Gisteren nam ik afscheid van een groep jongeren waarmee ik de laatste maanden een heel parcours heb afgelegd. Ze vertrokken uit niets en kregen gisteren een staande ovatie voor hun interpretatie van “Icarus”. Vanuit hun eigen verhaal is hun verbeelding geprikkeld en dit gaf als resultaat dat hun  persoonlijke getuigenis en de dromen en verlangens die ze hebben in dit leven als een puzzel in elkaar is gevallen. Wat een individuele actie leek werd een samenspel waarbij ze elkaar aanmoedigen en onderuit halen. Nooit werd er zo naar hen geluisterd en nu weten ze hoe het voelt om naar hen geluisterd te worden. Wederom wordt er bewezen dat dit soort projecten een belangrijke bouwstenen zijn in de ontwikkeling van de jeugd, net als sport. Trouwens, dit is topsport en zij zijn de atleten. Voor hen werd de ernst van dit alles duidelijk eens we op driedaagse waren in het Dommelhof in Neerpelt waar we dankzij mijn lieve vriendin An Moons ook dit jaar weer terecht konden. Helaas durft de directie van de school waar ik dit project al voor een tweede keer begeleid niet de keuze maken om  te investeren in een lange termijn werking. Dat kan ik betreuren maar voel tegelijk dat er vanuit verschillende hoeken enorme vraag en geloof is om hier wél mee verder te gaan. En dat sterkt me in deze tocht.

                                                     

 

“Icarus” is een poëtisch verhaal vol dromen en toekomstbeelden.

 

De voorstellingen vinden plaats op vrijdag 7 mei om 20u00 en  zaterdag 8 mei om 20u00  in Cultureel Centrum De Mozaïek te Kortessem.

Met dank aan de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht en de afdelingen Hout en Duurzaam Wonen van de Martinusschool Bilzen, Het Dommelhof en de provincie Limburg.

Tickets €5  via  011/379216 of  sbso.kortessem@g-o.be

Wie het nog niet heeft gezien – wat me sterk lijkt na meer dan een jaar  in de mogelijkheid te verkeren om het te zien – Bolleke sneeuw speelt nog  enkele keren en dan is het gedaan. meer info vind je op www.hetpaleis.be

Mensen vragen me dikwijls, waar gaat het over? Een vraag die ik héél dikwijls hoor als het gaat over kunst. En soms zegt die vraag ook iets over de kunst. En het is niet altijd een moeilijke vraag. Toch niet altijd. Soms is het ook een heel goeie vraag. ’t hangt er vanaf wanneer ze komt, die vraag. En meestal , eigenlijk altijd gaat het over de liefde. Het gaat altijd over de liefde. Als het niet in het stuk zit, zit het er zeker rond. En soms ook daarna. ’t Is altijd liefde.

Gisteren hoorde ik een zwangere collega alles opsommen wat ze mag en niet mag omdat ze zwanger is. En soms kan het me zo overvallen dat ik er aan denk  hoe het zou zijn om nog een keer vader te worden; zou ik het anders doen, zou het anders zijn, krijgt mijn zoon dan wel genoeg aandacht? Dat soort vragen. Maar toen ik mijn zwangere collega bezig hoorde bedankte ik mezelf alvast voor de eer, luisterde naar een reclame op de radio die me al een paar dagen toefluistert dat meer en meer mannen impotent zijn tegen hun veertigste maar dat er gelukkig pillen voor bestaan. Ik vraag me of er mensen zijn die dat geloven? In de winter slaan ze met de reclame rond u oren over een sterretje in uw voorruit en tegen dat de lente daar is zijn de mannen van rond de veertig weer flink impotent. Wat een kutleven! Hebde juist die voorruit betaald en dan krijgde geene stijven meer. En het hangt samen, hé! Want als ik veel aan mijne kop heb en dan komt er meestal nog een logistiek probleem bovenop dan moette ze ’s avonds ook ni nog vanalles van mij willen want dan ben ik gewoon moe en dan heb ik geen goesting. En daarbij,  ik moet verliefd zijn om ne stijve te krijgen. En ge weet wat er gebeurt met verliefdheid, hé?! Juist, dat gaat over. Godverdomme. Daarom… ik begin er niet aan. Niet. En dan moogde ook nog geene salade eten of ge maakt kans dat uwe kleine schuimbekkend de aarde op komt. En al de rest. Ik zeg het u, ’t is goe zoals het is: Ne kapotten auto, veel rekeningen, werk zoeken, werk afwerken, werk doen en een huishouden runnen….En straks word ik dan ook nog impotent…. Volgens de reclam…ik reclameer….stillekes.

De eerste kus aan de  botsauto’s op de kermis in Merksem. De eerste kus op mijn kamertje. De eerste kus op de dansvloer van discotheek “de kempen”. De eerste kus in een veld in de Ardennen.De eerste kus aan een boom in de Verbondstraat. De eerste kus in de bioscoop. De eerste kus in mijn auto. De eerste kus in jouw woonkamer. De eerste kus in Amsterdam. Altijd waren het eerste kussen. Bij sommige zat ik, zelfs op mijn knieën. Bij andere stond ik recht, soms al veel te lang. Maar altijd was het die eerste kus en dan het gelukzalig wegzakken en tevreden zijn. Ik hou van de eerste kus.

Mijn broer Peter zat altijd te studeren. Een hoed op. De venster van ons krakkemig huis in de Molenlei stond open . Ik ging slapen en Joe Jackson was op de radio. Toen nog onbezorgd en nu begrijp ik het. Het is tijd voor de zomer.

En daar sta ik dan, alleen tegenover een groep die me met open armen ontvangen. Ze zijn enthousiast, de leerlingen van DE DAGERAAD. We vertekken vanuit Icarus, het verhaal van de gevleugelde zoon. Stapje na stapje hoor je de stilste stemmen open breken. Soms is er baldadigheid omdat er ook een houding moet zijn. Die straf ik af. Geef de baldadigheid misschien te veel aandacht maar ik vind het zo jammer dat ze het zelf niet zien;  ze spelen met hun toekomst en dat is uitdagend maar nu nog gehuld in onwetendheid. Dezelfde, net dezelfde onwetendheid tref ik bij een directrice, ze krijgt dit al twee jaar kado en als je haar  dan vraagt hoe ze de toekomst ziet dan antwoord ze je als een sjacheraar op de markt van Istanbul. Waarschijnlijk is het angst voor het onbekende. Misschien als ik in het systeem zat dan was het niet zo erg. Maar ik zit niet in het systeem. Ik loop er naast, spring er soms in, ga er uit om andere dingen te doen. En ja , ik wil maar ik blijf alleen voor die groep staan en dat moet veranderen. Dat zal veranderen.

Hoe heerlijk was het daar in het Oosten. Snel gaan we weer. Mijn zoon heeft z’n verrekijker al ingepakt en deze keer gaat hij mee. En dan lopen we samen door die mensenzee. Wat is het heerlijk om de wereld nog een keer te mogen ontdekken. Eigenlijk voor ’t eerst ontdekken. Het dekentje van de wereld op tillen en kijken wat er voor jou overblijft terwijl je d’r onder kruipt.