Ongewenste menselijkheid

Ze vluchten. Vluchten van een leven waar ze niet welkom zijn. Ze vluchten naar dit land en lopen op afgelopen gouden sportschoenen. Ze vluchten en leven van een kamp naar een plek boven een bakker die liever slager zou zijn voor de vierkante meters die hij verhuurd.

Het zijn mijn spelers die ik koester in mijn theater. Ze wakkeren hun moe getergde zielen aan en gaan op ontdekkingsreis door de nieuwe maatschappij die ook van hen verwacht en leren Nederlands met een blind vertrouwen dat hier hun toekomst ligt.

Ze zoeken humor en lachen en openen hun blik en speuren naar onze menselijkheid.Ze verblinden publiek en medespelers met wie ze zijn, met hoe ze zijn. Puur mens – zijn. Een eerlijkheid die niemand overtreffen kan. Telkens weer.

En ze worden uitgewezen. Weg van hier. Terug naar de plek waar ze van vluchten.Omdat wij het ons niet kunnen voorstellen waar ze van vluchten.“We kunnen niet terug, Stefan.”. Dan breekt alles aan mijn lijf en gedachten.

Afgelopen week kregen drie van mijn spelers een negatief advies. Drie spelers die met een enorme gretigheid in dit leven staan. En dan sturen we ze terug. Waar is onze menselijkheid? We verwijderen levensvatbare toekomsten en laten hen opgaan in big data die we aan de andere kant van de wereld in een onmetelijke anonimiteit dumpen.

Zij mogen hier niet dromen.

Zijn dromen ongewenst menselijk? Of compenseren onze dromen ons gebrek aan menselijkheid?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s