aardse liefde

Mijn buren hebben collectief besloten om te verbouwen. Als tweeverdieners niet meer weten waarom ze bij elkaar zijn dan slopen ze een muurtje om de afstand binnen de muren groter te maken omdat het niet in de mode is elkaar dood te schieten. Overdag is mijn achtergrondgeluid herleid tot verschillende soorten van boorgeluiden. Als schrijver probeer ik een zekere structuur en discipline na te streven maar dat lukt niet als je achter je tafel weg trilt. Ok, dan schrijf ik wel ’s avonds desnoods ’s nachts maar zetten mijn buren hun nieuwe keuken in elkaar en wie kan daar nu iets op tegen hebben. Om half zeven zijn ze dan weer terug om datgene verder te zetten waar ze daags voordien om half twaalf mee gestopt zijn. Dit stukje op de wereld is nu gewoon even niet voor me gemaakt maar een uitvlucht is er niet. Gelukkig is het zomer en kan ik ’s ochtends – terwijl ik mijn zoon naar school breng – genieten van de vele jonge, veel te dunne moeders die steeds op hun hoede zijn, bang dat hun hart of hun kind  wordt gestolen of iets van dien aard en daarbij vergeten dat er ook nog andere mensen op deze planeet rond banjeren en zoveel mogelijk gas geven als ze jou zien staan bij het zebrapad omdat ze jou simpelweg niet zien staan. Diezelfde jonge moeders die – nu de zon begint te stralen – er nog steeds bij lopen of ze elf jaar zijn en hun kinderen Eleonora noemen. “Elli”, voor de het gemak en daarbij niet willen toegeven dat ze geestesziek zijn want wie noemt ze kind nu Eleonora met als afkorting, “Elli”. Noem dat kind  dan toch kind toch gelijk; “Lolly” want wat kan je meer met zo’n naam dan denkbeeldige vriendjes hebben in deze wereld ookal heb je dezelfde schoenen aan als je moeder!  Dit is een wake – up call aan al die moeders die er godverdomme hetzelfde uitzien maar dat niet zien omdat elke vorm van analyse is herleid tot een foto in een magazine met de vreselijk naam “mama”. Waar trouwens alleen maar mama’s in staan die wel goed op de foto pakken maar geen mama willen zijn – erger nog – die zeggen dat ze dankzij hunne vent “nu wel echt vrouw kunnen zijn”. Dus dat boekske moet ni “mama” heten maar “papa” en daar moet ne vent opstaan die net een muurtje heeft weggeslagen zodat hij meer plaats heeft voor zichzelf, met als ondertitel: “de volmaakste mens op aarde is nog onderweg!” . Vraag me nu niet om nog meer uitleg maar houd het in gedachten als u ooit op een dag zelf met zo’n situatie in aanraking komt. En mensen die Eleonora heten weet dat er voor jullie iets anders is dan aardse liefde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s