interview voor de universiteit van Antwerpen, december 2012

In opdracht van Het Vredescentrum van de Provincie en de Stad Antwerpen schreef ik deze tekst. Met de cd “al negentig jaar nooit meer” en een reeks korte oorlogsverhalen – speciaal voor dit project verzameld en geschreven – wil men de kloof tussen heden en verleden overbruggen.

De cd kan jarenlang gebruikt worden in de aanloop naar Wapenstilstand. Leerkrachten kunnen hiermee op een sprekende manier stilstaan bij ‘oorlog en vrede’ en het belang van herdenken. Mijn vader is een vogel, kan je hier beluisteren.

Op 6 februari van het volgend jaar speelt COUPURE in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Pers en publiek zijn laaiend enthousiast.

“….Het was voor mij als toeschouwer  onmogelijk om niet bevangen te worden door de beelden die door de acteurs met de meest minimale middelen werden opgeroepen.  Toen ik na afloop van de voorstelling terugreed naar de Randstad via de Zeelandbrug waar het water van de Oosterschelde  door de harde wind werd opgezweep en vervolgens door de ‘ rampeilanden’ Schouwen- en Duiveland en Goeree-Overflakkee  reed had deze beklemming mij nog steeds niet verlaten en hoorde ik in mijn herinnering weer de  wanhopige stem van de radiomroeper die op zondag 1  februari  de elkaar steeds sneller opvolgende rampberichten meedeelde.  Kortom een voorstelling van grote klasse die mij bij zal blijven….”

Meer reacties en persartikels kan je lezen bij theaterzeelandia.nl

Vorig schooljaar maakte ik samen met de leerlingen van buso Zonneweelde uit Lommel in opdracht van de canon cultuurcel, “Zwarte Engel.” De reacties van de studenten en het hele werkproces kan je volgen op deze link van Ingebeeld.

Ik zit onderuit gezakt in mijn stoel en denk aan de plannen die nog gemaakt moeten worden. Er zijn er veel. Gelukkig maar. Zou ik zigeunerbloed hebben? Zou het schippersverhaal er iets mee te maken hebben? Ik blijf nooit op één plek. O geloof me, ik zou graag eens een tijdje op één plek blijven. De aard van mijn bestaan laat het niet toe. In tijden van algehele paniek zoek ik naar een uitdaging met als duidelijk doel: één plek. Soms solliciteer ik zelfs. Omdat ik nieuwsgierig ben naar nieuwe plekken en uitdagingen. Maar net op het moment dat je moet beslissen haak ik af voor één plek. Omdat één plek stil staat en de vraag is dan om iets aan die stilstand te doen of het nog niet te doen terwijl die of niemand er is.” Wacht, tot hij weg is….”. Als ik dan vraag wanneer hij weg is dan weet ik ook dat er de komende vijf jaar niks zal veranderen. Betaald worden om onderuit gezakt in een zetel te zitten wachten tot er ruimte is maar misschien ben ik dan zo verknocht aan die zetel dat ik niet meer wil dat er iets verandert. Maar wat moet het fijn zijn te weten dat je altijd naar die eene plek kan al was het maar om te weten dat ze er is. Steeds minder hebben we van die plekken omdat ze er niet meer zijn, omdat de ruimte weg is, omdat de fabrieken sluiten. Ik zie rond me mensen in paniek opzoek naar zo’n plek die voor hen dikwijls ook samen hangt met middelen verdienen en de rust die die middelen met zich meebrengen. Een dropje smelt weg op mijn tong, ik creëer die plek in mijn hoofd omdat ik dat kan. Ik oefen het elke dag. Eén plek, de beste en die deel ik met mijn geliefden. Maar de druk om mijn plek af te staan wordt groot.

Ze liet het hartje horen. De spanning die een confrontatie met het nieuwe leven sowieso met zich meebrengt werd me te veel. Het galloperende hartje duwde me bijna negen jaar terug in de tijd. Hoe we oneindig naar een klein galloperend hartje luisterde. Hoe het hartje toen in twijfel werd gebracht. Hoe er keuzes gemaakt moesten worden. Hoe onzeker alles is.  Is. Hoe we moesten vechten en zijn blijven staan. Hoe sterk bijna negen jaar is. Is. Mijn zoon van bijna negen en het nieuwe leven hebben dezelfde harteklop, zingen hetzelfde hartelied. Mijn moeder zegt dat de kinderkamer nu klaar moet zijn. Laat het nog maar even in de warme haven van de mama zijn. Eind februari zal het er zijn. Voor altijd zijn. Altijd. Dat is het nu.

Vanaf 22 november 2012 kan je in Nederland gaan kijken naar Coupure meer info vind je op www.theaterzeelandia.nl

Vorige week waren we op uitnodiging van het lectoraat kunst en cultuureducatie van de Amsterdamse Hogeschool voor de kunsten in Amsterdam om onze performance “hoe ziet de wereld mij?” te brengen met onze spelers van Opening doors.  Een onvergetelijke uitstap die zowel bij toeschouwers als deelnemers heel wat emoties los maakte.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vorig jaar rond deze tijd werkte ik in opdracht van Maastricht culturele hoofdstad samen met een aantal scholen uit Luik in Luik. Eén van de ontdekkingen tijdens deze samenwerking was de poëet Paul Eluard. Rond de tekst hieronder werkten de leerlingen van Athénée Léonie de Waha. Het resultaat was een intense performance in de catacomben van de stad Luik.

She is standing on my eyes

And her hair is in my hair,

She has the shape of my hands,

And the colour of my eyes,

She sinks into my shadow

Like a stone in the sky.

She always keeps her eyes open

And never lets me sleep

Her dreams in bright daylight

Make the suns evaporate,

Make me laugh, cry and laugh,

Make me speak without having anything to say.