Vanavond zit ik in een debat over de rol van kunst in het beleid en de samenleving. Het debat wordt ingeleid door Olga Van Oost (Cultuurlab). Zij doctoreerde begin
april op een proefschrift over het museumbeleid in Vlaanderen en
Nederland en de toekomst van het kunstmuseumconcept. De deelnemende
kunstenaars zijn Stefan Perceval (theatermaker/schrijver), Oscar van
den Boogaard (schrijver) en hoogstwaarschijnlijk Peter De Cupere. De
deelnemende politici zijn Sven Gatz (Open VLD), Katia Segers (Spa) en
Paul Delva (CD&V). De moderator van het debat is Nicky Aerts (Radio 1). Het gekke is dat dat debat plaats vindt in het culuurcafé van de VUB en daar heeft mijn broer Peter nog vlak over gewoond. En in de ruimte waar dat debat plaats vindt heb ik ooit nog – aan de hand van taarten-  de breuken geleerd.  Meer info over dit debat vind je op www.amiando.com/cultuurdebat. En dat van die taarten vertel ik later nog wel.

Eén van de studenten van De Dageraad is Ynina. Een op het eerste zicht verlegen dame die zich tijdens dit project, 1 seconde, als een echte schrijfster heeft ontwikkeld. Volgend schooljaar gaat Ynina verder met haar leven en hopelijk ook met haar schrijven. U zal met de regelmaat van de klok haar schrijfsels terug vinden op deze blog.

Klik op deze link en maar alvast kennis met Ynina! http://www.vimeo.com/4645342

“Licht van de zon
Nu de zwaarste sporen vervagen,van alle verdriet en verbittering.
Door vele handen naar boven gedragen,
komt langzaam het licht van de zon.
De start van een nieuw begin!”

Ynina.

Vandaag heb ik afscheid genomen van de Obs-kes.
Als kleine blaadjes dwarrelde hun talenten naar beneden.
Diegene die mijn blog volgt weet wat voor bijzondere mensen dit zijn
Geen geleuter, geen theaterpolitie maar echte mensen.
Dit project bewijst nog maar eens dat kunst een helende kracht heeft.
Dat ogen de spiegels van de ziel zijn en dat er nood is aan een doorgedreven werking “talentontwikkeling”. Dit nu zo laten zou enkel getuigen van korte – termijn denken, snel op de bal spelen en scoren. Nu, even en dan niks meer. Uit dit project zijn schrijvers, denkers, durvers en doeners gekomen. Laat ze asjeblieft niet verloren gaan. Wij, de maatschappij, het onderwijssysteem, kortom, hun omgeving spelen hier een uiterst belangrijke rol. Laten we hem dan ook spelen!

Het dromen is voorbij.
Onmogelijk werd mogelijk of toch bijna.
Soms waaide de wind door onze hoofden maar nooit werd de wind ons te veel.
Dames en heren,mijn seizoen zit er op!
Ik ga nu rusten en zie u snel weer in den draai.

Voor wie het nog niet mocht weten:
Bolleke sneeuw gaat spelen in Shanghai op het Shanghai Art Festival in China. De kleutervoorstelling van Stefan Perceval(dat ben ik) die in maart 2009 in première ging. Dit poëtisch verhaal is een totaalervaring door de mix van muziek, tekst, licht en projecties. Het publiek stapt letterlijk in een ‘bolleke sneeuw’ en wordt op die manier meegenomen in een bijzondere wereld.Meer info en een reisverslag volgen later…

Ik werk nog steeds met de studenten van De Dageraad in Kortessem aan hun verhaal, 1 seconde. En ik geloof ook daar steeds meer en meer in kracht van de eenvoud. Nu moet ik hetzelfde geloof in eenvoud ook nog in m’n privé leven vinden en dan denk ik dat allemaal nog goed komt met me. Tegelijk reflecteer ik voor een debat aan de Vrije Universtiteit Brussel over het cultuurbeleid van de laatste jaren,hoe ik daar tegenover sta en wat mijn queeste, questions, vragen zijn bij dit beleid. En dan stel ik vast dat we soms simpelweg de mens vergeten. Omdat het ons profijt afwerpt, door aan cultuur te doen of kunst te vreten kunnen we ons zelf buitenspel zetten in deze maatschappij. We koesteren haar onder een laag van intellectueel vernis. En zie, een groot deel van onze bevolking verarmt. Ik weet niet of u soms het nieuws opzet? Ik wel. Fabrieken die sluiten, arbeiders, bedienden verliezen hun baan. En wat zie ik, kunst wordt gebruikt om afstand te scheppen.

We hebben het zelf niet door; het verschil in klasse wordt groter en groter. En ons cultureel kapitaal, want dat is zij, is ongelijk verdeeld.
Zoals ik al zei, wij profiteren er van. Alle soorten van voorkeur en smaak bepalen onze positie in de sociale ruimte.

En dan werk ik met studenten die veelal reeds veroordeeld zijn in hun toekomst. Hun plannen bevinden zich diep diep daar we – naast het aanleggen van autowegen en andere rechtstreekse prachtige projecten – belastingen voor betalen. Juist, Hun toekomst bestaat er uit dat ze een last zijn voor deze maatschappij. Nu werk ik met hen en ontdek talenten die er voordien niet waren uitgekomen. Onaangeraakt zaten ze in een hoekje te wachten. Mocht er tijd vrij komen om ieder van ons even die aandacht te schenken zodat onze “ware” talenten boven komen dan zou deze maatschappij niet hoeven te zeuren over subsidies, belastingen, fondsenwerving want dan creëren we een maatschappij waar ook die mensen een toegang krijgen tot cultuur, sterker nog, een doorbraak forceren en bijdragen tot wat cultuur is. Zo zijn ze geen last meer voor deze wereld maar een verrijking in onze analyse van de werkelijkheid.

Nog steeds te koop, gaat dat kopen, koopt dat en kijkt dat!

Doorschijnende mens met je gebroken hart
waarom bijt je zo van je af?
Niemand heeft gezien dat het ribblauw
van je aderen op springen staat.
Doorschijnende mens ga je echt straks werken en doen alsof er niks aan de hand is?
Of laat je je tranen, die irritante zoutbanen je huid kwetsen?
Doorschijnende mens blijf rustig waar je bent,
zoals je bent.

Graag nodig ik u uit in Bu.S.O. De Dageraad te Kortessem voor de voorstelling: ‘1 seconde’

“Samen met de leerlingen dromen prikkelen en laten zien hoe realiseerbaar deze zijn. Samen op zoek naar boeiende thema’s of onderwerpen die de studenten boeien en van daaruit ontwikkelen zich verhalen en beelden. “ http://www.vimeo.com/3871456

“ 1 seconde” is een voorstelling van en met de leerlingen van het observatiejaar van het Bu.S.O. De Dageraad te Kortessem. Onder professionele begeleiding van theatermaker Stefan Perceval hebben de leerlingen, vertrekkende vanuit hun eigen leefwereld, hun talenten ontdekt en verder ontwikkeld. ‘1 seconde’ is een verhaal over fantasie en hoe ze écht kan worden! De voorstellingen vinden plaats op vrijdag 15 mei om 19u00, zaterdag 16 mei om 15u00 en zondag 17 mei 2009 om 16u00 in De Dageraad te Kortessem. Toegang gratis! 

 Dit project geniet het meterschap van actrice An Nelissen en de steun van de provincie Limburg.

Tickets U kan reserveren op het telefoonnummer  01…

Ik hoop u op een van deze voorstellingen te kunnen verwelkomen!

Hij staat aan de bushalte. Met een veel te dikke jas aan. Het meisje dat hem plaagt kijkt niet naar hem. Hij kijkt naar z’n veel te dikke jas, naar hoe z’n handen verdrinken in die veel te dikke jas. Naar hoe hij verdrinkt in die jas en naar hoe hij langzaam verdrinkt in dit leven. Hij weet het nu al; ooit op een dag zal dit leven me nemen. ’t Zal op snelheid zijn maar ze zullen me pakken. En als het niet op snelheid is dan zal het zijn omdat ik iets vergeten ben.Iets stom. De jaarafrekening van het water te betalen… Een man uit Kameroen kijkt naar het meisje dat hem plaagt. Hij wil niet dat de man uit Kameroen naar het meisje dat hem plaagt kijkt. Hij voelt hoe hij langzaam begint te zweten. Het meisje dat hem plaagt trekt aan zijn arm, draait rond z’n veel te dikke jas en weet dat de man uit Kameroen naar haar aan het kijken is. En hij kijkt in dezelfde oogopslag naar de jongen met de veel te dikke jas. De man uit Kameroen weet dat het meisje niet van de jongen houdt dat ze het veel meer als iets vriendschappelijk ziet en dat hij zodadelijk alleen met het meisje op de bus zit. De jongen met de te dikke jas wil meer. Hij wil met het meisje trouwen en vrijen -al is het maar één keer – en dan zal ze vol zitten en dan zullen ze samen wonen bij zijn moeder. Want ja, vanmiddag hebben ze de hele middag samen in de zetel gezeten bij zijn moeder en ze hebben films gekeken en ze hebben samen gelachen en de moeder was blij dat hij eindelijk iemand mee naar huis had genomen. De jongen met de veel te dikke jas kijkt naar de man uit Kameroen en doet alsof hij hem niet ziet. Hij valt over de boodschappen van de man uit Kameroen. Het is niet veel. Wat chips en wat drank en wat… En dan is de bus er. De man uit Kameroen stapt op en het meisje stapt ook op en de bus rijdt weg. En hij, de jongen met de veel te dikke jas, had gewild dat hij mee op dus had mogen stappen en haar bij haar deur thuis afgezet en dan de bus terug genomen. Maar dat gaat niet. Zomaar. Omdat het leven niet altijd even vriendelijk is. Ook niet voor zijn moeder. Ookal bedoelt ze het goed. En ik zit in het fritpaleis en kijk er naar. Naar hoe het leven me in golven soms inhaalt en me dan weer met rust laat en ik eet een frit. Zomaar omdat dat lekker is en goedkoop.