“Allez beest, moet gij niet kakken?”

Eindelijk had hij iets gezegd!

Mijne naam: beest.

En als mijne vriend dat van mij vraagt, wil ik wel proberen te kakken.

Al was een schijf salami met look wel goe geweest om dat te kunnen doen. Op een lege maag kunt ge per slot van rekening niet presteren. Zelfs al zijt ge nog zo’n goede vrienden… Maar ik dacht: misschien werkt het bij hem omgekeerd. Eerst kakken en dàn pas eten. Dus ik deed wat mijne vriend me vroeg en perste de laatste resten uit mijn darmen. Het was…zielig. Het pletste neer op de straatstenen gelijk het laatste uit een bus ketchup.

Het rook naar niks.

Wat is ‘t? Mag ik dat niet zeggen? Is ’t  omdat het over stront gaat dat ge dat niet wilt weten misschien? Wel, dat heb ik nu eens nooit verstaan aan u sé. Dat hypocriet gedoe over stront. Ge vult wel heelder avonden met televisieprogramma’s over koken en eten, maar ge ziet nooit eens mensen die zitten te kakken. Eten, dat mag, maar met de gevolgen wilt ge dan niks te maken hebben. Dan sluit ge u op in een klein kotje, rap, rap, rap dat ding de pot in en wegspoelen voor ge er zelfs maar naar gekeken hebt. Terwijl: uwe stront zegt veel over u. Ik zeg u: geef mij uw stront en ik zeg u wie gij zijt. Een beetje aandacht voor mekaars kak zou heel veel misverstanden uit de weg ruimen

Maar ja, ne mens: ge kunt daar niet aan uit. Dat durft niet eens naar mekaars stront kijken en dan verschieten ze. Van wat ze van mekaar te weten komen aan ’t einde van hun leven.

(Fragment uit Hondstuk, Peter en Stefan Perceval)

Elf uur. Tweede telefoon van de dag. Of ik nog speel? Ja, zeker. “Maar u regisseert toch?”. Ja, dat klopt.”En u speelt ook nog?”. Ja, waarom vraagt u dat? “Ik zie u hier in een lijst voor acteurs staan maar ik ken u alleen als regisseur?”. Oh, ok. Ik speel nog. “Goed, ok. Ik noteer dat u naast regisseur ook acteur bent.” Ja, dat is goed. Half twaalf. Derde telefoon van de dag. “Dag, nog is met mij.” Ja, wat wil u? “Ik zie hier in mijn lijst staan dat u ook schrijft, klopt dat?”. Ja, ik schrijf. Ik heb er net nog een prijs voor gekregen.”Oh, dat wist ik niet.”. ’t Is niks. “Dan noteer ik in mijn lijst dat u naast acteur en regisseur ook schrijver bent.”. Ja, noteer dat. Ik leg de telefoon neer en sindsdien is er geen telefoon. Zou het kerstmis zijn?

Er is inderdaad een brief die ik niet snel zal vergeten.

Van donderdag 14 april tot zaterdag  16 april 2011 kan je nog naar “de rietdekker” komen kijken.  Meer info en een speellijst vind je op deze link.

Wegens groot succes komt “de rietdekker” deze zomer terug op het Zeeland Nazomer festival maar ook daar zal je snel moeten zijn!

Vorige week sprak een vrouw me aan , ze wist me te vertellen dat ze – deze reportage gemaakt in 2008 voor het programma “Stories”– gebruikte in haar “bezinningsmoment”. Geert Daelman schreef:

“Zelden zo’n eerlijke en oprechte woorden gehoord.In een tijdspanne van amper 10 minuten legt Perceval bijna zijn hele ziel bloot.Maar wat dat stom zijn betreft in het beroepsonderwijs, dat is heel erg relatief.

Ik heb Hogere Zeevaartschool gedaan, ben er door gesukkeld maar ik voel mij op vele vlakken ook nog altijd ” stom”.Het is een kwestie van zelfvertrouwen, dat bij de jongens van beroepsonderwijs op de helling komt te staan door een misplaatst idee door de zogenaamde “studenten” uit de omgeving.

Ik heb al veel dingen geleerd van die gasten uit het beroeps.Iedereen heeft kwaliteiten en dikwijls speelt het toeval een grote rol of deze al dan niet naar boven komen.Of de juiste mentor op het juiste moment op de juiste plaats.En dat is volgens mij Stefan Perceval.

Iemand met persoonlijkheid die maatschappelijke misvattingen overstijgt en er boevendien nog iets mee doet ook.Mijn waardering voor u Mijnheer Perceval.”

Op radio1.be kan je deze reportage nog steeds beluisteren.

Deze zomer maak ik voor het Vredescentrum in Antwerpen een nieuwe voorstelling in het kader van de Zomer van Antwerpen 2011. Voor deze voorstelling ben ik nog opzoek naar een danser (M/V). Mocht u in juli en augustus 2011 beschikbaar zijn en interesse hebben, laat dan even een reactie op dit bericht en dan neem ik contact met u op.  Alvast bedankt, Stefan Perceval.

Mijn buren hebben collectief besloten om te verbouwen. Als tweeverdieners niet meer weten waarom ze bij elkaar zijn dan slopen ze een muurtje om de afstand binnen de muren groter te maken omdat het niet in de mode is elkaar dood te schieten. Overdag is mijn achtergrondgeluid herleid tot verschillende soorten van boorgeluiden. Als schrijver probeer ik een zekere structuur en discipline na te streven maar dat lukt niet als je achter je tafel weg trilt. Ok, dan schrijf ik wel ’s avonds desnoods ’s nachts maar zetten mijn buren hun nieuwe keuken in elkaar en wie kan daar nu iets op tegen hebben. Om half zeven zijn ze dan weer terug om datgene verder te zetten waar ze daags voordien om half twaalf mee gestopt zijn. Dit stukje op de wereld is nu gewoon even niet voor me gemaakt maar een uitvlucht is er niet. Gelukkig is het zomer en kan ik ’s ochtends – terwijl ik mijn zoon naar school breng – genieten van de vele jonge, veel te dunne moeders die steeds op hun hoede zijn, bang dat hun hart of hun kind  wordt gestolen of iets van dien aard en daarbij vergeten dat er ook nog andere mensen op deze planeet rond banjeren en zoveel mogelijk gas geven als ze jou zien staan bij het zebrapad omdat ze jou simpelweg niet zien staan. Diezelfde jonge moeders die – nu de zon begint te stralen – er nog steeds bij lopen of ze elf jaar zijn en hun kinderen Eleonora noemen. “Elli”, voor de het gemak en daarbij niet willen toegeven dat ze geestesziek zijn want wie noemt ze kind nu Eleonora met als afkorting, “Elli”. Noem dat kind  dan toch kind toch gelijk; “Lolly” want wat kan je meer met zo’n naam dan denkbeeldige vriendjes hebben in deze wereld ookal heb je dezelfde schoenen aan als je moeder!  Dit is een wake – up call aan al die moeders die er godverdomme hetzelfde uitzien maar dat niet zien omdat elke vorm van analyse is herleid tot een foto in een magazine met de vreselijk naam “mama”. Waar trouwens alleen maar mama’s in staan die wel goed op de foto pakken maar geen mama willen zijn – erger nog – die zeggen dat ze dankzij hunne vent “nu wel echt vrouw kunnen zijn”. Dus dat boekske moet ni “mama” heten maar “papa” en daar moet ne vent opstaan die net een muurtje heeft weggeslagen zodat hij meer plaats heeft voor zichzelf, met als ondertitel: “de volmaakste mens op aarde is nog onderweg!” . Vraag me nu niet om nog meer uitleg maar houd het in gedachten als u ooit op een dag zelf met zo’n situatie in aanraking komt. En mensen die Eleonora heten weet dat er voor jullie iets anders is dan aardse liefde.

“Peter Thyssen en Stefan Perceval hebben geen langsluimerende conflicten en zullen geen onwaarschijnlijke competitieslagen voeren. Onder het motto: je moet geen miserie zoeken maken ze “Surprise”, een voorstelling vol manipulatie.

“Surprise” bewijst dat er LSD in het water van Sint Giliis Waas zit, het gaat over kinderen maken of niet, over de achteruitgang van de kwaliteit van het sperma of over het hoge prehistorische gehalte van het bovengenoemde dorp en dit alles terwijl de wereld langzaam ten onder gaat. U ziet het en moet er zijn.”

GC De Route Sint-Gillis-Waas, zat. 14 mei te 20 uur/ € 12 vvk tel. 03/229.02.01