Ontdekt tijdens één van m’n vele lange autoritten en meegenomen naar “de Rietdekker”, een beklijvend lied met een nog beklijvendere ontstaansgeschiedenis.

Door het Vredescentrum wordt in het kader van “Gezjost” aan de toeschouwers gevraagd of een vrouw -goed geïntegreerd- in België mag blijven. Sommige mensen houden het op ja of neen, anderen schrijven een heel verhaal neer. Na 9 uitverkochte voorstellingen zijn dit de tussentijdse resultaten:

– 14% heeft geen mening
- 7% vindt dat de vriendin niet in België mag/kan blijven
- 79% gunt haar alle kansen in België . Opvallend hierbij is dat de meeste mensen hierbij de taal aanhalen als motief voor een geslaagde integratie. Velen onder hen wijzen ook op het belang van werk. Een minderheid verwijst naar de liefde, die alle grenzen overwint.

Tot slot nog enkele quotes mee die toeschouwers op hun briefjes noteerden:

“Ze moet kunnen blijven, op voorwaarde dat ze integreert en mee afdraagt aan de maatschappij”- man, 47 jaar

“Natuurlijk, de wereld is er van en voor iedereen. Grenzen zijn politieke constructies. Er is op de aarde genoeg voor iedereen, maar niet voor ieders hebzucht. Delen en herverdelen dus, die welvaart.”- man, 29 jaar

“Men moet er in haar geboorteland voor zorgen dat de problemen aangepakt worden, zodat mensen niet hoeven te vluchten”- vrouw, 50 jaar

“Neen, niet iedereen kan blijven. België zit vol.” – meisje, 17 jaar

“Vreemd dat mensen kunnen/mogen beslissen of een ander mens ergens mag leven” – man, 53 jaar

Prachtig nummer van Bonnie Prince Billy…..

Meesterfotograaf Kris Dewitte lichte alvast een tipje van de prachtige beelden die hij maakte tijdens ons trouwfeest.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het Huis van Nut in Lier is veel meer dan een gezellig winkeltje waar je mooie spulletjes kan kopen. Ze organiseerde ons trouwfeest zonder voorgaande, Pim en Peter toveren een fantastische wereld.

Op hun site kan je nog meer foto’s en sfeerbeelden bekijken van ons trouwfeest. 

Bas Heijne schrijft:

” Het is (aan de kunstenaar) om een doods en afgevlakte beleefde werkelijkheid nieuw leven in te blazen, het is zijn “taak” om te onderzoeken wat een individu tegenover het massale kan stellen, hij is als geen ander in staat te onderzoeken hoe de eindeloze stroom kunstmatige sensaties zich verhoudt tegenover de eigen ervaring. Dat is voor mij engagement….

….Laat de zeehonden gered worden door soapacteurs, voedselpakketten voor Sarajevo inpakken is geen taak voor de kunstenaar maar voor iedereen. Het menselijke bewustzijn en de menselijk ervaring vormen het domein van de kunstenaar. Nu dat domein dreigt te worden weggevaagd door een wereldwijde beweging die nietszeggende gelijkmatigheid en veralgemeniserende ervaringen nastreeft, kan de kunstenaar weer een rol in de wereld spelen. Die rolt vervult hij zoals altijd: via de kracht van zijn verbeelding.”

Al heel vroeg zit in ik mijn tuin waar mijn vrouw bloemen plant en tomaten kweekt. Ochtendvlinders fladderen van suikerwater naar ochtenddauw. Een verloren wesp vliegt in mijn oor terwijl de zon dit deel van de wereld probeert te vangen. De hemel is een puzzel van damppatronen.Maar toch willen we het altijd proberen te vatten, organiseren,benoemen terwijl de natuur dat niet doet, ze laat schoonheid verdwijnen, overwoekerd door varens of mos. Een meeuw vliegt verloren tussen land en water als een verloren ziel, als een dode die afscheid komt nemen en schreeuwt omdat de levende hem niet herkennen. Zelf weet ik het niet of ik het verhaal van de zielen die terugkeren mag geloven maar het wakkert wel mijn verbeelding aan.

“In Ersilia spannen de bewoners draden tussen de hoeken van de huizen om de verhouding vast te leggen die de basis vormen van het leven in de stad. Die draden zijn wit of zwart of grijs of wit-zwart, al naargelang ze familieverhoudingen aangeven, of handelsverhoudingen, of gezagsverhoudingen. Als er zoveel draden gespannen zijn dat je er niet meer tussendoor kunt, gaan de bewoners weg. Ze breken hun huizen af, maar de draden en punten waar ze vastzitten blijven achter. Als de bewoners dan terugkijken op hun stad zien ze niet langer de gebouwen, de monumenten of de straten, maar wel een wirwar van gekleurde gespannen draden en palen die een netwerk van relaties tonen. “, uit Italo Calvino – de onzichtbare steden. 

Uit elke ontmoeting vertrekken veel draden. Soms ben je het punt waar de draden samen komen maar hoe ze ook ontstaan telkens voel ik een verantwoordelijkheid om de dialoog verder te ontwikkelen. En toch moet je telkens weer afscheid nemen van vrienden,  collega’s, studenten…. En toch blijven de draden – zonder dat het een concept wordt – bestaan. Via briefwisseling, teksten, mp3’s, facebook, mailverkeer, in het theater of blogs….

www.yninavanclee.wordpress.com

www.veerlegoossens.blogspot.com

www.monoleugenaar.wordpress.com

www.annelissenvliegterin.blogspot.com

Vanaf 30 Augustus 2011 spelen Sien Eggers, An Nelissen en Marit Stocker “Maria Vaart” terug in de zwaaikom van Beerse. Er zijn nog plaatsen; tickets en info vind je op www.hetgevolg.be