Hebt u ook zo’n hekel aan deze dagen? Het is alsof ze plots uit de lucht vallen. En toch ken ik heel veel mensen die gek zijn op deze dagen van kerst – muziek – kado’s – gekte. Ze zijn er al maanden op voorhand mee bezig. Als excuus gebruiken ze dan dat ze de drukte voor willen zijn maar zodra het december is kunnen ze zich niet meer houden en planten op de meest onbeduidende plekken in hun bestaan kerstversiering neer. In mijn vroegere bestaan – als kok en kelner – werkte ik veel in functie van dezer dagen, vlogen ze voorbij en verdiende ik er ook nog veel geld mee. Nu is het theater gesloten op de feestdagen en veel geld verdienen in deze sector is al helemaal een utopisch kerstverhaal.; de acteur met de zwavelstokjes. Misschien zit daar iets in? Misschien kan ik dezer dagen kerstverhalen bij mensen thuis gaan vertellen? Kwestie van uw feestje wat op te vrolijken zonder dat ik het feestje moet meemaken?! Dit is een win – win situatie, ik voel het! En over de prijs valt te onderhandelen, toch? Het is kerstmis voor iedereen. Toch? Laat maar weten waar en wanneer! Waar ik wel een hekel aan heb is als het te gezellig word. Niet te gezellig want dan raak ik niet meer weg. Gezelligheid heeft op mij de zelfde uitwerking als lijm, ik kan me er niet van onttrekken. Lijm, gezelligheid, kerst; in die volgorde.

“In Het Paleis, bij “Eeuwige Sneeuw” is er, muziek, dans en ontwapenend acteerspel. Voor de prijs van één ticket Oliver kan je met de hele familie genieten van Eeuwige sneeuw…En ondertussen biedt het decor voor de volwassen theaterkijkers in de zaal mooie knipogen naar die andere transformatie-sprookjeswerelden… Een risicovolle krachttoer die gelukkig niet afstraalt op de eerlijke tekst , de spontane regie en het kindvriendlijke acteren.”

Cobra.be

“ Eeuwige Sneeuw” is een gezinsdrama, een antisprookje. De sleutelvraag: hoe vind je het geluk? Door je ogen te openen voor je schrale lot en dat dan te aanvaarden? Door je treurige bril roze te poetsen? Of door blind je droom te blijven najagen? Zoals in elke kerstproductie raakt ook Eeuwige Sneeuw in een fantasiehoos waarvan ze niet langer kan uitmaken wat haar eigen droom en wat andermans werkelijkheid is…het is de beleving die telt.”

De Standaard.

De sneeuw maakt de wereld buiten stil. Stappen worden gedempt en lijven lijken zichzelf voorbij te lopen omdat de gedachten nog ergens anders zijn. De sneeuw maakt de wereld stil. Vandaag had ik mijn eerste vrije dag sinds 01 augustus van dit bijna voorbije jaar. Een jaar waar veel was. Alleen de laatste week was al veel; première van Eeuwige sneeuw, slecht nieuws uit de familie van mijn geliefde, afwezige vader zijn….Het knaagt aan een mens en nu kan ik alleen maar zitten en kijken en luisteren naar hoe stil de wereld is. Hoe de sneeuw je verplicht om af te remmen, stil te staan, achteruit te kijken zonder dat je je doel vergeet. In 2011 verplicht ik mezelf af te remmen, stil te staan om dan als ik het bereikt heb met mijn doel naar buiten te komen. De sneeuw maakt de wereld stil. De natuur weet allang hoe ze het moet doen, zij kent de weg, alleen dwazen proberen over haar te oordelen. Zoals ze het doet mag ze het blijven voortdoen.

Fijne reportage op Cobra tv over “eeuwige sneeuw”.

Deze vraag ontstond tijdens het project “1 seconde”, een voorstelling die ik maakte met studenten van het oriëntatiejaar van Buso “De dageraad” uit Kortessem. Ze kwam in me op toen ik de verhalen van de kinderen hoorde. Sindsdien kijk ik met een hypergevoelige bril naar hoe kinderen in deze wereld groot worden. En ja, daar word ik niet altijd even vrolijk van. Soms heb ik de indruk dat mensen liever een perfect kind zouden hebben. Maar hoe ziet zo’n perfect kind er uit? Is een perfect kind een kind dat goed studeert? Nee, want de studeren zaait twijfel en twijfel is niet goed als je opzoek bent naar de perfectie. Is een perfect kind een kind zich van alles bewust is? Nee, wat dan ben je je te bewust van dit leven en dat maakt je gevoelig en gevoeligheid kan perfectie in de weg staan. Hoe zou het perfect kind er uit zien? De meeste ouders hebben een compromis gesloten en hun drang naar perfectie. Sommige blijven het na streven in laten hun kinderen deelnemen in de een ratrace naar perfectie. Mijn kind schoon kind. Plastic kind? Het perfecte kind bestaat niet, het perfecte kind is van plastic. Een plastic kind dat je kan opblazen waar het je uit komt en opbergen als het in de weg ligt. Het plastic kind is een gat in de markt! Doe er wat mee en laat het me weten of werkt! Maar laat ondertussen je kind kind zijn.

op de site van het paleis kan je de dagboeken die ik deze week bijhield voor het programma “Babel” op Klara herbeluisteren.

De Sint is buiten, hij heeft z’n valies gepakt en is terug naar z’n thuisland. Het moet wel fijn zijn om elk jaar uwe verjaardag in ’t buitenland te gaan vieren, zo kennen ze u daar als die van dat feestje. Maar nu dat de Sint weg is het podium van HETPALEIS vrij en start deze ochtend de technische ploeg met de opbouw van het decor, licht en geluid voor “Eeuwige sneeuw”. Ondertussen werken mijn acteurs de zanglijnen af in de studio met componist Alex Otterlei. En ik? Ik huppel van mijn linker op mijn rechter been en wacht af tot we het podium op kunnen. Vanaf woensdagmiddag kunnen we starten met de afwerking, vrijdag 17 december is het dan première. Vanaf dan tot 15 januari 2011 zal het voor Eeuwig sneeuwen.www.hetpaleis.be

Ik kreeg vandaag de vraag waar ik zou willen leven? En dan kan je van alles zeggen maar waar je wil leven is niet zomaar een plek. Ik zou willen leven in een land met grote zeesterren waar je achter elke hoek kan verdwalen in vreemde snuisterijen maar dat land bestaat niet. Misschien is dat het land waar ik nu al in leef als ik schrijf of theater maak; een land dat niet bestaat maar wel op de momenten dat ik er mee bezig ben. Dan kan ik zeesterren en hoeken zelf creëren en laten gebeuren wat er gebeurt. Een land zonder krant en met een geschiedenis waar je in kan en mag af – en bijvullen.Maar dat is dit land. Dit land waar ik nu in leef. Waar ik me blauw betaal aan belastingen omdat ik te veel werk. “U werkt te veel!”, zei de man achter het loket,”U werkt te veel om in aanmerking te komen voor het kunstenaarsstatuut.”. Maar dit is een ideaal land! Toch? Dus waar wil je leven? Hier en nu en de rest zie ik wel. Voor de rest houd ik me vast aan geuren en kleuren en hoop dat niet iedereen op dezelfde plek wil leven. 

Deze week houd ik voor het radioprogramma Babel op Klara een dagboek bij, elke weekdag iets voor zeven!