China maakt zich op om het team van Bolleke sneeuw te ontvangen, nu nog een avontuur straks een ervaring.

SNOWBALL – Belgian Children Multimedia Fantasy by Stefan Perceval

SNOWBALL is a poetical performance that uses different theatrical elements: text, video projection, music, and singing, dancing and acting. All of these are used in specially designed scenery. The audience is seated in a kind of ball, like a snowball or a snow globe. As a result the audience is at the middle of everything that is going on during the performance. Because of this, the children experience different things (images, noises, bits of text, emotions, reactions of other children, etc.) You can trust on it that the children will make their own story of this play.
Established in 1942, the Royal Theatre for Children (KJT), has been dominating the theatre for children and youngsters for a long time. In order to make theatre even more accessible, HETPALEIS started with a project to bring theatre to the pupils instead of the pupils to the theatre: Snowball is one of the most important original works.

Date:  2009-11-04 / 2009-11-05 / 2009-11-06 / 2009-11-07 / 2009-11-08

Ik eet boterhammen met mijn moeder omdat ze ze anders niet eet.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en dan maakt ze zich zorgen over den bakker.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en dan is ze stil.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en ze slurpt van haar koffie.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en we kijken naar de lucht.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en horen het getrippel van jou voetstappen.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en je bent verwonderd.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en jij vertelt over de herfst en hoe het wel
mee valt met de kou.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en hoor hoe buiten de wereld zich aangevallen voelt.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en ben blij dat brood in mijn is.
Voor zolang het nog duurt, eet ik boterhammen met mijn moeder.

Mijne lieve vriend Tom Kets aka Keefman brengt weldra zijn eerste videoclip uit. Deze videoclip is een productie en regie van mijn neef Steven Perceval.

Begin november verhuizen we met de ploeg van BOLLEKE SNEEUW  naar China waar we te gast zijn op het China Art Trade Festival in SHANGHAI. Daar spelen onze acteurs de Engelse versie en reperteer ik met Chinese acteurs aan een Chinese versie van deze voorstelling. 

I am not scared.

I’ll be home soon,

In my own warm nest.

I am not scared.

I’m starting to wheeze.

I’ll be home soon, Mummy.

I’ll be back in your lap soon.

I am not scared.

I can’t get away.

My chubby legs are stretching and chafing.

My rosy toes are up in the air.

I’ll be home soon.

I am not scared.

Green are the walls!

White are the neighbours.

I am not scared.

I am young and beautiful.

Wear a blue crown.

And am being revered by kings and princesses.

I am Spring.

I’m starting to wheeze.

Look, the stars are so still.

It’s raining, it’s raining,

It’s dripping on me

And when we’ve had enough rain

Then it will stop.

Nu zondag een extra extra extra voorstelling van DE LERAAR!

Meer info op www.driepees.be

Gisteren had ik een uniform aan. Waarvoor, daar komen jullie weldra wel achter. Maar een uniform is geen goed idee. Een uniform wekt agressie op. Iedereen die ik tegen kwam wilde op mijn gezicht slagen. Na enige reflectie wist ik dat ook ik een natuurlijke weerstand heb tegen uniformen. En het gekke is dat hoe vriendelijk je je ook op stelt; de mensheid wil er niks van weten. Dus je bent wel helemaal gek als je verwacht dat iemand in een uniform ook maar een greintje sympathie in zijn of haar botten heeft. Dat gaat niet! Dat uniform zit in de weg. Het zit tegen en het is een excuus.

Open je mond en slik alles, ook de woorden en de afstand die ze scheppen. Denk niet na, slik ze en ontplof. Maar kom niet klagen als het stinkt.

Ziet die twee adelaars zweven!
En ik, den arme nar, moet hier leven.
Heel het dorp zit achter mij aan!
Zelfs de pastoor, die praatgrage zot,
met geweren en knuppels hoor ik ze brullen.
Ze willen mijn vel!
Dat is’t leven!
Ik zal vechten als een beer.
Tegen de stroom in.
Ik bestijg mijn paarden en rijd zo naar den overkant – en daar krijg ik de kroon van Engeland.
Ja, zie mij rijden!
De adelaars zijn vertrokken.
Ik vlieg over de zee.
En zie een bouwwerk van wolken en bergen.
Nu ben ik thuis!
De deur staat wijd open en alle ramen stralen.
In de grote zaal is het feest!
Hun vleiende woorden neem ik in ontvangst en toost op mijn afkomst.
Uit iets groots ben ik voortgekomen en iets groots zal ik zijn.
Santé! Het is niet waar, het is een droom. Ik weet het. Een droom uit vermoeidheid.Zelfs de zee vervaagt tot een rivier in uw ogen.

De temperatuur stijgt. De herfst komt er aan maar de temperatuur stijgt. Niet alleen in het hoofdje van mijn zoon die met hoge koorts in z’n bedje ligt. Overal, alles wordt warmer. Op werkgebied loopt  DE LERAAR als een trein. De meeste mensen zijn enthousiast. DeHETPALEISdebutanten nemen dit weekend afscheid van wat een vruchtbare editie was, tevens ook de laatste. BOLLEKE SNEEUW vertrekt weldra naar Sjanghai. PROOKJES, een tekst die ik voor HETPALEIS schreef is geselecteerd door OPEN DOEK als tekst die ze dit jaar aan amateurgezelschappen voor stellen om te realiseren.  En toch maak ik me zorgen.De zorgen hebben niks met geluk te maken want ik ben gelukkig. Afin, ik voel me gelukkig. Heeft het iets met het klimaat te maken? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Heeft het iets met de Lange Wapper brug te maken? Nee, ook dat is het niet. Ook al vind die hele constructie geen goed idee temeer omdat ik heel fijne herinneringen heb aan plekjes waar ze deze mastodont gaan inplanten. Nee, weet je wat het is? Het is die steeds wederkerende vraag aan mezelf of ik wel goed bezig ben? En dan denk ik soms van wel en in dezelfde seconde denk ik van niet? Zou iedereen dat hebben? Of is dat iets wat alleen Stefan Perceval heeft? Wie zal het zeggen? De temperatuur stijgt en ik weet niet waarom.

Op zondag 27 september om 17.00u. speelt KOFFERKIND in het DOMMELHOF te Neerpelt in het kader van intro@dommelhof.KOFFERKIND is het afstudeerproject van Christine Verheyden aan het Lemmensinstituut in Leuven en ik begeleidde haar. Het resultaat is een kwetsbaar relaas, open en beklijvend over wat het begrip “thuis” is voor een kind.
Een reflectie over de schijnbare eenvoud waarmee een kind groot moet worden, en het misplaatste gemak waarmee een kind altijd kind moet zijn.
KOFFERKIND is een vitale monoloog van een jonge actrice, die alle registers open trekt, ongeneerd en toch subtiel.

Kaartjes aan 3€ te verkrijgen op het nummer: 011805002 Dommelhof, Neerpelt.