Gisteren had ik een uniform aan. Waarvoor, daar komen jullie weldra wel achter. Maar een uniform is geen goed idee. Een uniform wekt agressie op. Iedereen die ik tegen kwam wilde op mijn gezicht slagen. Na enige reflectie wist ik dat ook ik een natuurlijke weerstand heb tegen uniformen. En het gekke is dat hoe vriendelijk je je ook op stelt; de mensheid wil er niks van weten. Dus je bent wel helemaal gek als je verwacht dat iemand in een uniform ook maar een greintje sympathie in zijn of haar botten heeft. Dat gaat niet! Dat uniform zit in de weg. Het zit tegen en het is een excuus.

Open je mond en slik alles, ook de woorden en de afstand die ze scheppen. Denk niet na, slik ze en ontplof. Maar kom niet klagen als het stinkt.

Ziet die twee adelaars zweven!
En ik, den arme nar, moet hier leven.
Heel het dorp zit achter mij aan!
Zelfs de pastoor, die praatgrage zot,
met geweren en knuppels hoor ik ze brullen.
Ze willen mijn vel!
Dat is’t leven!
Ik zal vechten als een beer.
Tegen de stroom in.
Ik bestijg mijn paarden en rijd zo naar den overkant – en daar krijg ik de kroon van Engeland.
Ja, zie mij rijden!
De adelaars zijn vertrokken.
Ik vlieg over de zee.
En zie een bouwwerk van wolken en bergen.
Nu ben ik thuis!
De deur staat wijd open en alle ramen stralen.
In de grote zaal is het feest!
Hun vleiende woorden neem ik in ontvangst en toost op mijn afkomst.
Uit iets groots ben ik voortgekomen en iets groots zal ik zijn.
Santé! Het is niet waar, het is een droom. Ik weet het. Een droom uit vermoeidheid.Zelfs de zee vervaagt tot een rivier in uw ogen.

De temperatuur stijgt. De herfst komt er aan maar de temperatuur stijgt. Niet alleen in het hoofdje van mijn zoon die met hoge koorts in z’n bedje ligt. Overal, alles wordt warmer. Op werkgebied loopt  DE LERAAR als een trein. De meeste mensen zijn enthousiast. DeHETPALEISdebutanten nemen dit weekend afscheid van wat een vruchtbare editie was, tevens ook de laatste. BOLLEKE SNEEUW vertrekt weldra naar Sjanghai. PROOKJES, een tekst die ik voor HETPALEIS schreef is geselecteerd door OPEN DOEK als tekst die ze dit jaar aan amateurgezelschappen voor stellen om te realiseren.  En toch maak ik me zorgen.De zorgen hebben niks met geluk te maken want ik ben gelukkig. Afin, ik voel me gelukkig. Heeft het iets met het klimaat te maken? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Heeft het iets met de Lange Wapper brug te maken? Nee, ook dat is het niet. Ook al vind die hele constructie geen goed idee temeer omdat ik heel fijne herinneringen heb aan plekjes waar ze deze mastodont gaan inplanten. Nee, weet je wat het is? Het is die steeds wederkerende vraag aan mezelf of ik wel goed bezig ben? En dan denk ik soms van wel en in dezelfde seconde denk ik van niet? Zou iedereen dat hebben? Of is dat iets wat alleen Stefan Perceval heeft? Wie zal het zeggen? De temperatuur stijgt en ik weet niet waarom.

Op zondag 27 september om 17.00u. speelt KOFFERKIND in het DOMMELHOF te Neerpelt in het kader van intro@dommelhof.KOFFERKIND is het afstudeerproject van Christine Verheyden aan het Lemmensinstituut in Leuven en ik begeleidde haar. Het resultaat is een kwetsbaar relaas, open en beklijvend over wat het begrip “thuis” is voor een kind.
Een reflectie over de schijnbare eenvoud waarmee een kind groot moet worden, en het misplaatste gemak waarmee een kind altijd kind moet zijn.
KOFFERKIND is een vitale monoloog van een jonge actrice, die alle registers open trekt, ongeneerd en toch subtiel.

Kaartjes aan 3€ te verkrijgen op het nummer: 011805002 Dommelhof, Neerpelt.

Het bestaat! Vakantie- terorristen! En dat zijn niet die mensen die de vakantie van andere mensen vergallen in wat voor vorm dan ook. Nee, het zijn die mensen die je een heel jaar met verhalen, gezucht en diepe wensen naar vakantie om de oren slaan. Ze zijn meestal net op vakantie geweest en dan “zou het toch weer goed doen” moesten ze nog eens kunnen kunnen… In de meeste gevallen verlangen ze gewoon om voorgoed weg te gaan van de plek waar ze zijn. Doe het dan, denk ik dan. Gewoon doen! Ga naar dat eiland en blijf er, koop dat huisje in Frankrijk of kleef jezelf vast op die rots…Doe het! Natuurlijk heb ik zelf ook dikwijls het verlangen om op vakantie te gaan maar ik heb het er nooit over. Ik vind het dan al fijn om op de fiets door mijn stad te rijden of in m’n tuin te zitten. Saai, ik weet het. Ik weet niet hoe het komt. Misschien komt het omdat ik als kind nooit op vakantie ging. Nu ja, tot m’n elfde was ik nog nooit op vakantie geweest. Toen ging ik voor het eerst met m’n vader voor een paar dagen naar de Belgische kust. We smeerden ons in met douchezeep in plaats van zonnecrème. Gevolg daarvan was dat we flink verbranden en iedereen wist waar we gezwommen hadden. Ik ben geen vakantie-gaan- mens, dat klinkt liever dan terrorist. Ik denk dat de vakantie-gaan-mensen houden van op vakantie gaan. Maar wat is houden van? Het ontdekken van plekken en plaatsten waar je nog nooit bent geweest. Ik herken het gevoel, ik kom het dikwijls tegen in de meest absurde situaties; als ik met iemand sta te praten of als ik de trein neem. Dan begint mijn hals te slaan en dan wil ik mee op tocht met die of dat. In de loop der jaren heb ik geleerd mijn sluier om te leggen en mezelf niet meer te verleiden. Weg genot, weg denken, weg vakantie. Boem!

Tijdens dit leven reis ik veel. Niet alleen in dit leven maar ook van plek naar plek. Onderweg kom ik veel mensen tegen. Bart Maris, een uiterste gepassioneerde trompettist, reist ook stad en land af met zijn muziek. Ik met mijn woorden. En regelmatig komen we elkaar tegen. Kijken wat we aan het doen zijn, praten en lachen en spreken een volgende keer af.

Iedereen stelt het goed; is gelukkig. Als je het zo bekijkt. Hoe dan? Ja, langs daar. Maar langs daar moet je het niet bekijken. Nee, dat moet je niet doen. Je moet gewoon zo blijven kijken. Zo. En dat? Dat mag je niet zien. Maar daar zijn mensen niet gelukkig en toch zijn het dezelfde mensen. Zo gaat dat. Je moet gewoon hier blijven kijken. Kijk daar, een kerk of zoiets. Ja, die kerk of zoiets zorgt er voor dat mensen gelukkig zijn. Of denken te zijn. En toch zorgt die kerk of zoiets er ook voor dat veel mensen ongelukkig zijn. Daar moet je niet aan denken. Daar is een mens niet voor gemaakt.

Dankzij het bescheiden opzet van deze productie kunnen we nu met recht en reden juichen en u aankondigen dat er extra voorstellingen komen van DE LERAAR. Tickets en info: www.driepees.be of www.fakkeltheater.be.

Een eerste fijne reactie kan u alvast lezen op www.kunstvlo.be

Tot dan.

Klik op onderstaande link en ziet alvast een uiterst amusante reportage, na de wulpse introductie van madam Bunny zelve,

http://www.atv.be/v3/popups/programarchive.aspx?id=1569