doen” moesten ze nog eens kunnen kunnen… In de meeste gevallen verlangen ze gewoon om voorgoed weg te gaan van de plek waar ze zijn. Doe het dan, denk ik dan. Gewoon doen! Ga naar dat eiland en blijf er, koop dat huisje in Frankrijk of kleef jezelf vast op die rots…Doe het! Natuurlijk heb ik zelf ook dikwijls het verlangen om op vakantie te gaan maar ik heb het er nooit over. Ik vind het dan al fijn om op de fiets door mijn stad te rijden of in m’n tuin te zitten. Saai, ik weet het. Ik weet niet hoe het komt. Misschien komt het omdat ik als kind nooit op vakantie ging. Nu ja, tot m’n elfde was ik nog nooit op vakantie geweest. Toen ging ik voor het eerst met m’n vader voor een paar dagen naar de Belgische kust. We smeerden ons in met douchezeep in plaats van zonnecrème. Gevolg daarvan was dat we flink verbranden en iedereen wist waar we gezwommen hadden. Ik ben geen vakantie-gaan- mens, dat klinkt liever dan terrorist. Ik denk dat de vakantie-gaan-mensen houden van op vakantie gaan. Maar wat is houden van? Het ontdekken van plekken en plaatsten waar je nog nooit bent geweest. Ik herken het gevoel, ik kom het dikwijls tegen in de meest absurde situaties; als ik met iemand sta te praten of als ik de trein neem. Dan begint mijn hals te slaan en dan wil ik mee op tocht met die of dat. In de loop der jaren heb ik geleerd mijn sluier om te leggen en mezelf niet meer te verleiden. Weg genot, weg denken, weg vakantie. Boem!

Tijdens dit leven reis ik veel. Niet alleen in dit leven maar ook van plek naar plek. Onderweg kom ik veel mensen tegen. Bart Maris, een uiterste gepassioneerde trompettist, reist ook stad en land af met zijn muziek. Ik met mijn woorden. En regelmatig komen we elkaar tegen. Kijken wat we aan het doen zijn, praten en lachen en spreken een volgende keer af.

Iedereen stelt het goed; is gelukkig. Als je het zo bekijkt. Hoe dan? Ja, langs daar. Maar langs daar moet je het niet bekijken. Nee, dat moet je niet doen. Je moet gewoon zo blijven kijken. Zo. En dat? Dat mag je niet zien. Maar daar zijn mensen niet gelukkig en toch zijn het dezelfde mensen. Zo gaat dat. Je moet gewoon hier blijven kijken. Kijk daar, een kerk of zoiets. Ja, die kerk of zoiets zorgt er voor dat mensen gelukkig zijn. Of denken te zijn. En toch zorgt die kerk of zoiets er ook voor dat veel mensen ongelukkig zijn. Daar moet je niet aan denken. Daar is een mens niet voor gemaakt.

Dankzij het bescheiden opzet van deze productie kunnen we nu met recht en reden juichen en u aankondigen dat er extra voorstellingen komen van DE LERAAR. Tickets en info: www.driepees.be of www.fakkeltheater.be.

Een eerste fijne reactie kan u alvast lezen op www.kunstvlo.be

Tot dan.

Klik op onderstaande link en ziet alvast een uiterst amusante reportage, na de wulpse introductie van madam Bunny zelve,

http://www.atv.be/v3/popups/programarchive.aspx?id=1569

De zon draaide dit weekend vierkant rond de aarde. Heb het met m’n eigen ogen gezien!
In het station Antwerpen Centraal werkt de man met de grootste desinteresse in zijn baan. Hij zit aan een loket voor internationale kaartjes. Hij heeft het charisma van een verkleurde tuinkabouter en de uitspraak van een cavia nadat ze dit piepende wezen z’n tandjes hebben uitgetrokken. Deze man weigert elke vorm van informatie geven en spreekt enkel en alleen z’n eigen tuindialect. Wederom arm Vlaanderen, driewerf arm dat dit specimen aan het loket voor de internationale kaartjes zoekende reizigers met een zucht en wat geknabbel tussen z’n tanden het riet in stuurt. De trein had naar goede gewoonte een flinke vertraging en ondanks het pas inrichten van het nieuwe station leek het omroepen op de good old days van onverstaanbaarheid en slechtte articulatie. En dan lees je wel eens dat de spoorwegen zo veel investeren om hun klanten tevreden te stellen. Ik weet niet waar of in wat ze investeren maar in klantvriendelijkheid is het zeker niet. En dat zelfde artikel las ik – ja, ik lees graag over treinen- dat er een overhead is aan personeel. Wel, als de personeelsdienst van de NMBS snel wil beslissen wie er uit moet zal ik ze met plezier een uurtje meenemen naar Antwerpen Centraal. De 800 halen we alleen in Antwerpen al. In een uurtje, misschien wel een half uurtje dan kunnen ze de volgende trein terug nemen.

François Vertommen staat in het onderwijs, uit vrije wil.
“Het schoonste beroep ter wereld”, had zijn vader hem gezegd. En dan zit ineens Willem in zijn klas.
Een laatstejaars die hem zegt: “Mijn zus wil lerares worden. Ik heb haar gezegd dat ze beter geen minderwaardig beroep kiest.”
Waarop Vertommen de confrontatie aangaat met het cynisme van zijn puberpubliek.
Het resultaat is een monoloog op het scherp van de snee, met een even onverwachte als schokkende afloop.

Jean-Pierre Dopagne schreef met “Prof” een regelrechte theaterhit, die met de recente controverse rond “straffende” leraars weer brandend actueel wordt.
Het stuk begint als een amusante verzameling onderwijsanecdotes, maar langzamerhand wordt duidelijk dat deze leraar een pijnlijk geheim meedraagt.
De leraar sleurt je langzaam maar zeker mee in een adembenemende thriller vol onverwachte plotwendingen.
Na “Vaders” is dit een nieuwe samenwerking van de twee Perceval-broers.
Acteur Stefan verdiende zijn sporen als regisseur én speler bij het Toneelhuis en Het Paleis.
Regisseur Peter Perceval maakt sinds 12 jaar sterke solovoorstellingen met zijn eigen productiehuis 3 Pees.
“de leraar” van 10 september tot 26 september in Fakkelteater/Kelder om 20u30, reserveren op 03/232 14 69
29 oktober in CC De Werf, Aalst om 20u, reserveren op 053/73.28.11
En schoolvoorstellingen in Herzele, Aalst, Tessenderlo & Tervuren.

Ik weet dat eigen lof stinkt maar op dit ogenblik speel ik “De storm” op het Zeeland Nazomer Festival en ziet wat de kranten schrijven over mijn rol:

 “Het is vooral dankzij die Ariel, dat ik besef dat beelden nog méér kunnen. Zij kunnen woorden doen kantelen, en aan het verhaal een andere inhoud geven. Geesten zijn niet meer alledaags.

De gedaanten (meervoud!) waarin déze Ariel verschijnt, altijd in fel oranje, als kustwacht evengoed als wulpse blondine, maken van deze geest iets anders dan Shakespeare waarschijnlijk bedoelde. Het is plat, het is vreemd, het is lachwekkend, en toch is het ook heel bevredigend, dit wezen van… ja, van de illusie, denk ik. Een moeilijke rol, knap gespeeld door Stefan Perceval.”

Ben met m’n broer Peter aan “De Leraar” aan het werken. Een monoloog over het leraar zijn in een tijd waar assertiviteit en agressiviteit op punten staat. Een 7/10 is een goed gemiddelde en zorgt er voor dat de leerling verder kan in zijn leven. Privé bewakingsfirma’s bewaken scholen en hebben het recht mensen uit de klas te zetten en eventuele politionele hulp in te schakelen, mocht dat nodig zijn…. De leerlingen krijgen psychologische bijstand en de leerkrachten gaan op vervroegd pensioen of roepen een ander geestelijk of lichamelijk excuus op om er mee te kappen. En toch kom je soms van die leerkrachten tegen die nog het heilig vuur hebben om mensen te enthousiasmeren voor dit of dat onderwerp van een verzameling die oneindig is. Ik ben gelukkig zelf ook zulke mensen tegen gekomen anders was ik nu geen acteur. Die gedachte maakt me triest, gelukkig is het maar een gedachte.

meer info vind je op: http://www.3pees.be

Terwijl ik met een spierscheur in mijn kuit de wereld zie voorbij dansen. Zingt er langzaam een diepe rust in mijn lichaam.Nu moet ik rusten. Het is niet anders. Mits de juiste steun kan ik mijn been bewegen zonder pijn. Maar volgende week moet ik fit zijn. Het moet het kan niet anders. Wie kan er toveren? Graag was ik een sportman die elke dag kine kreeg. Maar ik ben maar een acteur en ik ga zelf naar de kine maar die is  nu op vakantie en dan is er geen kinesist. Dan zit je zelf te kloten en maak je een afspraak bij een andere maar moet je bijna een week wachten. Acteren is ook topsort en het lichaam van een acteur is voor hem net zo belangerijk als dat voor sporter is. Nu ja, voor sommige acteurs dan toch. Had ik maar de middelen om een kinesist in te huren om me voor, na en in de aanloop van de voorstellingen te behandelen. Maar die middelen heb ik niet…dus niet zagen en rusten en wachten tot het voorbij is, domme acteur.