Tickets en info vind u op:www.theaterzeelandia.nl

In “Gezjost” speelt Maarten mee. En Maarten is heel ver familie van me, hij is de schoonzoon van mijn meter die op haar beurt dan weer de dochter is van mijn tante, de zus van mijn moeder. En Maarten heeft een paar jaar geleden een hevig accident gehad, omver gereden met zijn fiets door een 4×4 op een kanaaldijk waar normaal gezien geen auto’s mogen komen …. Maarten was leraar en is nog steeds een ongelofelijke vent, man en  papa van een pracht van een zoon maar mag geen leraar meer zijn omdat hij volgens één of andere commissie niet in staat is om nog les te geven. Maarten speelt nu mee met “Gezjost” en doet dat op onnavolgbare wijze en  laat zien dat hij zich prachtig kan uitdrukken; in beelden en woorden. Maarten is begin dertig en wordt nu gedwongen om zijn passie; het les geven,  opzij te zetten en dat vind ik wraakroepend. Dames en heren van de administratie van de kabinetten van ik weet niet wie of wat; WAKE GODVERDOMME UP en doe hier iets aan want, godverdomme, ik weet dat ik niet mag vloeken maar, godverdomme,  een mens die een wil en passie heeft mag je niet vergeten dat moeten we allemaal weten dat mogen we nooit vergeten! Of kom gewoon naar “Gezjost” kijken.

“Mag ik even uw aandacht. Brulde de snotaap in me. Ik genoot van het moment.

Omringd door “schoon” mensen. Ondergedompeld in fijne energie. De regendruppels kondigen nog meer nattigheid aan. Het deert me niet.

Ik ben een sexy 50tiger, die zich amuseert. Vlot in de word snel en intens ik geraakt door de puurheid van vele kunstenaars. De ZomerDworpelingen ! De nachten zijn hier korter dan thuis, intenser ook. Ik belde net mijn vrouw en kon niet anders: “lieve schat, ik vergat je te missen, ik hoop voor jou hetzelfde”. Ze had een fijne week zonder mij De Nokia seinde haar lach in mijn hart. Wat voelt dit warm.

We hebben hard en hartelijk gewerkt, gespeeld, geschreven, geblogd, gelachen.

Veel gelachen en bijgeleerd. Ankering, schrijven en spelen vanuit je eigen kracht en lichaam!

Het lijkt theoretisch. We deden het met zijn 9, neen 10. We gingen verder dan onze veilige zones en dat deed deugd!

Stefan Perceval, over deze man is nog té weinig gezegd. W eren hem, maar maken geen Goeroe,van deze oerman. We prijzen hem,maar een god, neen da’s overdreven. Maar danken, meer dan eens, da’s ‘tminste wat we kunne. Merci Stefan. Tot gauw, heel gauw. tot Blogs : We vertellen het gewoon voort, met al het stromen in ons lijf. We zullen je missen. Je subtiele aanpak, je zwans, je oprechtheid en voor je respect voor alles wat we in ons hebben. Bedankt om mee achter de muur te kijken. Merci Man.”

Dirk Elsen.

Deze week was ik gastdocent op de zomeracademie 2011 in Dworp, een organisatie van “De veerman”, Vormingscentrum Destelheide en vele andere partners. Er wordt een brede waaier aan disciplines aangeboden, die alle als inhoudelijke bindende factor de verschillende gastdocenten hebben, hierdoor wordt een heel breed publiek aangesproken dat groter is dan de traditionele bezoekers van de vele kunstencentra in wat voor vorm dan ook. Het was een intense week die in mijn geval bestond uit een uitwisseling van inspiratie. Het is fascinerend te zien hoe verschillende expressievormen en culturele codes naast elkaar staan of zich met elkaar vermengen.Het is een broeinest van verhalen, tegenspraak en discussie, van verheldering en verwondering. 

De woorden, beelden en gedachten van de mensen waar ik deze dagen bij ben overspoelen me, het voelt heerlijk. Het gaat over broden en moorden. Overspoelt worden, anders zijn en toegeven dat je graag de flair leest, heksen en vergeten plekken op lichamen. “Wanneer je tot aan je enkels in je regenput staat. Dan was ik er graag bij geweest.” , fluistert een vrouw. “Er komt een moment dat je het heft in eigen handen moet nemen. Dat moment kwam er vijf jaar geleden. Sindsdien is er weinig verandert.”, zegt een andere vrouw. “Er is een verschil tussen kijken en zien.” En dan kijken ze me aan en ik geniet.

In de ruisende stilte van de zomeracademie 2011 begeleid ik deze week een groep bezielende mensen die allen opzoek zijn naar manieren om zich uit te drukken. Je wordt stil van hun schrijfsels, verhalen, kreten en gedachten. “Wat is er achter de muur?”, zei Wannes van de velde tegen me toen ik de eerste week van mijn studies aan de Studio Herman Teirlinck wilde stoppen. “Daar moette mee bezig zijn, Stefan!”. En gelijk had hij. Of ik nu werk in theater, workshops begeleid, jongeren coach, de vraag blijft; “Wat is er achter de muur?”.

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

M. Vasalis (1909-1998)