Stond zondagavond samen met mijn zoon naar wat de apotheose moest worden van de CLOSING WEEKS te kijken naar een mislukt licht – en geluid-spektakel. Even hoopte ik nog dat de uitvoerders van dit spektakel aan de drugs of toch tenminste aan de drank zaten? Maar niks van dat; het spektakel was gewoon mislukt. Jammer want de rest van de dagen waren heel fijn. Ik had het gevoel dat het museum leefde. Samen met mijn zoon dartelde ik door de zalen en keek een laatste keer naar mijn favoriete werken. Niemand kan namelijk écht zeggen hoe lang deze werken zullen duren en zo gaat dat dan;  niemand die het weet en dat zie je dan aan apotheose’ s die in het water donderen. Mijn zoon begon te dansen en wuifde met z’n zakdoek het museum uit.  Dat werkte aanstekelijk en we bleven dansen. Fin.

Volgend seizoen – in het jaar 2011 – staat Maria Vaart terug geprogrammeerd bij Het Gevolg. Meer info volgt uiteraard later maar houd het in de gaten!

Mijn leven lijkt op een grote omweg. Nooit bereik ik snel m’n doel. En als ik dan iets heb om te koesteren dan durf ik soms van die of dat weg te blijven. En dat is geen test. Dat ben ik. Geen vlucht maar een zoektocht om zeker te zijn dat datgene dat je koestert het echt waard is. Het resultaat was dikwijls dat dat of die allang weg was tegen dat ik klaar was met “de zoektocht”. Maar nu ben ik op een punt in m’n leven gekomen dat ik datgene wat ik koester meeneem op die zoektocht en dat is godverdomme plezant. Tom Waits heeft er een prachtig nummer over hier in up tempo gebracht door Norah Jones.

Er was eens…Dit of dat…Hier zijn geen sprookjes…En toch hangen ze hier aan de muur…Allemaal sprookjes…Maar niet in de kunst. Neusjes met geld lieten hun portret en hun hond schilderen….Er was eens…Het zou het begin van een sprookje kunnen zijn…Maar het leven van een kunstenaar is geen sprookje. Het leven van een kunstenaar is een vlucht in wat een sprookje zou kunnen zijn. Kunst! Kunst met priemende ogen ontleden elk van ons. Diezelfde ogen hebben in de ogen van hun schepper gekeken. Ogen open als na een wandeling vol zinnenprikkelende gedachten of een bericht vol vreugde. Ogen dof na een nacht vol weerbarstige gedachten. Feesten, dansen, drinken tot in het kleinste detail maar zonder het te proeven  Kunstenaars zijn slechts een klein onderdeel van een venijnig geheel.Waar is de zaalwachter?! Ik wil de zaalwachter spreken! Een schim loopt voorbij. Zou hij het zijn die zich daar in die stoel nestelt en zijn ogen sluit.  Hij is net als veel kunst op het punt gekomen waar het verdwazen van de dagen voorbij is en je alleen nog naar in rechte lijnen kan denken. Van hier naar huis en slapen en morgen weer terug.

Ze is niet alleen een prachtige actrice die nog maar pas de sterren van de hemel speelde in Maria Vaart. Wat haar bezig houdt kan je lezen op haar blog.Ze is meer dan dat een mens met het hart op de juiste plaats en dat is zo f*cking zeldzaam. Als ze niet op past trouw ik met haar.

Omdat het leven te kort is om ongelukkig te zijn, dacht ik. Ik dacht dat leven te kort is om ongelukkig te zijn. Om ongelukkig te zijn is het leven te kort, dacht ik. Ik om ongelukkig te zijn dacht het leven te kort.

Ik krijg veel vragen voor kaartjes voor “de leraar” ?! Nee, ik heb geen vrijkaarten maar er zijn gewoon nog kaarten beschikbaar voor “de leraar” in Mortsel voor de extra voorstelling op 30 oktober 2010. Ook in Schoten en Tielt zijn er nog twintig tickets beschikbaar! Allen daarheen! Voor meer info, check de speellijst op www.driepees.be

Zoals je daar staat. Elke dag opnieuw. Af en toe kijk je naar me. Op die ogenblikken wil ik in je ogen en wezen verdwijnen. Ik fluister je toe dat je een vechter bent omdat je dat bent. Je kijkt en voelt wie ik ben. En je blijft jezelf en dat vind ik zo wonderlijk. Straks beginnen we samen aan iets nieuws, zoals je daar staat. Zoals je daar staat mag je daar altijd blijven staan. Ik zal naar je kijken vanachter een hoek, een spleetje in een deur of gewoon zoals je daar staat. Ik hoef je niet uit te kleden. Ik hoef niks te vertellen omdat je weet dat het stil soms veel beter is. Zoals je daar staat zal ik samen met je oud worden. Als dat mag.

De Kolenhaven van Tervant heel wat decennia geleden. Het is niet meer wat het vroeger was – al is het maar omdat er geen schepen meer liggen – maar het blijft één van de meest indrukwekkende sites in Beringen. Group Machiel heeft zich ondertussen in de kolenhaven gevestigd met een fabriek voor ecologische wooneenheden en brengt de haven op deze manier weer tot leven. Ook Maria Vaart zou hier goed staan.  Met dank aan An Moons voor de mooie foto, info en herinneringen;  www.anmoons.be

Het avondmaal

Het koperen vaatwerk zindert in de zonnestraal
die langs de broze bloesems van de eglantier

haar schuine pijlen schiet over de tafel hier

en over de gerechten voor het avondmaal:

de melk, het vlees, de boter en het brood,
de koele appelwijn, de roomkaas en kandij

en ´t perelende bier in ´t vlammend avondrood,

is alles nu voorbij? Is alles nu voorbij?

Mijn vader die zijn handen vouwde en bad,
en moeder die zo ver aan ´t eind der tafel zat,

en deze knaap, die in dit ruisend paradijs
reeds droomde van de sneeuw en van het edelweisz

en van de meeuwen in de morgenmist

en die niet wist dat ´t hart zich steeds vergist,

want moe van alle lust en moe van alle reis

zoekt het vergeefs naar dit verloren paradijs.