Respecteer de weg.

Respecteer de weg van de rups naar de vlinder.

Toen ik in de lagere school zat had mijn moeder geen geld voor boterhammen. Ik kreeg boterhammen van de directie, elke middag at ik boterhammen op het kantoor van de directeur. “Vertel maar niet wat je hier komt doen.”, zei de directeur. En mijn klasgenoten dachten dat ik elke middag straf moest schrijven. Ik kreeg het niet uitgelegd. Ik had geen woorden, de woorden die in mijn hoofd danste mocht ik niet gebruiken; woorden van verdriet, woorden van begrijp me, woorden van boosheid, woorden die stil werden. In datzelfde hoofd besliste ik toen – heel alleen in mijn wereld – dat ik op een dag niet meer zou zwijgen als ik dit voel wat ik toen voelde. Die beslissing zou uiteindelijk mijn kracht worden bij het begeleiden van mensen.

Respecteer de weg van de rups naar de vlinder.

We rijden door een zee van wit plastic. Lola is mijn chauffeur, ze pendelt met acteurs tussen Almería en Malaga. “Iedereen heeft al in mijn auto gezeten. Vorige maand was ik bijna in slaap gevallen terwijl Tom Cruise op de achterbank zat.”. Lola is pas gescheiden, ze spreekt met een grote liefde over de liefde die ze heeft verloren aan haar beste vriendin. Ze draait haar venstertje open en spuwt de gedachte aan hen weg op het hete asfalt.

Alle kleur is weg uit dit landschap langs de autostrade. Onder het plastic kweken ze alle groenten die wij in het Noorden van Europa eten. Zover je kan kijken; plastic. Honderden kilometers wit plastic.  “Het is bloedheet onder dat plastic. Er werken Afrikanen in een temperatuur van 40 graden. Het is nog een lange weg naar een betere wereld, Stefan.”, zegt Lola en vertelt hoe ze dag en nacht werkt om de studies van haar dochters te betalen.

Respecteer de weg van de rups naar de vlinder.

“Ik kan wat jij kan.”, zei de man. Hij ging naar een school en deed wat ik doe maar zo onvoorzichtig, zo op bluf dat hij een weddenschap met kinderen verloor en zijn achterste liet zien. Om hem te beschermen namen we afscheid. “Ik kan wat jij kan.”, herhaalde hij en dat is zo. Het heeft alleen veel tijd nodig en het zal zijn zoals hij het kan.

Respecteer de weg van de rups naar de vlinder.

Ludo belt me op zegt dat hij op radio TOS zal vertellen over HETGEVOLG, Karina staat op de rommelmarkt en verkoopt spullen voor HETGEVOLG, Rita bakt elke week taarten, M. moet rondkomen met 5 Euro per dag en steekt elke dag 1 Euro in de beelden voor HART ACHTER MIJN MUUR. Een actie die we hebben opgezet omdat mijn huis kreunt onder kapotte muren van bouwheren die snel een shoppingcenter  willen bouwen met ondergrondse parking. Ze krijgen prijzen voor shoppingcentra met ondergrondse parkings maar draaien zich om als ik hen aanspreek.

Het huis in de Otterstraat is de afgelopen drie jaar een plek geworden waar we luisteren naar woorden die stil geworden zijn. Onmogelijke dromen in een hoofd klank geven. Elke mens zijn verhaal krijgt een artistieke waarde in HETGEVOLG. Een betekenis die de mensen vleugels geeft.

Nu draait een handige advocaat het verhaal om. “Jullie wisten toch dat jullie een oud gebouw hadden?”.  En ja, dat wisten we. En ja, we hebben plannen om het gebouw aan te pakken want een blinde kan zien dat dit nodig is. Maar nu pakken de bouwheren het hart van onze werking af en respecteren enkel hun eigen tijdslijn.

Een tijdslijn van beton in een shoppingcenter gevuld met producten die op snelheid gekweekt worden  voor een stad die schreeuwt om menselijkheid.

Respecteer de weg van de rups naar de vlinder.

Nu de stem stil is zoek ik adem om opnieuw te beginnen en de weg die ons vleugels geeft.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s