In een periode waar ik van een vruchtbaar seizoen afscheid moet nemen komen de eerste tekenen van het nieuwe seizoen de kop op steken. Vanaf september kan je in de zwaaikom van Beerse naar “Maria Vaart” komen kijken, een productie die ik maak bij Het Gevolg uit Turnhout, met Marit Stocker, Sien Eggers en An Nelissen. De tekst en de ideeën zijn klaar en binnen veertien dagen starten de repetities. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte. Ondertussen mag ik in oktober van dit jaar “de leraar” terug spelen. En dan is er ook “eeuwige sneeuw”, een nieuwe productie die ik maak voor hetpaleis uit Antwerpen. Een echte kerstproductie waar één van Vlaanderens grootste  componisten, Alex Otterlei, een fantastische muziekscore voor zal creëren. Hoewel ik er heel veel angst voor heb is er misschien daarna even rust.

Wie het nog niet gezien zou hebben moet zich reppen want volgende week spelen we de laatste keer Hondstuk in het Fakkeltheater te Antwerpen. Voor sommige voorstellingen zijn er nog kaarten beschikbaar.

Ons eeuwig durend verlangen om “het beter” te hebben. Om het anders te hebben. Pas later, veel later weet je dat het hier en nu ook fijn kan zijn. Dat je het eigenlijk dan beter hebt. Het is een lange les en zelfs als je ze heel goed kent is er nog steeds dat verlangen. En soms, heel soms neemt de ambitie het over. Uiteindelijk loop je dan een keer of honderd met je hoofd tegen de muur om telkens weer recht te krabbelen en te zien dat je gedrag, je verlangen, je ambitie ook gevolgen heeft. En dat doet veel pijn.

Gisteren nam ik afscheid van een groep jongeren waarmee ik de laatste maanden een heel parcours heb afgelegd. Ze vertrokken uit niets en kregen gisteren een staande ovatie voor hun interpretatie van “Icarus”. Vanuit hun eigen verhaal is hun verbeelding geprikkeld en dit gaf als resultaat dat hun  persoonlijke getuigenis en de dromen en verlangens die ze hebben in dit leven als een puzzel in elkaar is gevallen. Wat een individuele actie leek werd een samenspel waarbij ze elkaar aanmoedigen en onderuit halen. Nooit werd er zo naar hen geluisterd en nu weten ze hoe het voelt om naar hen geluisterd te worden. Wederom wordt er bewezen dat dit soort projecten een belangrijke bouwstenen zijn in de ontwikkeling van de jeugd, net als sport. Trouwens, dit is topsport en zij zijn de atleten. Voor hen werd de ernst van dit alles duidelijk eens we op driedaagse waren in het Dommelhof in Neerpelt waar we dankzij mijn lieve vriendin An Moons ook dit jaar weer terecht konden. Helaas durft de directie van de school waar ik dit project al voor een tweede keer begeleid niet de keuze maken om  te investeren in een lange termijn werking. Dat kan ik betreuren maar voel tegelijk dat er vanuit verschillende hoeken enorme vraag en geloof is om hier wél mee verder te gaan. En dat sterkt me in deze tocht.

“Icarus” is een poëtisch verhaal vol dromen en toekomstbeelden.

De voorstellingen vinden plaats op vrijdag 7 mei om 20u00 en  zaterdag 8 mei om 20u00  in Cultureel Centrum De Mozaïek te Kortessem.

Met dank aan de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht en de afdelingen Hout en Duurzaam Wonen van de Martinusschool Bilzen, Het Dommelhof en de provincie Limburg.

Tickets €5  via  011/379216 of  sbso.kortessem@g-o.be

Wie het nog niet heeft gezien – wat me sterk lijkt na meer dan een jaar  in de mogelijkheid te verkeren om het te zien – Bolleke sneeuw speelt nog  enkele keren en dan is het gedaan. meer info vind je op www.hetpaleis.be

Mensen vragen me dikwijls, waar gaat het over? Een vraag die ik héél dikwijls hoor als het gaat over kunst. En soms zegt die vraag ook iets over de kunst. En het is niet altijd een moeilijke vraag. Toch niet altijd. Soms is het ook een heel goeie vraag. ’t hangt er vanaf wanneer ze komt, die vraag. En meestal , eigenlijk altijd gaat het over de liefde. Het gaat altijd over de liefde. Als het niet in het stuk zit, zit het er zeker rond. En soms ook daarna. ’t Is altijd liefde.

Gisteren hoorde ik een zwangere collega alles opsommen wat ze mag en niet mag omdat ze zwanger is. En soms kan het me zo overvallen dat ik er aan denk  hoe het zou zijn om nog een keer vader te worden; zou ik het anders doen, zou het anders zijn, krijgt mijn zoon dan wel genoeg aandacht? Dat soort vragen. Maar toen ik mijn zwangere collega bezig hoorde bedankte ik mezelf alvast voor de eer, luisterde naar een reclame op de radio die me al een paar dagen toefluistert dat meer en meer mannen impotent zijn tegen hun veertigste maar dat er gelukkig pillen voor bestaan. Ik vraag me of er mensen zijn die dat geloven? In de winter slaan ze met de reclame rond u oren over een sterretje in uw voorruit en tegen dat de lente daar is zijn de mannen van rond de veertig weer flink impotent. Wat een kutleven! Hebde juist die voorruit betaald en dan krijgde geene stijven meer. En het hangt samen, hé! Want als ik veel aan mijne kop heb en dan komt er meestal nog een logistiek probleem bovenop dan moette ze ’s avonds ook ni nog vanalles van mij willen want dan ben ik gewoon moe en dan heb ik geen goesting. En daarbij,  ik moet verliefd zijn om ne stijve te krijgen. En ge weet wat er gebeurt met verliefdheid, hé?! Juist, dat gaat over. Godverdomme. Daarom… ik begin er niet aan. Niet. En dan moogde ook nog geene salade eten of ge maakt kans dat uwe kleine schuimbekkend de aarde op komt. En al de rest. Ik zeg het u, ’t is goe zoals het is: Ne kapotten auto, veel rekeningen, werk zoeken, werk afwerken, werk doen en een huishouden runnen….En straks word ik dan ook nog impotent…. Volgens de reclam…ik reclameer….stillekes.

De eerste kus aan de  botsauto’s op de kermis in Merksem. De eerste kus op mijn kamertje. De eerste kus op de dansvloer van discotheek “de kempen”. De eerste kus in een veld in de Ardennen.De eerste kus aan een boom in de Verbondstraat. De eerste kus in de bioscoop. De eerste kus in mijn auto. De eerste kus in jouw woonkamer. De eerste kus in Amsterdam. Altijd waren het eerste kussen. Bij sommige zat ik, zelfs op mijn knieën. Bij andere stond ik recht, soms al veel te lang. Maar altijd was het die eerste kus en dan het gelukzalig wegzakken en tevreden zijn. Ik hou van de eerste kus.