In alle stilte en in de schaduw van onze hoofdstad repeteer ik samen met Sien aan HONDSTUK, een tekst die ik samen met mijn broer Peter schreef voor Malpertuis. Vanaf 18 februari reizen we het hele land door, als je dit verhaal wil zien reserveer dan tijdig! meer info vind je op www.malpertuis.be

gisteren sprak ik op dag van de cultuureducatie over mijn ervaringen in het onderwijsveld. Iedereen had z’n mond vol over “talentontwikkeling” en gauw merk je dat ieder z’n eigen methodes en structuren heeft om talent te ontwikkelen. Maar in de meeste gevallen blijft het een ver van mijn bed show. Een persoon komt even langs – geeft bijvoorbeeld een workshop – en verlaat het pand na enkele dagen of weken. Maar structureel verandert er niks en blijft de werking van kunst – en cultuureducatie in Vlaanderen iets zoals bloed geven; het gebeurt veelal op vrijwillige basis. Au fond blijft kunst dus iets voor een heel kleine elite en stilaan verliezen we meer en meer publiek. Waarom? Omdat het onbetaalbaar wordt en omdat de kunstensector liefst van al ook geen moeite doet om deel uit te maken van een leefwereld waarin mensen opgroeien. En daar pleit ik dat we wel deel moeten zijn van deze leefwereld. Graag zou ik willen aantonen dat je na zes jaar echt andere mensen aflevert aan de maatschappij. Creatieve mensen…zonder het alleen maar te hebben over woordjes en muziek. Mijn korte ervaringen bewijzen dat je na enkele maanden al nieuwe inzichten geeft aan mensen die dikwijls al op jonge leeftijd zijn veroordeelt in deze maatschappij. Als iemand me maar eens de kans gaf om dit aan te tonen.

een (letterlijk) vet nummer van mijn lieve vriend KEEFMAN in een videoclip van mijne neef Steven Perceval.

Kleine oververmoeide wereld wil dat iedereen terug samen komt en ontploft in onze gezichten.  Kleine oververmoeide wereld ziet niet meer zo goed en is boos als het niet meer lukt met al die nieuwe vormen. Kleine oververmoeide wereld draagt een zware tas waar de juf wel iets over weet maar niet alles. Kleine oververmoeide wereld moet op tijd gaan slapen.

De moeder van mijn zoon…ja, ik weet,  het klinkt lullig, nog lulliger dan mensen die het over kids hebben als ze het over kinderen hebben… maar de moeder van mijn zoon gaat verhuizen. Het huis dat we ooit samen gekocht hebben heeft ze verkocht en nu gaat ze met haar nieuwe gezin in een nieuw huis wonen. De dag dat we dat huis gingen bezoeken was ik ziek. Had de dag voordien op een repetitie slecht water gedronken en spuwde de dag nadien alles uit m’n lijf. En wij gingen een huis bezoeken. Zij vond het huis mooi, ik had het nauwelijks gezien maar geloofde haar en samen deden we een bod. Niet wetende dat het bod al bindend was hadden we het huis gekocht. Vanuit Denemarken – ja, de dag daarna speelde ik in Denemarken- probeerde ik het allemaal ongedaan te maken maar niks hielp; wij hadden een huis gekocht dus. Vele jaren hebben we er samen gewoond en in gewerkt. Toen we uit elkaar gingen dacht ik dat het goed was dat zij in het huis bleef. Af en toe kwam ik er nog eens binnen en zag hoe het niet veranderde maar wel hoe er andere jassen en schoenen in de gang stonden en hoe mijn oud mijn oud buro een fitnessruimte werd. Het was goed, voor mijn zoon was het toen goed dat dit huis een constante werd in zijn nog prille leventje. Eventjes dachten we er aan om week om week in dit huis te blijven zodat onze zoon niet hoefde te verhuizen maar het bleef bij een slecht idee. Nu zijn onze levens al flink verder gegaan en het huis werd te klein voor haar nieuwe gezin. En eerlijk gezegd denk ik dat het ook wel goed is dat ze niet meer door dat huis moet dwalen en dat ik niet meer voor die herkenbare deur moet staan.

“De aanhoudende vorst”, dat vind ik nu een schone uitdrukking in deze koude dagen. Als dat een mens zou zijn dan zou dat echt een doorbijter zijn, de aanhoudende vorst. Zo ne zotte koning die nooit wil aftreden. Misschien herkennen we ons daar wel allemaal in? We bijten ons toch allemaal een beetje vast in dit leven? Misschien hebben we allemaal wel last van “aanhoudende vorst”? En toch loopt het leven soms zo z’n eigen gangetje en treed er dan weer dooi – en dooltijd op. Ook dat levert altijd iets op. Soms dat je daarna veel minder aanhoudend bent. En toch hebben de meeste mensen liever dat je aanhoudend bent…

Mijn neef Steven Perceval heeft een bedrijf en in en met dat bedrijf zoekt hij z’n eigen weg in onze visuele wereld. Ga zeker kijken want de komende maanden komt er fijn materiaal aan,  www.areanimalspeople.be

Werk je in Brussel? En heb je rond de middag tijd om even je boterhammen op te eten? Kom dan op 05 januari 2010 naar Het Paleis voor Schone kunsten in Brussel naar U bent mijn moeder kijken. De voorstelling start om 12.40u en is een uurtje later voorbij. Meer info vind je op http://www.bozar.be

Hoorde vandaag op het nieuws dat een distributiecentrum van Carrefour staakt omdat er een kans bestaat dat ze zullen moeten sluiten. Wel, uit solidariteit dacht ik, ik ga vandaag is winkelen in de Carrefour. Ik heb Nederlandse familieleden en die worden nog luidruchtiger als ze zien wat voor een hyper-supermarkten we hier hebben, dus met dit in gedachte liep ik door de Carrefour en wat me onmiddellijk opviel was hoe vuil het er was. Links en rechts lagen in bijna alle gangen producten op de grond, het groenten en fruit lag er werkelijk belabberd bij en dan was er het nog het personeel…Even dacht ik, ik zeur niet ik kom hier uit solidariteit met de werknemers van deze hyper – winkel maar hun gezichten, hun houding sprak van een zulk een leeghoofdige onverschilligheid dat ik me moest inhouden of ik was aan de bewaking gaan vragen om de winkel nu al maar te sluiten. Het toppunt trof ik aan de kassa waar een klein
zonnebank gebruinde vrouwtje met de blik van een dode cavia de producten inscande. Ik probeerde haar nog even te prikkelen door mijn rekening in twee delen te laten splitsen…SPANNEND! Maar nee, alle hulp kwam te laat; ze was dood. Een – wat mijn zoon noemt “grappig stemmetje”- liet de winkelende medeburgers weten dat kassa’s 6 en 7 gesloten waren maar dat kassa 3 wel nog open was. Het fossiel achter mijn kassa keek even naar haar kassanummer en zag dat het hier om het netvernoemde nummer 6 ging. Ze scande nog net mijn deegwaren in, sprak het eindbedrag uit en vermaande me dat ik wel wat mocht opschieten. De vrouw die nog achter me stond met twee pluizende kussens werd verzocht naar een andere kassa te gaan. De pluisjes net van haar jas geschraapt zuchtte ze haar kussens weer tegen zich aan en wist net als ik dat het de laatste keer was dat ze hier kwam. Buiten stond een man met een rode vlag en het was me niet duidelijk of het de kerstman van Coca Cola was of een vakbondsafgevaardige. Wat is het verschil?

“Ik vond vroeger ook dat de mensen zoals jij burgerlijk waren”, zei de vrouw tegen mij. Burgerlijk? Ik? Wacht even…Ik probeerde de definitie van burgerlijk een plek in mijn hoofd te geven en kwam er achter dat burgerlijkheid in feite een moeilijk te definiëren manier van leven is , die veel mensen proberen te vermijden. Kleinburgerlijkheid en grootburgerlijkheid staan beide voor hetzelfde, alleen heeft de grootburger veel geld en de kleinburger weinig. In dat laatste kan ik me wel herkennen. Burgerlijkheid op zich is een oppervlakkige levensstijl en daar slaagt de persoon die voor me staat de bal helemaal mis maar ik zeg niks want ik kan niet tegen dommigheid en misschien is dat dan wel heel burgerlijk. Ja, misschien wel? Ik rijd in stilte naar huis en denk er aan om een droom achterna te jagen, de welke weet ik nog niet en zal ik ook niet kenbaar maken. Waarom? Omdat je niets aan beeldvorming kan doen en blijkbaar is dat heel burgerlijk.